site teller
site teller
site teller
gran-canaria-actueel.jouwweb.nl

d-20.jpg


Opgerold:
Een netwerk dat 2.000 immigranten
naar Canarias stuurde

De operatie is verricht in Marokko,
aan de Atlantische kust van de Sahara

Twee gearresteerden worden gezocht door Spanje

EL AAIÚN - zondag 10 september 2017-  De politieautoriteiten van  Marokko hebben op zaterdag 9 september 2017 aan de persmedia laten weten, dat er in El Aaiún drie personen zijn gearresteerd vanwege het vormen van een netwerk dat 2.000 immigranten naar Canarias heeft gestuurd. Van dit aantal zijn er 1.500 aangekomen in pateras (sloepen) en 500 zij gearresteerd tijdens de overtocht.

De operatie is uitgevoerd door de veiligheidsdiensten van  Marokko, tussen 15 augustus en 7 september 2017.  Men heeft drie individuen gearresteerd van diverse nationaliteiten, een van hen Marokkaan,  en die is gefinancierd voor alle operaties. Men heeft niet laten weten, of de andere gearresteerden Spanjaarden zijn.
sahara-inmigrantes-ilegales-kioD--620x349abc.jpg
Marokkaanse autoriteiten proberen het vertrek van een vaartuig te voorkomen  richting  Canarias in december 2015.
De politiediensten van El Aaiún hebben ook vier terreinauto’s in beslag genomen, evenals diverse paspoorten, en contant geld dat was ontvangen voor  de dienstverlening.

De opgerolde bende heeft 15.000 Sharawi naar Canarias gebracht. Het zelfde netwerk heeft  sinds 2015, via de overtocht op zee, letterlijk en figuurlijk de immigranten op de eilanden ‘afgezet’. Zo hebben in december 2015 in totaal 35 personen  het leven verloren toen ze probeerden vanuit Bojador naar de Canarische Eilanden te komen.

De andere twee gearresteerden zouden mogelijk twee Spanjaarden kunnen  zijn tegen wie Spanje een internationaal opsporingsbevel tot arrestatie heeft uitgevaardigd.
0000Islas-canariaslogo-kopie-197.jpg


De SUC coördineert voortaan
de aankomst van bootvluchtelingen

CANARISCHE EILANDEN - dinsdag 22 maart 2016 - De Delegación del Gobierno en Canarias (DGC) (Delegatie van de Spaanse Regering op Canarias), de Canarische Regering en het Rode Kruis zijn overeengekomen, dat de Servicio de Urgencias Canario (SUC) (Canarische Noodhulpdienst) voortaan de gezondheidsverzorging zal coördineerden welke bootvluchtelingen nodig hebben als zij in per sloep, of kajak arriveren op de Canarische Eilanden, en dat daarbij steeds een tolk/vertaler aanwezig zal zijn, om zodoende hun situatie te verbeteren.

Bovendien hebben deze drie instanties - die assistentie verlenen bij de eerste opvang van deze personen - besloten, de interne communicatie te verbeteren, om te voorkomen dat zich omstandigheden van miscoördinatie voordoen zoals op 7 februari 2016 het geval is geweest.
img_33647.jpgOp 7 februari 2016 zijn namelijk op de Canarische Eilanden 43 bootvluchtelingen aangekomen in zeer slecht gezondheidsstaat, een situatie, die aan een van hen het leven heeft gekost;  en zijn metgezellen naar ziekenhuizen moesten worden overgebracht, van wie er een nog steeds in een Canarisch hospitaal verblijft, zo heeft de minister van Volksgezondheid, Jesús Morera, van de Canarische Regering, laten weten.

Geen adequate hulp geboden
In dat geval heeft de DGC het Canarische Ministerie van Volksgezondheid ervan beschuldigd, dat men geen adequate hulp heeft geboden bij de opvang van de bootvluchtelingen, daarvan getuigen foto’s en videobeelden waarop te zien is, dat deze asielzoekers op de vloer van een garage liggen van het politiebureau in Maspalomas, een van de toeristenwijken in de gemeente  San Bartolomé de Tirajana, in kritieke toestand en onder zorgwekkende hygiënische, en medische omstandigheden.

Betere communicatie en interne coördinatie
Naar aanleiding van wat er is voorgevallen op 7 februari 2016, heeft de gedelegeerde van de Spaanse Regering op Canarias, Enrique Hernández Bento, tijdens een persconferentie op dinsdag 22 maart 2016 laten weten dat men voortaan zal handelen met een betere communicatie en interne coördinatie, “om het hoofd te bieden  aan dergelijke, buitengewone omstandigheden.”

Coördinatie-arts
Zodoende, is vanaf nu de coördineerde arts van de SUC de aangewezen persoon die bepaalt hoe, wanneer, en wie de sanitaire hulp verstrekt welke de bootvluchtelingen nodig hebben die op de Eilanden  aankomen en in een slecht staat van gezondheid verkeren; een kwestie,  waarin de Policìa Nacional (Rijkspolitie) en het Rode Kruis, eenzijdig nalatiig zijn geweest, zo hebben Morera en Bento benadrukt.

Ziekenhuisopnamen tijdig regelen
 De Canarische minister van Volksgezondheid heeft laten weten, dat hoewel men hen ontslag heeft verleend uit het ziekenhuis, deze personen opnieuw in  zorgelijke medische omstandigheden kunnen geraken , vooral als ze zijn aankomen in een slechte staat van gezondheid, zoals degenen bij de  aankomst op 7 februari 2016; vandaar, “dat men in het vervolg deze ziekenhuisopnamen tijdig zal regelen, terwijl het betreffende vervoer zal worden geregeld al naar gelang de omstandigheden zich daartoe voordoen bij de patiënt, zodat de ‘adequaat’ vervoerd wordt.

Centro de Internamiento de Extranjeros (CIE)
De afgevaardigde van de Spaanse Regering  op Canarias heeft toegevoegd,  dat men ook zal vermijden dat deze personen, na medisch verzorgd te zijn, naar een Politiebureau  worden overgebracht; maar,  dat men ze rechtsreeks zal overbrengen naar een Centro de Internamiento de Extranjeros (CIE) (Interneringscentrum voor Buitenlanders ).

Bento heeft verzekerd,  dat hij ‘niet houdt’ van het CIE van Barranco Seco, “omdat het niet voldoet aan de voorwaarden voor het  verzorgen van de immigranten,” en heeft te kennen gegeven, dat de Spaanse Regering toegezegd heeft, een integraal hervormingsproject te presenteren voor deze voorzieningen.

CIE in Hoya Fría
Hij heeft echter laten weten, dat het CIE in Hoya Fría, op Tenerife, “voorbeeldig” is; vandaar, dat hij opdracht heeft gegeven, dat men  alle immigranten die illegaal naar Canarias komen - als ze eenmaal zijn geregisterd zoals de Ley de Extranjería voorschrijft, overgebracht worden naar het CIE in Hoya Fria,

De verantwoordelijke van het Rode Kruis op Canarias, Gerardo Mesa, heeft benadrukt dat het personeel van de humanitaire organisatie ‘getraind’ is op de verzorging op het strand welke men al jarenlang verleend aan de immigranten die per patera (sloep) aankomen op de Eilanden; hoewel hij de noodzaak erkent, de betrekkingen ‘te verfijnen’ tussen de bevoegde overheden in hun hulpverlening.

Hernández Bento heeft op dinsdag 22 maart 2016 laten weten, dat hij niet ‘tevreden’ is over de CIE’s op Canarias, die buiten het  convenant van de Staat zijn gebleven welke de hulpverlening  regelt; een klacht, die hij heeft overgebracht aan de Spaanse Regering.

ha manifestado hoy que no está "contento" con que los CIE de Canarias hayan quedado fuera del convenio estatal que regula esta asistencia, una queja que ha trasladado al Gobierno de España.

Volgens de gedelegeerde van de Spaanse Staat op Canarias, “verbleven  er  op het moment dat men de meest recente actualisering van dit convenant heeft ondertekend - in mei 2015- in CIE’s op de Archipel, ‘slechts’ vijftig geïnterneerden, “wat de reden was, dat men de aanpassing van deze hulpverlening niet noodzakelijk vond.”

Hernández Bento heeft verzekerd,  dat de Regering van Mariano Rajoy heeft gegarandeerd dat bij de herziening ervan, de Eilanden zullen worden opgenomen in dit convenant.
zzzzzzzislas-canariaslogo-331.jpg


Zeven bootvluchtelingen omgekomen op volle zee 

GRAN CANARIA - donderdag 11 februari 2016 - De gedelegeerde van de Spaanse Regering op Canarias,  Enrique Hernández Bento, heeft bevestigd, dat - volgens verklaringen van de immigranten zelf - van de 49 personen aan boord van de sloep die op dinsdag 2 februari 2016 is vertrokken vanuit Kaap Bojador, zeven opvarenden zijn omgekomen op volle zee tijdens de overtocht, nog voordat het vaartuig is gered op zondag 7 februari 2016, toen nog 42 personen aan boord waren.

In verklaringen aan de persmedia voegt Hernández Bento toe, dat naast deze zeven omgekomenen, er een achtste slachtoffer is, dat in het Hospital Insular van Gran Canaria is overleden op maandag 8 februari 2016.
Western_Sahara-CIA_WFB_Map-1.png

img_32688.jpg
geredden.jpg“Er is een persoon overleden - in het ziekenhuis - en het lijkt erop, dat volgens de informatie van sommige opvarenden, de sloep met 49 passagiers aan boord is vertrokken vanaf de Marokkaanse kust, en dat er 42 zijn aangekomen op Gran Canaria,” aldus Enrique Hernández Bento die namens de Spaanse Regering de Canarische autoriteiten verwijt, dat de eerste opvang van vluchtingen schandalig is.
img_32719.jpg
img_32729.jpgDe schandalige eerste opvang van bootvluchtelingen, hier op de vloer van de garage van het politiebureau in Maspalomas, gemeente San Bartolomé de Tirajana.
img_32720.jpg
Na zeven dagen zoeken heeft Salvamento Marítimo (de Maritieme reddingsdienst) op 14 mijl ten zuidwesten van San Bartolomé de Tirajana in danteske omstandigheden de sloep aangetroffen en deze naar de haven van Arguineguín gesleept, waar bij hun aankomst de opvarenden zijn opgevangen door medewerkers van het Rode Kruis.
zzzzzzzislas-canariaslogo-156.jpg


Immigranten-centrum ontruimt op Tenerife
wegens een bed-wantsenplaag

HOYA FRIA - zondag 24 januari 2016 - De gedelegeerde van  de Spaanse Regering op Canarias, Enrique Hernández Bento, heeft bevestigd dat het interneringscentrum voor immigranten - CIE in Hoya Fria, op Tenerife ontruimd is vanwege een bed-wantsenplaag. Bento heeft het CIE  bezichtigd op woensdag 20 januari 2016 om persoonlijk poolshoogte te nemen van de situatie in het tijdelijk gesloten interneringcentrum voor het realiseren van verdelgingswerkzaamheden na de ontdekking van een massale aanwezigheid van chinches (bed-wantsen) in deze opvangvoorziening.

De helft van de illegale immigranten, 79 om precies te zijn, hebben op donderdag 21 januari 2016 weer terug kunnen keren in het CIE, nadat de bed-wantsen zijn bestreden.
cie-plaga-chinches--620x349.jpg

                              Enrique Hernández Bento in het CIE in Hoya Fría. 
Op het moment dat men de plaag heeft ontdekt, verbleven er 159 geïnterneerden, van hen zijn er  80 overgebracht naar het Península (Schiereiland = het vasteland van Spanje) en 79 zijn overgebracht naar het Centro de Estancia Temporal de Inmigrantes (CETI)  (Immigrantencentrum voor Tijdelijk Verblijf) in het Zuiden van Tenerife, en deze 79 zijn op donderdag 21 juni weer teruggekeerd in het CIA in Hoya Fria.

Het centrum voor buitenlanders heeft de poorten geopend in 2013 en heeft capaciteit voor 236 personen, en is ‘voorbeeldig`, ondanks dat men recentelijk met een bed-wantsenplaag te kampen heeft gehad, zegt de gedelegeerde van de Spaanse Regering op Canarias.

Het CIE in Hoya Fría heeft een extern schoonmaakcontract en drie schoonmaakmedewerkers reinigen dagelijks -  inclusief de weekeinden - wat aantoont, dat de bed-wantsenplaag ‘incidenteel’ is en dat men de oorzaak ervan niet kent, zo laat men weten.

Tijdens de rondleiding door het CIE in Hoya Fria is de regeringsgedelegeerde voorgelicht door een medewerker, over het functioneren van het centrum en over de voorschriften die worden gevolgd na binnenkomst van de immigranten in het interneringscentum voor buitenlanders.

Hygiëne
Als men eenmaal is binnengekomen, ontvangt elke geïnterneerde twee dekens en een verzorgings-set die bestaat uit diverse toiletartikelen voor de persoonlijke dagelijkse verzorging en  hygiëne; een set, die vernieuwd wordt wanneer noodzakelijk.

Het personeel van het centrum toont de voorzieningen van de diverse gemeenschappelijke ruimten waarvan deze buitenlanders gebruik kunnen maken, en beveelt het gebruik van de douches aan.

De gedelegeerde van  de Spaanse Regering op Canarias heeft ook op maandag 18 januari 2016 het Centro de Internamiento de Extranjeros (CIE) ( Interneringscentrum voor Buitenlanders) in Barranco Seco op Gran Canaria bezocht, om  uit eerste hand het functioneren te leren kennen van de CIE’s op de Archipel.

Het centrum in Las Palmas de Gran Canaria herbergt momenteel 80 illegalen die op het eiland in een uitzettingsprocedure verkeren.

Deze voorzieningen hebben in totaal capaciteit voor de opvang van 168 immigranten,  hoewel door werkzaamheden die men momenteel uitvoert, de capaciteit tijdelijk voor 80 geïnterneerden is.

 zzzzzzzislas-canariaslogo-79.jpg


De 45 opvarenden van een
 sinds 7 januari 2016vermiste patera
zijn  gered en naar Arguineguín overgebracht

ARGUINEGUÍN - zaterdag 9 januari 2016 - Ook in 2016 zal de stroom vluchtelingen - eerdere ervaringen na, van waarschijnlijk voornamelijk economische gelukszoekers –aanhouden. De opvarenden van de eerste in het nieuwe jaar gesignaleerde patera (sloep) zijn op Gran Canaria gearriveerd na een zoektocht van twee dagen, onder wie vier vrouwen, allemaal van Sahrawi afkomst.

Het reddingsschip ‘Menkalinan’ van de Salvamento Marítimo (Maritieme Reddingsdienst) heeft de 45 opvarenden gered, onder wie vier vrouwen, van een patera (sloep) waarnaar men sinds 7 januari 2015 op volle zee gezocht heeft en die op zaterdagochtend 9 januari 2015 om 09:30 uur is ontdekt  door een Sasemar 103-vliegtuig op 60 mijl ten zuiden van Gran Canaria.
img_32103.jpg

                                                             De Sasemar 103
Salvamar-300x220.jpg
   Het reddingsschipMenkalinan van de Salvamento Marítimo ( Maritieme Reddingsdienst). 
img_32113.jpg
img_32114.jpg
img_32115.jpg
img_32116.jpg
De opvarenden zijn door het reddingsschip overgebracht naar de haven van Arguineguín (Zuid Gran Canaria), waar ze om 13:30 uur, klaarblijkelijk in goede gezondheid verkerend,  zijn aangekomen.
zzzzzzzislas-canariaslogo-22.jpg


Situatie op de Canarische Eilanden
van de vluchtelingen-toestroom
naar de Europese Unie

CANARISCHE EILANDEN - zaterdag 9 januari 2016 - Sinds de grenzen bij Marokko en de toegangswegen naar Spaans grondgebied strenger worden bewaakt, heeft de stroom vluchtelingen zich verplaatst richting de Canarische Eilanden. In 2015 komen niet alleen vluchtelingen naar Nederland, ook de Canarische Eilanden hebben vluchtelingen die ze moeten opvangen. In 2006 hebben tienduizenden Afrikanen geprobeerd naar de Canarische Eilanden te varen. Dit heeft voor een strenger toezicht gezorgd. In 2015 is het aantal vluchtelingen naar de eilanden weer toegenomen, de stijging begint in 2012; maar na een tijdelijke daling, neemt  in 2015 het aantal weer in aanzienlijke mate toe.

Via Senegal en Mauritanië proberen vluchtelingen via een boottocht de Archipel  te bereiken, maar sinds de kustgebieden van deze landen ook patrouilles hebben kregen, verplaatst de vluchtelingen-toestroom zich zelfs via Libië, Siërra Leone en Ghana.

1301-vluchtelingen-canarische-eilanden.jpg 2015-02-19-14-32-56bootvluchtelingen-naar-italie-02-845x321.jpg

                                                                          "Op goed geluk...."

Deze landen liggen duizenden kilometers van Europa, des te langer de overtocht per boot, des te langer het gevaar loert. Het opleggen van zeeblokkades en prikkeldraad zorgt ervoor, dat vluchtelingen om deze gebieden heen proberen te komen, wat de tochten gevaarlijker maakt. Het verplaatst het probleem meer dan dat het een oplossing is. Tijdelijke oplossingen lijken te zorgen voor problemen op langere termijn.

De samenwerkingsovereenkomst tussen Spanje en de West-Afrikaanse landen heeft de migratiestroom richting de Canarische Eilanden kunnen beperken, maar elke keer wordt een nieuwe vluchtroute ondernomen.

Interneringskampen
Op de Archipel zijn  drie Interneringskampen voor Buitenlanders (Centros de Internamiento de Extranjeros) in:
- Barranco Seco op Gran Canaria,
- Hoya Fria op Tenerife,
- El Matorral op Fuerteventura.

Irritatie 
Als toerist komt men veel Afrikanen tegen die spullen op straat verkopen, dit zijn vaak prullaria voor de toeristen en hebben niks met het eiland te maken. Goedkope horloges, veters die licht geven en parfum worden op de boulevard regelmatig, en soms tot irritatie aan toe, aangeboden aan toeristen.
2006
In 2006 heeft Gran Canaria te maken met heel veel vluchtelingen die aan land willen komen. Tienduizenden Afrikaanse vluchtelingen willen de Canarische Eilanden bereiken, door een levensgevaarlijke tocht over de oceaan te maken.
De eilanden behoren tot de Europese Unie en de vluchtelingen hopen hier een beter bestaan op te kunnen bouwen.
De Europese Unie wordt afgeschermd van Afrika door grenzen, maar omdat de Afrikanen illegaal de eilandengroep proberen te bereiken, moeten ze om de grenzen van de EU heen varen.
31.000 vluchtelingen bereiken het grondgebied van de Canarische Eilanden, maar tijdens de overtocht zijn er velen verdronken.
Doordat de toestroom zo groot is, zijn er naast de drie Interneringskampen, geïmproviseerde kampen gemaakt op de andere eilanden.
2007
In 2007 constateren de Spaanse autoriteiten, dat er in een etmaal 250 vluchtelingen per boot proberen Gran Canaria, Tenerife en Lanzarote te bereiken.
Zij hebben de boottocht overleefd maar zijn uitgeput en hebben onderkoelingsverschijnselen.
De Europees-Afrikaanse patrouilles zorgen voor een afname van het aantal vluchtelingen.
2012
In 2012 is een sloep aangespoeld met vluchtelingen; ze spoelen aan op het strand van Meloneras. Het gaat om zestien immigranten afkomstig uit de Westelijke Sahara. Ze verkeren in goede gezondheid en ze worden door het Rode Kruis opgevangen.
2013
In 2013 zijn mensensmokkelaars opgepakt, mensensmokkelaars proberen mensen tot vluchten te bewegen en worden hier goed voor betaald.
In Mauritanië hebben de Spaanse en Mauritaanse politie zes personen gearresteerd wegens verdenking op mensensmokkel.
De operatie om deze smokkelaars te vinden is gestart nadat op Tenerife een kajak arriveert met 26 vluchtelingen aan boord.
Als er een tweede kajak aan wal komt met 23 vluchtelingen, wordt  de eerste kajak met de tweede in verband gebracht.
2014
Terwijl de toeristen genieten van een dagje strand, zien ze in de verte een bootje aan komen varen.
Het blijkt een boot met Afrikaanse vluchtelingen te zijn, ze worden op Ebola gecontroleerd omdat er koorts is waargenomen.
Ook komen twee boten met elk vijfentwintig vluchtelingen aan wal op Gran Canaria, één boot komt aan wal op het Meloneras-strand.
De tweede boot is drie mijl uit de kust onderschept ter hoogte van het strand van San Agustin. In augustus zijn zeven opvarenden opgepikt uit de zee.
Ze dobberen  68 mijl uit de kust van Fuerteventura in een sloep en hebben alarm geslagen via de telefoon.
Bijna een dag na het alarm vindt de Marine Reddingsdienst de opvarenden en kunnen ze gered worden, ze zijn naar een ziekenhuis op Gran Canaria gebracht.
Op het strand van Maspalomas komen ook vluchtelingen in sloepen aan, de toeristen zijn hier weggehouden zodat ze niet hebben kunnen zien  wat er plaats heeft gevonden.
In 2014  zijn 288 vluchtelingen op de Canarische kusten aangekomen.
2015
In 2015 blijken er  weer vluchtelingen te zijn die de oversteek naar de Canarische Eilanden wagen.
Zij nemen de gok, en er zijn meer vluchtelingen waargenomen dan in de voorgaande jaren (2012, 2013,2014).
De President van de Canarische Regering laat in 2015 weten, dat vluchtelingen worden opgevangen, maar alleen als ze asiel hebben aangevraagd.
Om te zorgen dat Gran Canaria voorbereidt is op deze vluchtelingen, zijn opvanglocaties vrijgemaakt en ingedeeld.
Op Gran Canaria zijn  124 opvangplaatsen beschikbaar gesteld voor Syrische gezinnen.
In oktober komen 14 immigranten aan op het strand van Tarajalillo, die zeggen uit Syrië afkomstig te zijn.
Het blijkt dat de vluchtelingen de zeeblokkades weten te omzeilen, er zijn meerdere vaartuigen aangetroffen.
Ook in Mogan is een sloep met 46 opvarenden gered, sommigen zijn naar het ziekenhuis afgevoerd met onderkoelingsverschijnselen.

Maatregelen
Doordat er weer meer pateras (sloepen) met vluchtelingen richting Spaans grondgebied varen, zullen de maatregelen opnieuw besproken worden. Dit zal waarschijnlijk gaan zorgen voor meer strengere blokkades.

BRON: 
http://educatie-en-school.infonu.nl/wereldorientatie/164356-vluchtelingen-canarische-eilanden.html


In 2015 zijn op de Canarische kusten
in totaal 884 immigranten aangekomen

CANARISCHE EILANDEN - zondag 27 december 2015 - In 2015 zijn op de Canarische kusten in totaal 884 immigranten aangekomen, dat zijn er 556 meer dan in 2014, wat ten opzichte van een jaar eerder  een stijging is van 293%. Maar hoe dan ook, deze aantallen staan veraf van die in het jaar 2006 toen er 31.859 bootvluchtelingen zijn aangekomen - het hoogste aantal ooit op de Eilanden - of de 9.550 in 2003 en de 2.221 in 2009.

De gedelegeerde van de Spaanse Regering op Canarias heeft laten weten, dat er in 2015 met 28 vaartuigen  - waaronder rubberboten -  844 immigranten op de Canarische kusten zijn aangekomen.
EmigrCanariasElPais.jpgWat betreft de toename van het aantal vluchtelingen dat in 2015 op Canarias is aangekomen, gaat het - volgens dezelfde bron -  “om de conjunctuur in Spanje, de situatie waarin deze mensen leven in hun respectievelijke landen, en door de toestand van de zee.”
2011-01-09_IMG_2011-01-09_22-55-33_inmigantes.jpg                                   Aankomsten tussen 2000 en 2010.
Zo arriveerde in 2015 de eerste patera (sloep) die op de Canarische kusten is geland, in het Zuiden van Gran Canaria met 15 personen aan boord. In dat geval heeft men twee dagen op zee gezocht naar het vaartuig, nadat er vanuit Kaap Bojador - in het Noordwesten van de Westelijke Sahara - was gewaarschuwd, dat er een patera (sloep) was vertrokken.

patera2.gif

                                              Routes voor de overtocht:
Het laatste vaartuig dat in 2015 is gearriveerd op Canarias, deed  dat net als het eerste- eveneens op Gran Canaria-, en wel op 7 december, toen 47 immigranten zijn aangekomen van  Saharwi afkomst (zie: https://nl.wikipedia.org/wiki/Sahrawi). Ook in dit geval heeft men een hele dag op volle zee gezocht naar het vaartuig.

patera-inmigrantes-canarias--420x236.jpg
             Een van de pateras (sloepen) die eind 2015 zij aangekomen op Canarias.
14152164883504.jpgSchrijnende - om niet te zeggen: mensonterende - toestanden op de Zuidelijke Stranden van Gran Canaria.
Een van de opmerkelijkste aankomsten heeft zich voorgedaan in het Zuiden van Gran Canaria toen op 17 oktober 2015 een patera (sloep) arriveerde met negen personen, onder wie een Syrische vrouw in een rolstoel, die klaarblijkelijk de overtocht heeft gemaakt nadat ze recentelijk was geopereerd.
00000AAAAAAAAAslas-canariaslogo-114.jpg 


De 47
op 277 kilometer van Canarias
 
geredde immigranten
zijn aangekomen op  Gran Canaria

ARGUINEGUÍN - De 47 op zondag 6 december 2015 op de Atlantische Oceaan op 277 kilometer uit de kust van Gran Canaria door Salvamiento Martitimo (de Maritieme Reddingdienst) geredde immigranten zijn op maandag 7 december 2015 aangekomen in de haven van Arguineguín in het Zuiden van het eiland, zo heeft het Rode Kruis laten weten.

Deze 47 personen - 46 mannen en een vrouw - reisden aan boord van een zeven meter lange patera (sloep) die op zondagochtend vroeg is ontdekt door een vliegtuig van de Servicio de Búsqueda y Rescate del Ejército del Aire (Opsporings- en Reddingsdienst van de Luchtmacht).
patera-salvamento-maritimo--620x349.jpg
0179904_150.jpg naamloos-193.pngAlle opvarenden zijn op volle zee bijgestaan door het vaartuig ‘Guardamar Talía’, van de Salvamento Marítimo (Maritieme Reddingsdienst), dat hen naar haar basis in de haven van Arguineguín heeft gebracht.

Op de havenpier hebben de immigranten assistentie gekregen van de 21 door het Rode Kruis gemobiliseerde vrijwilligers; een van de opvarenden is overgebracht naar een medisch centrum.
00000AAAAAAAAAslas-canariaslogo-21.jpg 


51 immigranten gered van een sloep
op 12 mijl ten zuidoosten van Gran Canaria

GRAN CANARIA - Día de la Constitución, zondag 6 december 2015 - Het hospitaalschip Esperanza del Mar heeft met assistentie van een schip van de Maritieme Reddingsdienst 51 immigranten gered van een patera (sloep) ten zuidoosten van Gran Canaria, zo hebben bronnen binnen de overheid laten weten. Het gaat om de patera (sloep) waar men de gehele zaterdag naar heeft gezocht en die, vermoedelijk, is vertrokken vanuit Cabo Bojador, ten noorden van de Westelijke Sahara, in de nacht van woensdag 2 op donderdag 3 december 2015 richting Canarische Eilanden.

Volgens Salvamento Marítimo (de Maritieme Reddingsdienst) heeft men rond 22.00 uur een echo opgevangen op 12 mijl ten zuidoosten van de toeristenwijk Maspalomas, gemeente San Bartolomé de Tirajana. Het hospitaalschip ‘Esperanza del Mar’ was in de buurt, en heeft daarom koers gezet naar die locatie, samen met de ‘Guardamar Talía’ die iets verderop lag.
Western_Sahara-CIA_WFB_Map.pngUiteindelijk heeft men vast kunnen stellen  dat er een patera (sloep) was met 51 opvarenden - 43 manen en 8 vrouwen, van wie een zwanger en in zeer slechte gezondheidstoestand. Allen zijn aan boord  gegaan van de ‘Esperanza del Mar’, en samen met de ‘Guardamar Talía,  heeft men koers gezet naar de haven van Arguineguín.
GuardamarTalia_090520.jpg Esperanza-Del-Mar-1046479groot.jpg
                     'Talía'                                                                'Esperanza del Mar'
Op het hospitaalschip zijn de zwangere rvouw behandeld en een man die, klaarblijkelijk, een been heeft gebroken Om 02:15 uur (Canarische tijd) is men aangekomen in de haven van  Arguineguín, waar men van boord is gegaan en is opgevangen door medewerkers van het Rode Kruis, dat heeft laten weten dat men om 04:00 uur  alle immigranten verzorgd heeft en dat er slechts twee geëvacueerd zijn: de vrouw, die vier maanden zwanger is,  en een man vanwege lage bloeddruk. Ook denkt men, dat er onder de 43 mannen mogelijk vier minderjarigen zijn.
00000AAAAAAAAAslas-canariaslogo-11.jpg 


In Mauritanië is de mensensmokkelaar gearresteerd van twee kajaks
 
die  op Canarias zijn aangekomen

NUADIBU - zaterdag  5 december 2015 - Een team van de Guardia Civil en de Mauritaanse Gendarmerie heeft de persoon gearresteerd die verantwoordelijk is voor het vertrek van twee schepen met in totaal  50 Afrikanen die uit het Afrikaanse land op Canarias zijn aangekomen in september en november 2015. Het gaat om een kajak met 32 personen die in september op Gran Canaria arriveerde, en een andere kajak met 18 opvarenden in november op Tenerife.

De Benemérita (‘Prijzenswaardige’ = Guardia Civil) heeft laten weten, dat de arrestatie mogelijk was dankzij de inzet van de Mauritaanse autoriteiten, vooral de Gendarmerie, bij het onderzoek naar de georganiseerde misdaad. Zodoende is men - op grond van informatie die verkregen is door een recentelijk opgezette, gemengde patrouille op land -  die gevestigd is in  Nuadibu - er in geslaagd,  een Senegalese staatsburger te arresteren als organisator van de kajaks.
img_31511.jpgAangifte
Tegen de gearresteerde is in oktober 2015 een opsporings- en aanhoudingsbevel uitgevaardigd, toen de Politie van het Afrikaanse land een medeplichtige heeft aangehouden nadat die was aangegeven door twee emigranten.  Zij hebben de beslissing genomen represailles te nemen omdat -  na een bedrag betaald te hebben van tussen de €800,= en €900,= om de overtocht te kunnen maken - ze door de organisatie waren geweigerd om de reis te maken met de eerste kajak die in Spanje is aangekomen.
Mojon_kilometrico_en_la_ruta_N1_indicando_800_km_to_Nuadibu.jpg NouadhibouPortArtisanal1.jpg                                                                             De haven van Nouadibou.
Het netwerk is verantwoordelijk voor het bijeenbrengen, laten logeren voor de inscheping, het vervoer naar de plaats van vertrek,  en de overtocht; waarbij hun voornaamste doelen bewoners van de sub-Sahara zijn, die woonachtig zijn in de stad en dan voornamelijk in de wijk Khairan die - sind de crisis met de kajaks is begonnen - bekend staat als verzamelplaats voor kandidaten die willen emigreren.

Na twee maanden zoeken is de man uiteindelijk in december 2015 gearresteerd in de grensplaats Chelkha (op 170 kilometer van Nouadhibou), net voordat hij het land wilde verlaten om een actie van Justitie te ontlopen.

De Guardia Civil laat weten, dat deze actie mogelijk is dankzij een permanente inzet in Mauritanië van een helikopter, twee patrouilles, een inlichtingenofficier en ondersteunend personeel, die als doel hebben: het verkrijgen van meer informatie, het onderzoek, en het daarmee voorkomen van het toenemen van emigratie die, na de Arabische Lente, veroorzaakt wordt door instabiliteit in de regio.
00000AAAAAAAAAslas-canariaslogo-5.jpg 


Veroordeeld tot 11 jaar gevangenis;
de schipper/mensensmokkelaar
van een ronddrijvende sloep
die in 2012 is gestrand in El Cotillo

De op drift geraakte sloepis aangekomen op Fuerteventura
met 14 opvarenden en diverse kilo’s hasjiesj  aan boord

GRAN CANARIA - vrijdag 4 december 2015 - Het  Tribunal Supremo (TS) (de Hoge Raad) heeft in cassatie het hoger beroep afgewezen waarmee de mensensmokkelaar van de patera (sloep) die in 2012 is gestrand  op de kust nabij El Cotillo, Noord Fuerteventura, heeft geprobeerd zijn  straf te voorkomen, of op zijn minst te doen verlagen. De man is op 20 februari  2015 door de  Arrondissementsrechtbank van Las Palmas veroordeeld tot 11 jaar gevangenisstraf.

De verdachte is tot zeven jaar gevangenis veroordeeld voor het begaan van een misdaad tegen de rechten van buitenlandse burgers en voor vier jaar cel wegens het begaan van andere, strafbare feiten tegen de volksgezondheid, omdat hij de landing op de Canarische Eilanden wilde gebruiken om ongeveer 20 kilo hasj op de zwarte markt te brengen. De boot, met 12 mensen aan boord, samen met de veroordeelde en zijn handlanger, had aan moeten komen op Gran Canaria, maar de schipper raakte de koers kwijt en uiteindelijk is men aanbeland op het naburige Fuerteventura.
patera-playa-confital--620x349.jpgFoto beschikbaar gesteld door de Policía Nacional (Rijkspolitie) van een patera (sloep) die in 2013 is gestrand op het strand van El Confital, Gran Canaria.
De Provinciale Rechtbank heeft destijds ook de handlanger veroordeeld  tot drie jaar gevangenisstraf, evenals de vier vrouwen die vanaf de Archipel samenwerkten met de mensensmokkelaar en die elk vier jaar gevangenisstraf opgelegd hebben gekregen.

Van alle veroordeelden is het ‘brein’ van de operatie de enige van deze vier die besloten heeft hoger beroep aan te tekenen tegen de veroordeling. Bij vonnis van 17 november 2015 heeft rechter Andrés Martínez Arrieta van de Strafkamer van de Hoge Raad, de aanvankelijke veroordeling bevestigd en aldus een zaak afgesloten die men al had geopend alvorens de patera (sloep) verschenen was bij El Cotillo.

Operatie ‘Coleta’
Al voor de aankomst van de patera (sloep) heeft de Brigada Provincial de Extranjería y Fronteras (Brigade Buitenlanders en Grensbewaking) van het Cuerpo Nacional de Policía (Korps Rijkspolitie) het bestaan ontdekt van de groep personen van Marokkaanse herkomst die illegale immigratie op pateras (sloepen) aan het bevorderen zou zijn.

De agenten zijn er destijds in geslaagd de leider van de groep te identificeren - die veel later de schipper van het vaartuig was dat per ongeluk is gestrand op de kust van Fuerteventura - evenals twee vrouwen die nu ook zijn veroordeeld. Met het politieonderzoek in de zogenoemde operación ‘Coleta’ (operatie ‘Wachtrij’), heeft het Openbaar Ministerie hen beschuldigd van een eerste delict tegen de rechten van buitenlandse burgers, vanwege hun vermoedelijke betrokkenheid bij de patera (sloep) die in september 2011 is aangekomen op Playa de Vagabundos, in Santa María de Guía, met vier minderjarigen aan boord. De Hoge Raad heeft hen echter vrijgesproken van deze beschuldiging in de overweging dat niet daadwerkelijk bewezen is, dat men heeft deelgenomen aan die feiten. Hoe dan ook, de zaak van El Cotillo heeft een einde gemaakt  aan de bende.

Het is op 22 oktober 2012 als het vaartuig vertrekt uit de Marokkaanse haven Safi met 12 personen die vooraf ongeveer €1.000,= hebben betaald voor de overtocht. De patera (sloep) komt niet aan op zijn bestemming, Gran Canaria, maar op Fuerteventura. De schipper was de controle over het vaartuig kwijtgeraakt en de reis eindigde per ongeluk op het eiland op 28 oktober 2012. De twee vrouwen, afkomstig uit de Maghreb  (zie: https://nl.wikipedia.org/wiki/Maghreb) en woonachtig in Las Palmas de Gran Canaria, waren belast met het verkrijgen van een voertuig dat de immigranten - sommige familieleden van hen - moest vervoeren; en voor het logies van de schipper. Alsof dat nog niet genoeg was, heeft de groep ervoor gekozen de reis te benutten voor het smokkelen van drugs.
                               300px-Maghreb_orthographic_projection_svg.png

In enge zin behoren Marokko, Algerije, Tunesië, Mauritanië en Libië tot de Maghreb. Vroeger werd ook Spanje tijdens de islamitische overheersing hiertoe gerekend.
De landen Marokko, Algerije, Tunesië, Libië en Mauritanië vormen een (inactieve) politieke eenheid, de Union du Maghreb arabe (Frans voor Unie van de Arabische Maghreb).
In het Arabisch wordt
Al-maghrib ook gebruikt als aanduiding voor enkel het land Marokko.
maghrebbbb.png
Ze werden geslagen als ze probeerden op te staan
De leider van de groep, die 11 jaar gevangenisstraf moet uitzitten,  is al diverse keren Spanje uitgezet, nog voordat het onderzoek door de Policía Nacional was opgestart.

De agenten hebben de patera (sloep) ‘stuurloos en doelloos’ aangetroffen nabij Fuerteventura, zo staat te lezen in het vonnis; waarin men ook melding maakt, over hoe de opvarenden hebben uitgelegd, dat de schipper hen sloeg als ze tijdens de overtocht probeerden op te staan.

De politie heeft exact 19 kilo en 323 gram hasj in beslag genomen, die een straatwaarde vertegenwoordigt van €30.000,=
AAAAAAAAAslas-canariaslogo.jpg 


Twee Pateras nabij Gran Canaria gered
met 27 en 58 opvarenden

GRAN CANARIA - maandag 26 oktober 2015 - De eerste sloep, met 27 opvarenden, onder wie twee vrouwen, is op zaterdagochtend 24 oktober 2015 in alle vroegte gered, op een afstand van 55 mijl van Gran Canaria, door het schip van de Reddingsdienst, dat koers heeft gezet naar Arguineguín waar  het later op de dag is gearriveerd.

Eveneens heeft de Salvamento Marítimo (Maritieme Reddingsdienst) op zaterdag 24 oktober 2015 een tweede patera (sloep) gered op volle zee, op 37 mijl van Gran Canaria, met 58 opvarenden aan boord, onder wie vijf vrouwen.
vluvtel.jpg

                                Arguineguín, zaterdag 24 oktober 2015, 17:10 uur.
Rond 10:50 uur heeft men een waarschuwing ontvangen, dat een patera (sloep) met emigranten nabij Canarias is gesignaleerd, die vertrokken is vanaf Cap Boujdour  بوجدور, Westelijk Sahara, waarop men een Sasemar 101-vliegtuig heeft ingezet, dat de patera heeft gelokaliseerd op 37 mijl ten zuidoosten van Arguineguín (Gran Canaria).
SM_CN235_101.jpg
 Ondertussen is het reddingschip ‘Menkaliman’ naar de locatie gevaren en heeft de 58 opvarenden aan boord  genomen die klaarblijkelijk in goede staat van gezondheid verkeren en die om17:10 uur in Arguineguín aan land zijn gebracht.
9741401.jpg
                                                Kaap  Boujdour, Westelijk Sahara. 
Canarias heeft in 2015 in twee maanden tijd meer immigranten in pateras (sloepen), of kajaks gered, dan wat er in menig jaar in 2012, 2013 en 2014 is aangekomen

Sinds 1 september 2015 en voor de redding van de bovengenoemde twee pateras (sloepen) (nummer zes en zeven zaterdag 24 oktober) heeft op dinsdag 20 oktober Salvamento 40 personen op volle zee - een vijfde sloep gered op 74 mijl van Gran Canaria waardoor het aantal van 397 immigranten dat in september en oktober 2015 is aangekomen groter is, dan het aantal (van 620) dat in geheel 2012, 2103, 2014 is aangekomen op Gran Canaria.

Op 1 september2015 zijn op het Las Carpinteras-strand op eigen kracht 42 immigranten geland.

Op 13 september 2015 heeft een schip van Salvamento, op 33 kilometer uit de kust voor Gran Canaria, 30 Sharawi gered, onder wie 13 minderjarigen en een zwangere vrouw,

Op 23 september 2015 zijn op 55 kilometer uit de kust voor Maspalomas nog eens 48 Sharawi gered, onder wie vijf minderjarigen,

In de nacht van 7 op 8 oktober 2015 is op het strand van Maspalomas een vaartuigje aangekomen net 41 immigranten (36 volwassen mannen, vier vrouwen en een minderjarige).

Op 11 oktober 2015 kwam nog eens een sloep aan met 15 immigranten, onder wie een vrouw in een rolstoel, doe beweert Syrische te zijn.

Op13 oktober heeft Salvamento Marítimo (de Maritieme Reddingsdienst) nog eens 45 personen gered aan boord van een patera (sloep) op 52 kilometer ten zuidoosten van Maspalomas.

Volgens de officiële cijfers die het Ministerie van Binnenlandse Zaken aan het Congres heeft verstrekt, zijn er in 2012 op Canarias in pateras (sloepen), of kajaks 173 personen aangekomen; in 2013 waren dat er 196; en in 2014 (tot aan november) waren dat er 251.
ZZZZZZAislas-canarias-84-99-kopie-76.jpg


De CEAR ziet het aantal bootvluchtelingen
dat is aangekomen op de Canarische Eilanden 
als: ‘te verwaarlozen'

CANARISCHE EILANDEN - De redding van een patera (sloep) ten zuidwesten van Gran Canaria op dinsdag 13 oktober 2015 brengt het aantal clandestiene vaartuigen tot nu toe in 2015 op 17.
De Comisión Española de Ayuda al Refugiado (CEAR) (Spaanse Commissie voor Vluchtelingenhulp)  ziet het aantal bootvluchtelingen, dat is aangekomen op de Canarische Eilanden, als ‘belachelijk´ - verwaarloosbaar - omdat dit 15% is van het totale aantal vreemdelingen dat aankomt in Spanje.

In de afgelopen drie dagen zijn er op de Canarische kusten drie pateras (sloepen/zodiac's) aangekomen met 94 personen aan boord; en tot nu toe in 2015 zijn dat ongeveer 450 immigranten.
oateras.jpg
Archieffoto: immigranten en een op 30 mijl uit de kust van Gran Canaria geredde-patera (zodiac) door de Salvamento Marítimo (Maritieme Reddingsdienst) op 22 september 2015.
Het gaat om gegevens, die aantonen dat de Eilanden een alternatieve toegangspoort zijn om Europa binnen te komen; maar deskundigen en de gedelegeerde van de Spaanse Regering op Canarias vinden niet, dat er alarm geslagen moet worden.

Tot nu toe zijn er in 2015 in Spanje 3.007 asielzoekers aangekomen en elke dag komen er ongeveer 5.000 naar Europa, zo merkt de coördinator van de CEAR, Juan Carlos Lorenzo, op; hij benadrukt, dat het aantal illegale immigranten dat op de Eilanden aankomt, de burgerij niet moet verontrusten. “Dat is niet te vergelijken met wat er tegenwoordig aankomt in Europa en ook niet met wat men in 2006 heeft geregistreerd, toen er alleen al op één dag 512  vreemdelingen arriveerden.

De coördinator van de CEAR op Canarias benadrukt, dat er sinds het begin van 2015 via Italië en Griekenland 453.000 vreemdelingen zijn binnengekomen en benadrukt, dat er een verandering is in de tendens van de immigratie-routes naar Europa.

“Er zijn geen gegevens, om vast te stellen dat de Atlantische route inn de belangsteling staat van de maffia in mensensmokkel.”In de loop van 2015 zijn 400 vreemdelingen naar Canarias gekomen,” wat bevestigt, ” dat deze weg ‘weinig' wordt bewandeld in vergelijking met andere routes,” zo beargumenteert Lorenzo.

Hoewel zich in september en oktober een sterke stijging heeft voorgedaan in de aankomst van clandestiene vaartuigen met bestemming Canarias - in meerderheid afkomstig uit de Westelijke Sahara - legt de deskundige uit, dat dit toe te schrijven is aan rustige zee in deze maanden.
AAAAAAislas-canarias-84-99-29.jpg 


 In het Zuiden is een patera gered
met 46 opvarenden aan boord

MOGÁN / ARGUINEGUÍN – woenscdag 14 oktober 2015 -De Salvamento Marítimo (Maritieme Reddingsdienst) heeft op dinsdagavond 13 oktober 2015 op 52 kilometer uit de kust ter hoogte van Maspalomas - met haar reddingsvaartuig de Salvamar Menkalinan vanuit Arguinegulin - de derde patera (sloep) gered die deze week is aangekomen op de kusten van Gran Canaria, aan boord van hett vaartuigje waren 46 opvarenden.

Volgens een woordvoerder van heg Rode Kruis zijn er vier vrouwem meegereisd in de patera (sloep).
salvamento.jpgTot middernacht zijn Rode Kruis-vrijwilligers bezig geweest met de opvang van deze immigranten waarbij een man met duidelijke onderkoelingsverschijnselen is overgebracht naar een ziekenhuis.
AAAAAAislas-canarias-84-99-21.jpg


Madridgeeft problemen toe
met de bewaking van pateras

CANARISCHE EILANDEN - maandag  12 oktober 2015, Dia de la Hispanidad
Men verscherpt de SIVE-controle door zes miljoen euro extra ter beschikking te stellen.

De gedelegeerde van de Spaanse Regering op Canarias, Maria del Carmen Hernández Bento, heeft op maandag 12 oktober 2015 - Dia de la Hispanidad - laten weten, “dat het evident is, dat we problemen hebben,” en, “dat er zes miljoen euro beschikbaar zal worden gesteld voor het beter functioneren van het Sistema Integral de Vigilancia Exterior (SIVE) (Geïntegreerde Bewakingssysteem Buitengrenzen) .”
grootmariahernand.jpg
De gedelegeerde van de Spaanse Regering op Canarias, Maria del Carmen Hernández Bento,  op maandag 12 oktober 2015 -
Dia de la Hispanidad .
hernandez-bento-sive--644x362.jpg

María del Carmen Hernández Bento heeft - desgevraagd, na de aankomst van een patera in het Zuiden van Gran Canaria - deze mededelingen gedaan tegenover journalisten, waarbij zij verklaard heeft, “dat het SIVE de ‘echo’s’ detecteert” maar, dat dit niet altijd leidt tot zichtbaarheid.”

Ze heeft opgemerkt, dat het departement Delegación del Gobierno werkt aan de hand van de gegevens die de opvarenden van de patera hebben verstrekt, die bevestigen met eigen middelen te zijn aangekomen en, dat het om 15 personen gaat die men heeft onderschept in een vaartuig, waarbij men nog op zoek is naar nog eens zes opvarenden.”

Met betrekking tot het ontslag van een agent van de Guardia Civil van een patrouille die in 2012 betrokken was bij een ongeval met een patera, heeft de Regeringsafgevaardigde op de Eilanden laten weten, dat rechterlijke beslissingen niet betwistbaar zijn; en, “ dat, ‘zoals gewoonlijk’, de Guardia Civil beschikbaar is en op hulpverzoeken is ingegaan en hen heeft geholpen.

"Ik ben blij, dat de dingen zo zijn afgelopen,” en, dat ze er geen moment aan heeft getwijfeld, dat er met discipline en professionaliteit is gehandeld, zo heeft Hernández Bento laten weten.
ZZZZZZAislas-canarias-84-99-kopie-6.jpg 


Aankomstsloep met 14 immigranten
in Zuid Gran Canaria  op het strand van Tarajalillo

SAN BARTOLOMÉ DE TIRAJANA - maandag 12 oktober 2015, Día de la Hispanidad - Nadat eerder al in 2015 immigranten in pateras (sloepen en zodiac's) zijn aangekomen op de Eilanden, zoals in mei bij Costa Teguise op het strand van Las Cucharas (Lanzarote) met 28 immigranten uit Afrika; en anderen - waarover u meer kunt lezen op de immigratie- internetpagina van de Canarische Regering:
http://www.gobcan.es/ccdpsv/politicassociales/inmigracion/ 
is er op zondagochtend 11 oktober 2015 om 03:00 uur een patera met 14 immigranten aan boord geland op het strand van Tarajalillo (gemeente San Bartolomé de Tirajana) in het Zuiden van Gran Canaria, zo heeft het Rode Kruis laten weten in een communiqué.
29-inmigrantes.jpg
                                Aankomst 29 immigranten op Lanzarote in mei 2015.
Naast de vermoedelijk vijf minderjarigen, waren er bij hun aankomst in Tarajalillo zes mannen en drie vrouwen aan boord, aldus het Rode Kruis; dat heeft aangegeven, dat negen personen zijn verzorgd bij hun aankomst door een team van 13 Rode Kruis-medewerkers en, dat twee licht gewonde vrouwen zijn overgebracht naar een gezondheidscentrum.
214805-620-282.jpg                                                Tarajalillo, Zuid Gran Canaria.
62566.jpg

La-mujer-que-ha-llegado-en-una_54437178983_54028874188_960_639.jpg
patera-1.jpg                                                Tarajalillo, zondag 11 oktober 2015.
Onder deze immigranten zijn twee vrouwen die zeggen afkomstig te zijn uit Syrië en  een pas geopereerde vrouw in een rolstoel, die eveneens tijdig is gearriveerd voor het meebeleven van de Día de la Hispanidad, of ze in Spanje asiel krijgen, zal afhangen van het onderzoek door de Immigratiedienst.
ZZZZZZAislas-canarias-84-99-kopie-5.jpg


Het Cabildo van Gran Canaria
biedt 124  vluchtelingen-opvangplaatsen 

GRAN CANARIA - vrijdag 11 september 2015 - Het Cabildo (Eilandbestuur) van Gran Canaria heeft 124 opvangplaatsen beschikbaar gesteld voor oorlogsvluchtelingen; en het streven is, om ruim 200 opvangplaatsen beschikbaar te hebben voor Syrische gezinnen.

Dit is op vrijdag 11 september 2015 bevestigd door de minister van Jeugdzaken, Miguel Montero, van het Cabildo (Eilandbestuur), die heeft benadrukt, “dat het Cabildo van Gran Canaria met concrete feiten haar solidariteit laat blijken;” en, dat men - na inventarisatie van het eilandvastgoed - binnen enkele uren voor dit doel al kan rekenen op 100 opvangplaatsen in de Albergue Juvenil de San Antonio (Jeugdherberg), in de hoofdstedelijke wijk Vegueta en, op 24 plaatsen in de jeugdherberg in Ayagaures.
albergueayagaures.jpg

                                       De Albergue (Jeugdherberg) in Ayagaures.
Het Cabildo (Eilandbestuur) is eveneens aan het werk, om te kunnen beschikken over de Albergue (Jeugdherberg) in Santa María de Guía, wat het totaal aantal opvangplaatsen op 224 zou brengen.

Montero heeft uitgelegd, dat het Cabildo (Eilandbestuur) nog niet beschikt over het profiel van de personen die op het eiland aan zullen komen, de overheid richt zich op opvangplaatsen bij particuliere gezinnen.

De Albergue de San Antonio, ressorterend onder het Eilanddepartement van Jeugdzaken, beschikt over uitstekende condities voor het opvangen van vluchtelingen en zal beschikbaar zijn vanaf 23 november 2015; de datum, waarop men de mogelijke komst van gezinnen verwacht.

De 24 opvangplaatsen in de Albergue (Jeugdherberg) van Ayagaures, zijn onmiddellijk beschikbaar, zo heeft het Cabildo (Eilandbestuur) laten weten in haar zoektocht naar panden in de diverse gebieden, waar men uiteindelijk verwacht ruim 200 vluchtelingen te kunnen herbergen.

“Het Cabildo (Eilandbestuur) zal al haar beschikbare hulpmiddelen inzetten, zodat de vluchtelingen waardig kunnen verblijven op Gran Canaria voor de tijd die ze nodig hebben,” zo heeft Montero benadrukt.

Dit aanbod komt bij de voorstellen welke de president van het Cabildo (Eilandbestuur) al gedaan heeft aan de Canarische Regering; die heeft aangeven de albergue (jeugdherberg) in Arinaga beschikbaar te stellen (dit pand is volledig verwaarloosd en leegstaand), evenals het bereiken van overeenkomsten met bankinstellingen voor het beschikbaar stellen van leegstaande huizen voor de opvang van Syriërs, waarvoor men verzekerd heeft, dat de Canarische Regering kan rekenen op de bemiddeling van het Cabildo (Eilandbestuur).
ZZZZZZAislas-canarias-84-99-3.jpg 


Clavijo:
 Canarias  overweegt opname van  4% 
aan  Spanje toegewezen
vluchtelingen


CANARISCHE EILANDEN – woensdag 9 september 2015- De president van de Canarische Regering, Fernando Clavijo, heeft op dinsdag 8 september 2015 op Gran Canaria gezegd, dat de Eilanden diegenen zullen opnemen die asiel aanvragen in de Europese Unie (EU) en van wie - hoewel men geen aantallen kent - men voornemens is, 4% van het aantal op te nemen wat de Europese Unie uiteindelijk aan Spanje zal toewijzen; en, “dat men het profiel zal moeten analyseren van de vluchteling die een beroep doet op de Canarische Eilanden”, zo heeft Clavijo opgemerkt.

Bij de uiteindelijke opname op de Eilanden- van 4% van de door de EU aan Spanje toe te wijzen vluchtelingen- rekent de socialistische regeringsleider van de Deelstaat op de Cabildos (Eilandbesturen) van elke van de zeven eilanden en op al hun gemeenten.
fb3084da-9f36-4342-82b9-f6e67a46ddb7.jpg
refugees-on-a-boat.jpg
864x486.jpg
 “We zullen moeten zien, wie er naar ons toekomen, of het gezinnen zijn, hun leeftijden en kwaliteiten. Het is niet gemakkelijk, omdat we over personen praten en niet over dozen,” zo heeft de leider van Coalición Canaria (CC) gezegd.

Volgens Clavijo, zal men het ‘profiel’ van de vluchteling moeten analyseren die naar Canarias komt; en dat men voor deze taak, “beschikt over fantastische beroepskrachten en sociale diensten,” in de Deelstaat, bij de Cabildos (Eilandbesturen) en de Gemeenten en, dat de verdeling gemaakt zal worden in overeenstemming met hun aanbevelingen..
ZZZZZZAislas-canarias-84-80.jpg


Spaanse televisieserie in de maak over
Abou, de 8-jarige jongen in de koffer

CANARISCHE EILANDEN – maandag 1 juni 2015 - De Spaanse producent Mediaset is bezig met een miniserie voor de televisie over het verhaal van de 8 jarige jongen die enkele weken geleden is aangetroffen in een koffer toen hij op deze manier Spanje binnen wilde komen. Het verhaal is de hele wereld rondgegaan en geeft de ernst van de situatie en het drama weer van veel Afrikaanse families die een beter leven zoeken voor hun kinderen.

Een aantal weken geleden heeft een 19-jarige vrouw geprobeerd de grens van de stadstaat Ceuta te passeren met een grote koffer waarin de douane de 8-jarige jongen Abou aantrof die gelukkig gezond en wel bleek te zijn. De jongen zou op weg zijn naar zijn ouders die op de Canarische Eilanden wonen en het was de laatste hopeloze daad van Abou’s vader, om zijn zoon naar Spanje te halen.
abou1.jpg

De vader had al van alles legaal geprobeerd, maar vanwege het niet voldoen aan de Spaanse eisen, om het kind volgens de wet naar Spanje te halen, werd besloten dit op illegale wijze te doen, iets wat de familie ruim €5.000.= heeft gekost en wat niet gepland was om op deze manier te doen. Er zit een heel drama achter het hele verhaal, iets wat Mediaset nu met de televisie serie wil laten zien.
nene_3.jpg

551.jpg adou.jpg

                         De moeder van Adou, verheugt zich op het weerzien met haar zoon.
De jongen heeft ondertussen een tijdelijke vergunning gekregen om 12 maanden in Spanje te mogen verblijven; dus tijd genoeg voor de ouders, om hun zoon legaal te laten gaan verblijven in het land. Abou verblijft nu bij zijn moeder op de Canarische Eilanden terwijl zijn vader in de gevangenis zit vanwege zijn actie. Er zijn inmiddels ruim 70.000 handtekeningen aan Justitie overhandigd van mensen die willen, dat de vader herenigd wordt met zijn zoon en de rest van de familie.
1-AAAAislas-canarias-95.jpg


288 immigranten zijn in 2014  illegaal aangekomen op de Canarische kusten, 92 meer dan in 2013

CANARISCHE EILANDEN -  vrijdag 2 januari 2015 - In 2014 zijn er in totaal 288 immigranten aangekomen op de Canarische kusten, 92 meer dan in 2013; dit aantal is 46% hoger dan een jaar eerder, maar blijft ver verwijderd van de 9.000 die zijn aangekomen in 2008, van de 2.200 in 2088, of van de bijna 32.000 in 2006; het jaar waarin de meeste illegaal aangekomen immigranten op de Eilanden zijn waargenomen.

Volgens de informatie van bronnen binnen de Delegación del Gobierno, zijn er in de afgelopen 12 maanden op de Archipel 16 aanlandingen geweest op een illegale wijze, de meerderheid op de eilanden in de provincie Las Palmas (Gran Canaria, Lanzarote en Fuerteventura).

Inmigrantes-Maspaloma-Giorgio-Felice-RAPETTI_EDIIMA20141106_0944_4.jpgImmigranten illegaal aangekomen in een patera (sloep) op het strand van Maspalomas en die vervolgens in een vrachtwagen van de Stadsreinigingsdienst zijn overgebracht naar het politiebureau.

De eerste patera (sloep) die de Canarische kust heeft bereikt in 2014 was op 3 februari, en wel op eigen kracht in Tarajalillo in San Bartolomé de Tirajana (Gran Canaryia met 16 immigranten aan boord.

De in 2014 als laatst aangekomen patera (sloep) was op 31 december in Puerto Naos (Lanzarote = met 41personen, onder wie vier vrouwen en vijf minderjarigen, allen in goede staat van gezondheid.
1-AAAAislas-canarias-95.jpg


Canarias vraagt aan Binnenlandse Zaken uitleg over vervoer van de immigranten in een vrachtwagen

SAN BARTOLOMÉ DE TIRAJANA - vrijdag 7 november 2014 - Maspalomas is op woensdag 5 november 2014 het proefterrein geworden over het in gang zetten van het protocol met betrekking tot het Ebola-virus toen er om 09:00 uur een Patera (sloep) is gearriveerd. De beelden van het strand waarop toeristen verre worden gehouden van de recent uit Afrika aangekomen immigranten hebben zelfs het late NOS-Journaal van donderdag 6 november 2014 op de Nederlandse televisie weten te halen.

Wat men in het NOS-Journaal niet heeft laten zien is, dat de president van de Canarische Regering op donderdag 6 november 2014 het vervoer van de op woensdag 5 november 2015 in een sloep op Maspalomas aangekomen 23 immigranten in de laadbak van een vrachtwagen van de reinigingsdienst, “beschamend” heeft genoemd en, dat hij om uitleg daarover heeft gevraagd aan het Ministerie van Binnenlandse Zaken.   Punta de Maspalomas, woensdag 5 november 2014. 
pateramaspalomas6_large.jpg
VIDEO:
 https://www.youtube.com/watch?v=jmqNfY3HYuw

Tijdens de persconferentie na afloop van de Ministerraad van de Canarische Regering heeft Rivero laten weten, “dat de beelden van deze transfer ‘betreurenswaardig’ zijn,” en “dat de ‘inhumane’ behandeling ‘onbegrijpelijk’ is welke men deze mensen heeft gegeven, die op het eiland arriveren op zoek naar een betere toekomst.   Rivero heeft ook aangegeven, dat Binnenlandse Zaken bovendien uit zal moeten leggen, om welke reden de patera (sloep) niet is ontdekt voordat deze bij Punta de Maspalomas is aangekomen en, in die zin, heeft men ook de veiligheid in de controle op de Canarische kusten in vraag gesteld.
1415218993984_large.jpg

Volgens Rivero zou, als men de patera (sloep) op zee had ontdekt, de behandeling van de immigranten anders geweest zijn.

De Canarische president heeft ook aangekondigd, “dat zijn Regering een rapport heeft opgevraagd over de gezondheidsbehandeling die de immigranten hebben ontvangen, die vijf uur op het strand zijn vastgehouden; een vertraging in de medische zorg, die ‘niet redelijk’ is en, dat men wil weten wat het mechanisme is, dat heeft gefaald.”
1415218993985_large.jpg

“Canarias,” dat in de afgelopen 15 jaar te maken heeft met het verschijnsel van de immigratie, “heeft altijd een genereuze, solidaire en begrijpende behandeling getoond,” en heeft zich ingezet voor ‘respect’ en ‘waardigheid’ naar deze personen, die,” zo heeft Rivero benadrukt, “slechts een betere toekomst zoeken.   Rivero heeft gezegd, “dat de Canarische Regering daarom het Ministerie van Binnenlandse Zaken om een ‘duidelijke en precieze’ verklaring zal verzoeken voor deze 'laakbare handelingen ‘, zowel vanuit het oogpunt van de overheid, evenals dat van de burgerij.”     Niet acceptabel De gedelegeerde van de Spaanse Regering op Canarias, María del Carmen Hernández Bento, heeft zich op donderdag 6 november 2014 in dezelfde bewoordingen, als die van Rivero uitgelaten tegenover de persmedia, dat het niet acceptabel is, dat men de op woensdag 5 november 2014 de bij Punta de Maspalomas aangekomen 23 immigranten heeft vervoerd in een vrachtwagen.
1415218993984_large-1.jpg

1415218994226_large.jpg
Volgens de uitleg die men haar vooralsnog heeft gegeven; heeft men voor een vrachtwagen gekozen, omdat de immigranten zich in een moeilijk toegankelijk gebied bevonden, waar voertuigen met minder treksterkte niet zouden kunnen komen.
1415218994328_large.jpg
1415229539497_large.jpg

“Men heeft mij in geen geval geconsulteerd, logischerwijze zou ik dit nooit hebben toegestaan,” zo heeft de gedelegeerde van de Spaanse Regering laten weten met betrekking tot het gekozen vervoermiddel.

Naar haar mening verdient het de voorkeur te voet te gaan, als men de locatie niet kan bereiken, hoewel men haar heeft laten weten, dat de vrachtwagen hen alleen maar tot aan de Faro (Vuurtoren) van Maspalomas heeft gebracht, en niet tot aan het commissariaat, of het naar gezondheidscentrum.´  Punta de Maspalomas, woensdag 5 november 2014.

Alarmnummer 112
Over het meer dan vijf uur op het strand verblijven van de immigranten zonder te worden opgevangen, heeft zij verzekerd, dat dit niet haar bevoegdheid is, en dat men daar vragen over moet stellen aan het Centro Coordinador de Emergencias y Seguridad (CECOES) 1-1-2 van de Canarische Regering.

“Ik heb daarover geen idee, maar ik kan me voorstellen, dat de arts gekomen is zodra hij kon,” zo heeft Hernández Bento laten weten; die heeft aangegeven, dat het gezondheidspersoneel om 13:00 uur op het strand is gearriveerd, toen de patera (sloep) op eigen kracht om 08:00 is geland op het strand van Maspalomas; een kustgebied van de toeristengemeente San Bartolomé de Tirajana, waar dagelijks talrijke binnen- en buitenlandse toeristen wandelen. 

1-AAAAislas-canarias-95.jpg

De andere kant van de tragedie

Gespannen situaties laten amper de tijd om na te gaan
wat er gebeurt aan de andere kant van de camera

Sommige immigranten komen bedrogen op Fuerteventura aan;
op de havenpier vragen ze, waar ze een taxi kunnen nemen,
“om naar Madrid te gaan”

De komst van de kajaks maakte, m dat de media-aandacht zich verplaatste
naar Gran Canaria en Tenerife

CANARISCHE EILANDEN - zondag 31 augustus 2014 - Zich achter een camera bevinden, geeft een andere kijk op elke gebeurtenis die zich afspeelt voor de lens, wat ook de aard ervan mag zijn.
Cameramensen en fotografen zijn in staat beelden te maken waar de rest van de stervelingen zich geen voorstelling van kan maken, misschien wel, omdat hun speciale perceptie van de dingen helpt, om te zien wat er zich achter die eerste blik afspeelt.
Via hun ogen heeft men toegang tot de meest verschrikkelijke verhalen en ook, tot de meest vreugdevolle.
Dankzij hun blik, is men aanwezig geweest bij een poging tot staatsgreep, schoppen we tegen de bal die Spanje wereldkampioen maakte in Zuid Afrika; en uiteindelijk, maken we zelf onze meest recente geschiedenis.

Het lot treft vier foto-journalisten op een belangrijke missie: de eersten te zijn, om de wereld te vertellen over het drama, dat men beleeft in Canarische wateren.
Het waren momenten van heen en weer rennen op de oostelijke kust van Fuerteventura, met het enige doel: te laten zien wat zich daar dagelijks afspeelde.
Het was noodzakelijk grafisch te registreren, hoe honderden mensen proberen een beter toekomst te vinden, ver van hun thuislanden, op een plaats die hen nu niet direct welkom heette.

Zopas aangekomen immigranten op de kust van Fuerteventura.

Manolo, Gerardo, Carlos en Juan vullen honderden uren televisie en voorpagina’s van tijdschriften. Hun beelden werden de beste katalysator, om dingen veranderd te krijgen; tenminste, gedurende een poosje.

De vier ´- samen met de vele anderen die naar het Eiland reisden, specifiek, om te informeren over wat daar gebeurde -  zagen zich omringd door een inmense zee en wat zich op elk moment weer zou kunnen voordoen.
Tien jaar na zoveel intense informatie, helpt het perspectief, te analyseren wat ze hebben meegemaakt; momenten, die ze nooit dachten te registreren toen ze met dit beroep begonnen.

In die dagen beleefden men een zekere euforie in de media, hoewel ze zich niet bewust waren van wat er aan de hand was, probeerden ze een feit van enige betekenis te verslaan, dat tot prioriteit werd.
Fotograaf Carlos de Saa, vertelt, "in die dagen maakten de redacties ons gek, ze vroegen ons, attent te zijn op de komst van pateras. Gedurende de gehele periode van de komst van immigranten, waren wij fotoverslaggevers en journalisten gewend, op elk uur van de dag en de nacht gewaarschuwd te worden; er waren dagen, dat je bij het vallen van de avond van huis ging en bij het ochtengloren terugkeerde; we hadden geen dienstrooster, we waren altijd alert.”

Juan Medina, fotograaf voor persagentschap Reuters, herinnert zich die historische momenten met schaamte, “dag na dag zagen we hoe mensen het moeilijker kregen, om zich te verplaatsen, om te doen wat uiteindelijk iedereen zoekt: een betere toekomst voor zichzelf en hun familie.”
Medina is van mening, dat het problematischer werd, toen men de controles verscherpte op het binnenkomen van het land. Met het verstrijken van de maanden en jaren, zag men, dat er meer geld vrijgemaakt werd voor het in gang zetten van manoeuvres die deze lawine aan vaartuigen moesten opsporen.
Met deze politiecontrole nam het gevaar voor deze personen toe.
Het zijn niet alleen beperkende wetten, maar ze veroorzaakten situaties, waarbij men werkelijk het leven verloor.”

Gerardo Jorge werkte destijds voor Televisión Española; hij blikt terug en is slechts in staat drie woorden te spreken: “heel zware jaren”.
Na een lange pauze, vertelt hij, dat ondanks de hardheid van het werk, het dankbare jaren waren, “je werk werd nationaal en internationaal gepubliceerd en, dat  gold voor elke cameraman die men wilde hebben.
Het is zeker zo, dat we deze beelden konden leveren dankzij een schande die anderen overkwam, maar het was een realiteit op Fuerteventura; en wij moesten daar zijn, om met beelden te vertellen wat er gebeurde.”

Maar die met spanning geladen situaties gaven amper de tijd om te analyseren wat er aan de andere kant van de camerazoeker gebeurde.
Pas enkele uren na de ervaring, werden ze zich bewust van wat ze hadden gezien.

“Er was geen andere keus; de bedrijven waarvoor ze werkten wilden deze beelden hebben, en ik maakte ze als onderdeel van mijn verantwoordelijkheid voor hen,” vertelt De Saa, “soms raakte je in zware situaties verzeild, je keerde terug naar huis en liep rondjes, vooral omdat je gezien had, hoe mensen stierven.
Maar voor hen, als ze gezond en wel arriveerden, was de aankomst een feest, ze hadden hun leven geriskeerd en hoewel de Guardia Civil ze had gearresteerd, voelden ze zich gelukkig omdat ze vaste grond onder de voeten hadden.”

De Saa is niet de enige, die denkt dat het het beste is, om door te gaan met zijn professionele leven en proberen het hoofd koel te houden; hoewel dat soms moeilijk blijkt te zijn.

Jorge is dezelfde mening toegedaan, “soms ga je na, wat je voor je hebt en andere keren niet. Je moet snel opnemen, om de beelden door te sturen, je kunt niet nadenken; maar op het moment, dat je ze bekijkt, om ze te publicereen, is het, dat je bewust wordt van de vele uitdrukkingen, de onderlinge blikken, rechtstreeks in de camera, of naar de redders; het is op dat moment, dat je jezelf achteraf  realiseert, dat je beelden hebt gemaakt zonder het te beseffen.”

“Een camera is als een barrière,” zo gaat De Saa verder, “het is alsof je naar een film kijkt; in de hitte van de strijd is er veel stress en dat raakt je niet; maar als je thuis komt en je ziet de beelden, beginnen de herinneringen en wordt je jezelf bewust van wat er is gebeurd.”
Zijn camera heeft jarenlang honderden wanhopige verhalen opgenomen. Met hoofdrolspelers op het randje van de dood na een schrijnende overtocht.  “Het is geen grap, maar een behoorlijk serieuze tragedie,” zo oordeelt Saa.

Buiten de media overheerste de chaos, dag na dag begonnen er mensen aan te komen in een niet aflatende stroom, er waren geen middelen op het eiland, om ze allemaal op te vangen en de instanties wisten niet goed hoe te handelen.
Aanvankelijk waren het de vrouwen van de guardia civilisten die belast waren met het uitreiken van dekens en eten aan de uitgeputte reizigers.
Op de stranden boden kampeerders - die verrast waren door de vaartuigen - alles aan wat ze bij zich hadden, om een handje te helpen; en de inwoners van Gran Tarajal leerden daarmee te leven, door de rol op zich te nemen, die enige tijd later overgenomen zou worden door organisaties als het Rode Kruis.

Het majorero Guantánamo
In eerste instantie wisten de autoriteiten niet, hoe te reageren op de massale aankomst van immigranten.

De eerste bestemming van zojuist aangekomenen waren de calabozos (politiecellen) in de commissariaten, totdat die overvol raakten en men een centro de internamiento de extranjeros (CIE) (interneringscentrum voor buitenlanders) moest inrichten.
Terwijl de bouw ervan aan de gang was, werden ze ondergebracht in het incheckgedeelte voor nationale vluchten op de oude luchthaven van El Matorra, in Puerto del Rosario.
Op die locatie van ongeveer 1.500 m² kwamen 1.300 personen terecht, die daar veertig dagen verbleven voor hun repatrieëring.
De op Fuerteventura gestationeerde journalisten en humanitaire organisaties doopten die locatie om tot: ‘Guantánamo 2’, vanwege de benarde omstandigheden waarin men leefde.
Het gebouw, op 400 meter afstand van de nieuwe luchthaven, opende voor dit doel in 1999 en verschafte gedurende vier jaar onderdak aan 16.000 illegale immigranten.

Manuel Morgade, camera-man van Televisión Canaria, vertelt, dat er slechts één toilet was, dat functioneerde en waar iedereen gebruik van maakte, het maakte niet uit, of dit mannen, vrouwen, of kinderen waren.
Het nieuwe centrum had geen juridisch statuut wat de geïnterneerden de rechten toekende die ze in elke ander penitentiair centrum, of CIE in de rest van Spanje gehad zouden hebben.

“Het was een zware situatie voor hen die daar waren geïnterneerd; dat was de oude terminal van de luchthaven van Fuerteventura; een installatie, die aan het eind van de 20ste Eeuw verwaarloosd was, en men daarom het nieuwe gebouw heeft gerealiseerd.
Ik heb nooit kunnen zien wat er binnen plaatsvond, ik weet het alleen, door de getuigenissen die we gehoord hebben.
Er stierven mensen, men gaf het de categorie van CIE, maar het was slechts een luchthaven-terminal,” vertelt Medina.

En hij gaat verder met zijn verhaal, door te vertellen, “dat er geen hygiënische omstandigheden waren en nog iets anders, heel ernstig; ze hadden geen rechtstreekse toegang tot de buitenlucht.
In een gevangenis heb je een raam, of een binnenplaats, maar dit was een luchthaven en, om te voorkomen, dat ze zouden vluchten, hield men ze gevangen.
Een keer hebben we gezien, dat men kleine groepjes vormde, om ze te luchten op de parkeerplaats bij de terminal.
Ik heb toen de foto gemaakt die in enkele bladen is gepubliceerd.  Daarna had ik een bitterzoet gevoel; ze zijn niet meer gelucht.
Vanuit de Delegación del Gobierno (Delegatie op Canarias van de Spaanse Regering) negeerde men wat er gebeurde, “omdat men zelf had gekozen, om onder die omstandigheden te leven.”

In die dagen hadden de fotojournalisten als enig doel, het maken van een beeld, dat de erbarmelijke omstandigheden aantoonde waaronder de immigranten leefden, die zelfs moesten slapen op de bagage-transportbanden voor de koffers, want er was niet genoeg ruimte voor iedereen op de gehavende matrassen.

Maar het was een zeer ingewikkelde taak. Vanwege de onmogelijkheid, beelden van het interieur van het gebouw te maken, moesten de journalisten vindingrijk zijn.
Jorge herinnert zich een reportage die is uitgezonden door Telecinco, “de redactrice had de moeite genomen, om de flessen water te tellen die op de locatie werden binnengebacht en ze becijferde, hoeveel glazen er voor elke immigrant waren; het was een schandaal!”

Zopas aangekomen immigranten op de kust van Fuerteventura

De weinige beelden die men heeft kunnen opnemen op die locatie, waren de verhuizingen: met de paar stappen, die de terminal scheidde van de halte van de bus die hen naar het vliegtuig bracht voor terugkeer naar huis.

Tijdens een van die dagen, waarop de fotografen en cameramensen buitenopnamen maakten, waren ze getuige van een ongewone gebeurtenis: de terugkeer van een groep vrouwen.
“Toen men ze uit het gebouw haalde, begonnen ze te zingen en te dansen, het was spectaculair” vertel De Saa “we zullen nooit weten waarom ze dat gedaan hebben, maar we waren met stomheid geslagen.  Ze waren maandenlang opgesloten in een overbevolkte situatie, men ging ze terug naar huis brengen; maar zo leerden ze ons allemaal een lesje: hoe zich te gedragen ten opzichte van tegenspoed.”

Juan Medina heeft dezelfde reactie echter meerdere keren gezien, de meest recente in Melilla. De fotograaf begrijpt, “dat als ze de luchthaven verlaten, er vreugde heerst om twee redenen; de eerste is het verlaten van deze omgeving en de tweede, dat ze werden overgeplaatst naar Gran Canaria, en dat stond synoniem voor vrijheid.
In de terminal leefden ze onder slechte omstandighedem, zonder kleding, zonder schoenen; en naar Gran Canaria gaan, was het hebben van de mogelijkheid,  om het Península (Schiereiland = vasteland van Spanje) te bereiken.

Die mogelijkheid zorgde voor een confrontatie tussen José Manuel Soria en José María Álvarez del Manzano, want de wethouder van Madrid kritiseerde de beslissing van de burgemeester van Las Palmas de Gran Canaria, om het vliegticket naar Madrid te betalen voor 200 immigranten die sliepen in een park in de hoofdstad van Gran Canaria.
“Een situatie,” zo kritiseert Medina, “waarbij men de immigranten als voorwerpen behandelde en niet als personen, voor hen waren ze als een postpakket.”

De situatie op de majorero luchthaven werd onhoudbaar en na de aanklacht door de Verenigde Naties en de Europese Unie door organisaties zoals Amnesty International en Human Rights Watch - en geratificeerd door de Defensor del Pueblo (Ombudsman) - werden de immigranten overgebracht naar het nieuw ingerichte CIE in een oude kazerne van het Legión, met capaciteit voor 1.200 geïnterneerden.
De presentatie van het nieuwe centrum aan de media liet hen niet onverschillig.
“Er waren cellen, met bars en er was een terras; het was niet zoals we zagen in de centra in Ceuta en Melilla - die dezer dagen weer in het nieuws zijn - dit was een authentieke gevangenis.
Dit was een echte gevangenis, die overvol bleef, tot men ze verplaatste zodra het uitleveringsverdrag met het land van herkomst dat mogelijk maakte, " zegt Morgade.

Die hele situatie en de aanklacht van de  Defensor del Pueblo (Ombudsman) zorgden ervoor, dat de NGO ‘Artsen Zonder Grenzen’ naar het eiland kwam en een protocol in gang zette voor de handelwijze die hielp, de situatie van de immigranten te verbeteren.
Dankzij de medisch-humanitaire organisatie werden de opvarenden van de pateras bij hun aankomst verzorgd door artsen en verpleegkundigen die konden rekenen op het nodige materiaal voor hun behandeling.
Hun aanwezigheid op Fuerteventura betekende een ‘voor en en na’ te zijn in de behandeling die de immigranten ontvingen bij aankomst op hun kusten.
Dat werk werd is in de daaropvolgende jaren voortgezet door het Rode Kruis,  dat een protocol vestigde, dat veel pas aangekomenen ondersteunde, om de beklagenswaardige situatie waarin ze waren aangekomen, te doorstaan.

Medina betreurt de hele lijdensweg waaronder duizenden personen hebben geleden die passeerden via verwaarloose luchthavenvoorzieningen.
“Dat mocht geen naam hebben, het was zelfs geen interneringscentrum: het was een pocilga (varkensstal).
De CIE’s zijn als zodanig gevangenissen voor immigranten, alleen vanwege het feit, dat ze geïnterneerd zijn zonder een delict te hebben gepleegd.
“We zijn een egoïstische samenleving en met weinig gevoeligheid. Misschien, dat over enige jaren iemand officieel kan zeggen, dat dit een onrecht was en een onredelijkheid.”

"Mijn vader werkt op pateras
Van 1994 tot 2001 zijn in totaal 9.439 immigranten aangekomen op de kusten van Fuerteventura, bijna hetzelfde aantal wat men alleen al in 2002 registreerde, toen dat rond de 10.000 lag.
De eerste pateras die naar Fuerteventura kwamen, lieten slechts een spoor na: de boten zelf.
Hun opvarenden, in meerderheid Sarahwi en Marokkanen, verdwenen zonder een spoor achter te laten.

De communicatie-media slaagden er alleen maar in, resten van kleding en afval op te nemen, wat in de boten was achtergebleven.

Maar vanaf 2002 begint de ware rage. “De aankomst van pateras was groeiende; niet langer incidenteel, nu was het om de andere dag,.”
Er waren nachten, dat er vijf of zes vaartuigen aankwamen,” vertelt Morgade.
De immigranten waren niet alleen Sahrawi, of Marokkanen; de Sub-Saharanen bezetten een groot deel van de vaartuigen.

Soms kwamen zelfs Pakistanen en Irakezen naar het eiland, die heel het Afrikaanse Continent doorkruisten, om te eindigen in een patera (sloep), richting Fuerteventura.
Sommigen kwamen bedrogen op het eiland aan; toen ze op de havenpier vroegen, waar ze een taxi konden nemen, "om naar Madrid te gaan,” zo herinnert Jorge zich met een bepaalde verontwaardiging.

Het waren moeilijke tijden, waarin de cameramensen van de televisie de dagelijkse agenda moestrn verslaan van persconferenties bij het Cabildo (Eilandbestuur), of de gemeenten; om zo te voldoen aan de dagelijkse portie nieuws van het Eiland in de journaals.
Als ze van hun werk thuiskwamen, hadden ze weinig tijd voor hun gezin.
“Ik herinner me, dat ik thuiskwam om te eten en ik weg moest, omdat er opnieuw een vaartuig was aangekomen. Dat gebeurde zo bijna elke dag.
Het was aan het begin van het schooljaar, dat de lerares aan mijn zoontje vroeg, wat zijn vader deed en hij antwoordde: “Die werkt op de pateras.”
Ik moest naar school toe gaan, om de lerares uit te leggen wat er gebeurde, omdat die heel verwonderd was,” zo herinnert Jorge zich.

Het verschijnsel veroorzaakte, dat veel communicatiemedia naar Fuerteventura kwamen, om te informeren over wat er gaande was.
Er kwamen fotografen en reporters van diverse Spaanse en internationale persbureaus; en de wacht begon 24 uur te zijn, de camera-mensen organiseerden teams, om elkaar te waarschuwen als er vaartuigen aankwamen, zodat niemand beelden hoefde te missen.
Er heerste een goede sfeer onder hen, er was slechts de typische rivaliteit tussen sommige televisieteams, om als eersten een beeld te hebben.
Een concurrentiestrijd die gebruikelijk is in dit vak.

Maar er was een bepaalde dag, waarop verrassing zich  meester maakte van alle journalisten die aan het wachten waren op de komst van weer een vaartuig.
Dat was, toen ze zagen, dat de patrouille van de Marine Reddingsdienst  twee personen aan land bracht die weinig van doen hadden met de overige bemanningsleden.
Ze hadden Europese trekken en het was de eerste keer, dat men in de haven van Gran Tarajal iets dergelijks zag.
Het ging om Gregoire Deniau en Olivier Jobard; twee Franse journalisten, die in een patera waren aangekomen welke afkomstig was van de kust bij El Aaiún.

Jobard was een boek aan het schrijven, dat uiteindelijk gepubliceerd is met als titel: ‘De reis van Kingsley’, en dat het verhaal vertelt van de Kameroenese jongen.

“Een voortreffelijk boek van twee journalisten die de hele reis met hem gemaakt hebben, om  te beschrijven wat hij meemaakte,” zo laat Medina weten.

Ze wilden een draai geven aan alles wat tot nu toe verteld was, “en dat hebben ze gedaan met een diep, journalistiek gevoel; het was de eerste keer, dat we zagen wat er met de immigranten gebeurde tijdens de overtocht.
Wij konden alleen maar opnemen wat we zagen als ze op het eiland aankwamen.
Deniau en Jobard konden echter vertellen over alle wisselvalligheden die de immigranten meemaakten en waarover wij alleen maar hadden horen praten,” zo herinnert Medina.
De jounalisten documenteerden met beelden de twee pogingen die ze hebben ondernomen om de kusten van Fuertevebtura te bereiken.
De eerste liep op een mislukking uit; omdat het vaartuig zonk, waarbij een dode was te betreuren.
Daarna - en ondanks dat sommige immigrantene ervoor kozen niet  aan boord te gaan van deze kleine vaarrtuigen - besloten zij het opnieuw te proberen; en na een overtocht van 18 uur, werden ze onderschept in de wateren bij Fuerteventura en door de Guardia Civil  naar de havenpier van Gran Tarajal gesleept.

Eenmaal daar aangekomen, moesten de jounalisten het materiaal, dat ze tijdens de overtocht hadden opgenomen en gefotografeerd, inleveren bij de autorirteiten.
Alles, behalve de foto-rolletjes die Jobard aan Medina had gegeven; om te voorkomen, dat ze verloren zouden gaan, als ze zouden worden onderschept door overheid.
“Hij gaf me de foto-rolletjes, om ze naar Parijs op te sturen, het belangrijkste was de reactiesnelheid die Olivier had, om het voornaamste te redden, wat zijn gehele werk was.
Op deze foto-rolletjes staat het grafisch document van de eerste poging om de reis enkele dagen eerder te ondernemen, en men kan het ongeluk zien waaronder de immigrinten hebben geleden.
Vanwege de twijfel, te kunnen laten zien wat er gebeurde, heeft hij het aan iemand willen geven, en dat was ik, die hun pad kruiste; maar het had iedereen kunnen zijn,” legt Medina uit.

De smalle lijn tussen de dood en de hoop
Manolo Morgade vertelt, dat men alleen bij het zien van de toestand van de zee, wist, of er die dag activiteit zou zijn.

“Als de zee rustig was, zeiden we, dat die pateroso, of pateril was;  en op die dagen wist je, dat je tussen een en vijf uur ‘s nachts, voortdurend waarschuwingen kreeg van aankomsten.
Soms als je op de terugweg was van Gran Tarajal naar Puerto del Rosario, waarschuwden ze over een patera in Morro Jable en als je besloot, om naar het Zuiden te gaan, kon er een aankomen in Corralejo, in het Noorden van het Eiland,” vertelt hij met een enige onzekerheid in zijn herinnering.
Deze omstandigheden veroorzaakten veel stress bij de teams die geen aankomst van een vaartuig mochten missen, want elke boot kon het plaatje van de dag opleveren, zeker als er veel kinderen, of zwangere vrouwen in de sloep zaten.

“Wat wij deden, was het grafisch vastleggen van de momenten welke die personen beleefden; velen kwamen uitgeput aan, andere ziek, anderen stierven.
Inderdaad, voor hen was het steeds een slecht moment, hoewel vaste grond onder de voeten de angst om te sterven wegnam.
Het belangrijjste is, dat de mensen meekrijgen wat deze nieuwsberichten en de foto’s betekenen, en niet, dat wij achter de camera staan,” zo bevestigt Medina.

De communicatie was fundamenteel; vaak waren de media er eerder bij dan de Guardia Civil; iets, wat de officier van de Benemérita behoorlijk ergerde.  Hij wist niet waar de media de informatie vandaan haalden
Maar de lange uren van wachten tot de gebeuirtenissen zich voordoen, waren niet voor niets, in sommige gevallen bracht men meer tijd werkend door, dan met het gezin.
Vandaar, dat de inmenging van deze, of gene het hen mogelijk maakte, bijna gelijktijdig met de autoriteiten geïnformeerd te zijn, over wat dagelijks gebeurde aan de kusten van Fuerteventura.

De bevoorrechte informatie maake, dat de camera-mensen met hun uitrusting het privilege hadden diverse opnamen van schipbreuken te maken.
Manuel Morgade verandert van toon als hij over dit onderwerp praat; hij erkent, dat het eerste wat hij deed als hij thuiskwam, was naar zijn rustig  slapende dochter gaan kijken; met in zijn herinnering baby’s gewikkeld in thermische dekens, pas aangekomen, na een overtocht die hun levens op het spel zette.
“Het meest indrukwekkend, waren de schipbreuken. Soms gaf men een waarschuwing en als je onderweg was, belden ze je, om te laten weten, dat er geen beelden waren, omdat ze waren vergaan; en dat meerdere keren.
Bezoek aan de begraafplaats van La Oliva, Morro Jable en Gran Tarajal, zorgt ervoor, dat men zich er rekenschap van geeft, hoeveel mensen zijn gestorven,” betreurt Morgade.

Maar helaas kon men met de telelenzen van de camera niet altijd beelden maken die men niet wilde vergeten.

Het was zo vaak, dat men dit meemaakte, dat het moeilijk blijkt te zijn met precisie te herinneren welke van de pateras de meeste indruk maakte.
Echter, na enkele ogenbikken nadenken, komen twee feiten terug in de herinnering van Manuel Mortgade en Gerardo Jorge; de schipbreuk van Lobos en die van Jacomar, op de kust van Antigua.

“De beelden van Lobos waren schokkend, ze verdronken in 30 centimeter water,” vertelt Jorge.
“Het was de eerste schipbreuk in zijn soort,” zo merk Morgade op.

De vermoeidheid veroorzaakte, dat ze zich geen rekenschap gaven, dat ze voet zetten in dat strandmeer.
De autoriteiten geven zich er geen rekenschap van, dat men geen hek om het kamp kon zetten, noch een muur in de zee, wanneer men vanuit Melilla probeert terug te keren naar Canarias.”

De herinnering die ze aan Jacomar hebben, is nog enger. Ze beleefden die niet zelf, maar ze herinneren zich, dat er mensen in het gebied waren, die luisterden naar het schreeuwen van de immigranten in het ochtendgloren; ze waren aan het verdrinken en niemand kon iets voor ze doen.
In dat geval vond een baby de dood, omdat men niet in staat was het scheepje te controleren, en belandde in het water.

Het bewijs van de volgende mislukte pogingen, om levend de de kust te bereiken,  beleefde Carlos de Saa op Playa del Roque; een loctaie, waar het regelmatug te doen was.
Hij herinnert zich, dat hij enkele angstige momenten beleefde gedurende de gehele periode, dat de aankomst van pateras op het Eiland duurde.
“Het was heel erg te zien, hoe al deze mensen uit zee werden gehaald, omdat ze verdronken in de branding.  Er waren veel lijken bij” vertelt hij aangedaan.

 “Als je thuiskomt, ga je nadenken hoe het moet zijn, om een aantal uren op zo een vaartuigje te zitten, zonder te weten wat er gaat gebeuren.
Over het algemeen, als ze fysiek goed waren aangekomen, zag je ze tevreden, grappen makend; maar, als men mensen ziet op het randje van de dood, of al overleden, dan is dat zeer hard.”

Vanaf 2007 was de aankomst van pateras aanzienlijk minder en de communicatie-nedia toonden minder belangstelling voor de beelden die van Fuerteventura kwamen.
De redacties hadden hun focus gericht op Gran Canaria en Tenerife.
Er begonnen kajaks op de twe eilanden aan te komen, met veel meer mensen, dan er in een patera (sloep) konden worden vervoerd.
De strenge bewaking met radar en de patrouilles langs de gehele kust van Fuerteventura, veroorzaakte, dat de mafiosi ander routes zochten.

De Saa herinnert zich dat moment van opluchting, na zoveel momenten van spanning, waar zelfs de journalisten moesten stoppen met hun werk, om hulp te bieden, als de omstandigheden daar om vroegen.
“Als er 30 tot 40 uitgedroogde personen aankomen en de ambulances ze drie aan drie vervoeren is het geen moment om foto’s te maken, op dat moment geef je ze thermische dekens en laat je zien, dat je er bent om ze te helpen. Dat is alles wat we konden doen op die momenten.”

De hulp die de communicatie-media hebben verleend aan de immigranten is hen bij verschillende gelegenheden teruggegeven, waarbij de pas aangekomenen hun een lach gaven en gebaren van medeplichtigheid maakten. Dat was hun manier de vreugde te tonen voor het bereiken van hun doel.

Het toeval maakte, dat sommige van deze fotografen getuige konden zijn van een van de meest emotionele momenten in die jaren, toen een echtpaar en hun zoon zich verenigden, na de reis naar Fuertevehntura, op twee verschillende vaartuigen en ik het geluk had, bij die hereniging aanwezig te zijn.
Blikken, welke men zou kunen samenvatten in een retrospectief, samen met honderden anderen die ze met hun telelenzen maakten, waarvan het zeker is, dat er lange tijd geen spoor zal worden uitgewist.

De glimlach, de belangrijkste onderscheiding
Het is in 2009 als de ergste jaren van illegale immigratie op Fuertevetura voorbij zijn.

Er komen nog sporadisch enkele vaartuigen op het Eiand aan; in niets te vergelijken met de vergeten, achterliggende tijd; hoewel deze beelden in de gedachten van velen blijven.

De foto’s van de ergste momenten van dat verschijnsdel hebben gediend, opdat de Unión de Profesionales de la Comunicación de Canarias (UPCC) (Jouranalistenvereniging) hulp heeft geboden aan een groep Senegalese moeders.
Men richtte een tentoonstelling in en bracht die naar een wijk die zwaar gestraft was door de immigratie, in Senegal zelf.
Talrijke jongeren uit dat gebied hadden besloten, in een patera te vertrekken en, velen zijn vermist.

De moeders hadden geen betere troost, dan de jongeren aan te raden niet hetzelfde lot te ondergaan als hun eigen kinderen.
En de beste manier om dat te doen, was hen de harde foto’s te laten zien die jarenlang door fotografen op de Eiland waren gemaakt.

Carlos de Saa was aanwezig op het moment, dat men de foto’s voor het eerst zag in Senegal. “Het was een heel emotionele situatie en erg zwaar, omdat men naar de tentoonstelling kwam en men mensen opeengepakt op de boten zag, zonder dat ze zich konden bewegen; anderen uitgedroogd en sommigen verdronken in de branding,” zo herinnert de fotograaf zich.
Velen konden niet verder, huilden en stotterden bij het vernemen van een waarheid die anders was, dan men hen had verteld.

“De moeders bedankten ons echter voor het maken van deze foto’s en die daar naar toe te brengen, opdat de jongeren ze zouden zien.
Het was een heel goede ervaring vanwege het feit, dat we in die periode veel kritiek ontvingen, om de ellende van anderen te fotograferen.
Het is mijn werk en ik doe het, om te documenteren wat er gebeurt,” zo gaat De Saa verder.
“Er blijft altijd de twijfel, of datgene wat je doet, goed of slecht is; maar na het zien van de reacties van deze moeders ben ik herbevestigd in wat ik geloof, en dat is, dat men mijn beelden kan gebruiken om te helpen.”

Zowel De Saa evenals andere collega’s hebben hun beelden ter beschikking gesteld voor publicaties en projecten.
Ze zochten bewustwording van de situatie waarin die personen zich bevonden, van hen die besloten een betere toekomst tegemoet te gaan, aan boord van een patera (sloep).
De ervaring in Senegal heeft hen geleerd, hoe dankbaar deze moeders waren, om hen te helpen de meerderheid van de jongeren daarvan bewust te maken.

Dankbaarheid, die men ook meemaakt op de Eilanden, met sommige van de immigranten die een hoodfrol vervulden op die beelden.
Sommigen wonen nog steeds op Fuerteventura en tien jaar later, groeten ze liefdevol de fotojournalisten die het moment van hun aankomst hebben vastgelegd.
1-AAAAislas-canarias-95.jpg


20 jaar geleden kwam de eerste patera (sloep)
op Canarias aan

CANARISCHE EILANDEN - zondag 31 augustus 2014 - Op 28 augustus 2014 was het 20 jaar geleden, dat de eerste patera (sloep) uit Afrika aan is gekomen op Canarias. Die is op de kust van Fuerteventura aangeland met aan boord twee Sahrawi-jongeren; gedurende de afgelopen twee decennia zijn ongeveer 100.000 personen aan land gekomen, de meesten in de jaren 2006 en 2007.
En tot nu toe in 2014 zijn er ‘slechts’ zes sloepen aangekomen.

Op 28 augustus 1994 komt op Fuerteventura het eerste vaartuig aan waarvan men schat, dat dit het begin is geweest van de Canarische immigratie-route. Aan boord twee jonge Sahrawi en hun reis heeft amper een dag geduurd.
Na hen komen in dat jaar nog acht immigranten aan en vervolgens komt de stroom pateras (sloepen) op gang, kleine vaartuigen met een handvol mensen aan boord die de overtocht maken vanaf de Afrikaanse kusten die het dichtst bij de Eilanden zijn gelegen, op amper 20 tot 24 uur varen.
 Ze gebruiken een bij vissers bekende vaarroute van de ene kust naar de andere en het aantal is progressief gestegen tot 375 in 2002.
Aan boord van pateras komen in dat jaar bijna 10.000 personen aan en in 2003, nog eens eenzelfde aantal.
Het verschijnsel begint dan zorgwekkend te worden, maar dit is slechts het begin.
 
De pateras zijn tot 2005 bijna de enige vaartuigen met immigranten (behalve de sloopschepen) die op de Eilanden aankomen, vooral op Lanzarote en Fuerteventura, maar vanaf dat jaar verandert
alles en beginnen er andersoortige vaartuigen aan te komen, de kajaks, van grotere afmetingen, die van verder weg komen, uit Mauritanië, Senegal, Gambia, Guinee Conakry... en waarop tot 200 opvarenden een plaatsje vinden, die de overtocht maken in acht tot tien uur. Ze komen overal op Canarias aan.

“Niemand wist toen, noch op Canarias, noch in Madrid, wat een kajak was,” zo brengt José Segura in herinnering die de gedelegeerde van de Spaanse Regering was op Canarias van 2004 tot 2008, het was “het hardste tijdperk”, van een verschijnsel, dat naar zijn oordeel, “ geen precedenten in de geschiedenis heeft.” Tot dat moment, zo verzekert de nu socialistisch gedeputeerde voor Tenerife, “ heerste er een intellectuele passiviteit en een egoïstische onverschilligheid, ”wat betreft de immigratie, die zich vertaalde, toe het verschijnsel groteske vormen aannam, in een onfatsoenlijke houding van veel politici en journalisten; behalve eervolle uitzonderingen, die het verschijnsel als humanitair zagen.”

José Segura herinnert zich met ongenoegen de krantenkoppen: ‘ze vallen bij ons binnen, ze nemen ons te pakken, zo komen met ziektes, “maar dat was allemaal ver bezijden de waarheid,” zegt hij, en tegelijkertijd verzekert hij, “dat hij zich ‘heel alleen’ voelde toen 31.600 personen op de Eilanden aankwamen, bijna 90% van de immigranten die in 2006 naar Spanje kwamen.
Hij bewaart goede herinneringen aan de Guardia Civil en hun helikopter-team, en aan de Legereenheid van de Landmacht…”met wie we gedurende vier jaar hebben samengewerkt met humanitair perspectief.”

Ook bewaart hij een speciale herinnering aan de toenmalige president van de Canarische Eilanden, Adán Martín, “De enige die een onberispelijke houding had; dit, tegenover een aantal niet zo eervolle leden van zijn Regering en van het Nationale Parlement , zoals Paulino Rivero '. En ook maar niet een van de 60 gedeputeerden van het Canarisch Parlement - zegt hij smadelijk-   bezocht ze ; ze hadden  geen interesse voor de immigranten in de kampen die werden opgezet om hen te verzorgen
Tien jaar na die verhalen, is José Segura van mening, “dat Canarias de andere kant op blijft kijken,” en hij zegt, “daarginds moeten ze het maar regelen”, op Lampedusa en Cyprus… de plaatsen waar de immigranten nu naar toe gaan, maar hij waarschuwt, “Afrika zal weer op eigen benen komen te staan.”

En met een zucht concludeert hij: “Het lijkt erop, dat we vergeten zijn, dat er toen tot wel 1.500 personen per dag aankwamen. Aantallen, die wel een gezicht hebben.

Cijfers en gezichten.
In de twee decennia, die na de aankomst van de eerste patera zijn verstreken; zijn er 100.000 immigranten op Canarias aangekomen.
Men weet niet hoeveel er onderweg zijn omgekomen, maar uit minutieus, journalistiek onderzoek blijkt, dat men ten minste 1.770 lichamen heeft kunnen begraven.
Veel immigranten hebben aan de media hun ervaringen op weg naar Canarias verteld en hoe ze nu leven.
1-AAAAislas-canarias-95.jpg


Zeven drenkelingen
van een op drift geraakte patera (sloep)
komen aan op  Gran Canaria

Het vaartuig is gelokaliseerd
op 68 mijl uit de kust van Fuerteventura

De opvarenden hebben zelf via de telefoon alarm geslagen,
ze zijn allemaal gered en verkeren in goede gezondheid

CANARISCHE EILANDEN - zaterdag 30 augustus 2014 -  Een helikopter van de Marine Reddingsdienst heeft op vrijdag 29 augustus 2014 rond 09:00 uur de 7 opvarenden van een patera (sloep) gered die zich op 68 mijl uit de kust van Fuerteventura bevond. De geredden zijn overgebracht naar de Base Aéra (Luchtmachtbasis ) Gando, op Gran Canaria. Het vaartuig is gesignaleerd door het vliegtuig Sasimar 103.

De opvarenden hebben zelf via de telefoon alarm geslagen op donderdag 28 augustus 2014 rond het middaguur, waarop de Marine Reddingsdienst een vliegtuig heeft ingezet, dat begon met de zoektocht, om vanuit de lucht de positie van de opvarenden te kunnen bepalen, men is over zee gevlogen boven het gedeelte, dat de Afrikaanse kust scheidt van Fuerteventura.

Uiteindelijk heeft de zoektocht resultaat opgeleverd, op vrijdagochtend rond negen uur, toen de immigranten zijn waargenomen door de vliegtuigbemanning, waarop men de positie heeft doorgegeven en er een reddingshelikopter Helimer 210 is ingezet die de opvarenden aan boord heeft gehesen en deze vervolgens naar de thuisbasis van de helikopter heeft overgebracht op de luchthaven van Gran Canaria, waar men om 12:00 uur geland is en de Marine Reddingsdienst hen heeft overgedragen aan de Policía Nacional (Rijkspolitie).
1-AAAAislas-canarias-95.jpg


Mamadou Día, de solidaire lach die
met een sloep naar La Gomera kwam

Hij kwam in 2006 aan op het eiland na 11 dagen op drift geweest te zijn, en nu werkt hij bij een NGO
die hulp biedt aan Senegalese kinderen

BISKAJE - zaterdag 24 mei 2014 - Mamadou Día zou hebben kunnen doorgaan voor zomaar een van de vele Senegalese emigranten. Onfortuinlijk, arm, willen ontsnappen aan alles wat je omringt, werken aan een betere toekomst en aan boord van een sloep gaan.
Een overtocht van 11 dagen en daarbij het leven riskeren, dat je bijna verloor, en aankomen op de kust van La Gomera in 2006.

In 2012 vertelde hij de wereld zijn verhaal in een boek, dat al snel uitverkocht raakte en herdrukt moest worden. De titel ‘3.052, persiguiendo un sueño’ (‘3.052, het najagen van een droom’). Dit was wat hij zocht, het Europese El Dorado, afgesneden toen hij via Dakar naar Murcia wilde reizen, maar eerst landde op het Eiland. Vandaar naar de Levant in de daaropvolgende zeven jaar. “In Senegal leed hij nooit honger, in Spanje wel. Hij moest er meer dan eens op straat slapen,” zo herinnert Mamadou zich deze week in een gesprek in Biskaje.

(Zie: http://nl.wikipedia.org/wiki/Senegal)  “Als de immigranten in Spanje aankomen, beleven ze een andere ellende, omdat er bezuinigingen zijn in alle sectoren, en vooral op immigratie, het bezorgt me een hoop woede en hulpeloosheid, dat mijn mensen niet het ware gezicht van Europa kunnen zien," heeft hij enkele maanden geleden eerlijk toegegeven.

'3.052 kilometer en vijf euro...' een verhaal in de eerste persoon, waarin Mamadou Dia alle wreedheid laat  zien van de  kruistocht die zijn overtocht was naar een Spaans Eldorado, dat niet zo bleek te zijn als werd gedacht.
Zijn gezicht straalt moed uit. “Ik sprak Portugees en Frans en wilde de wereld leren kennen, zo dacht ik mijn studies af te kunnen maken in Frankrijk,” zo merkte hij destijds op.

Hij had Sociaal Werk gestudeerd en besloot het in te gaan op avontuur, studeren, zich verbeteren. De bureaucratie maakte een einde aan zijn geluk. Men weigerde hem een visum. Hij moest vertrekken en dit op een andere manier zien te bereiken. Men overtuigde hem, te reizen in een sloep; 89 personen op een 12 meter lang vaartuig. Hij stuurde een brief aan de zijnen, ”als ik levend terugkom, zal ik een boek schrijven.” En zo geschiedde.

Een reis die hij zich helder herinnert. Een metgezel kon niet tegen de beestachtigheden en de overbevolking, sprong in zee en verdronk. Ze dobberden in de Atlantische Oceaan tot een boot hen wat brandstof kon geven. "De reis is niet het ergste, wél wat er daarna komt", bekent Mamadou.

"De glimlach is onze diamant, we zijn allesbehalve arm": 
http://hahatay.org

Nu heeft hij een Niet Gouvernementele Organisatie (NGO) opgericht. Deze liefdadigheidsorganisatie heet ‘Ha ha Tay’ en betekent: ‘Glimlach’, in een Afrikaans dialect: http://hahatay.org

Dankzij zijn inspanningen en de verkoop van zijn boek, heeft hij 500 kinderen kunnen voorzien van  schoolmateriaal en lescomputers en blijft hij zoeken naar nieuwe projecten, om zij geboorteland Senegal te verwezenlijken. Een verhaal, dat hij vertelt met een oud Wolof-gezegde in het achteraf: “of waardig leven, of proberen waardig te sterven.” En zo is het gegaan.



1-AAAAislas-canarias-95.jpg


Aankomst op Gran Canaria van twee vaartuigen
met 50 immigranten aan boord

SAN BAROLOMÉ DE TIRAJANA - woensdag 21 mei 2014 - In de nacht van dinsdag 20 op  van woensdag 21 mei 2014 zijn op het eiland Gran Canaria twee vaartuigen aangekomen met 50 immigranten aan boord. Het eerste vaartuig, met 25 opvarenden is gearriveerd op het strand van Meloneras, in San Bartolomé de Tirajana, zo heeft het Centro Coordinador de Emergencias y Seguridad (de Alarmcentrale) 1-1-2 laten weten.

Aan land zijn de opvarenden verzorgd door personeel van het Rode Kruis en van de Urgencias Canario (SUC) (Canarische Ambulancedienst), twee immigranten zijn voor onderzoek overgebracht naar een nabijgelegen gezondheidscentrum.

VIDEOFILMPJE, Aankomst 21 mei 2014 immigranten op Gran Canaria:

https://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=aDI1IDy6qMc


Een van de op 21 mei 2014 op Gran Canaria aangekomen pateras (immigraten-sloepen).
Voorts heeft de Guardia Civil om 03:30 uur een twee vaartuig onderschept- met 25 opvarenden op drie mijl uit de kust ter hoogte van het strand van San Agustín, in San Bartolomé de Tirajana, hoewel dat is zijn overgebracht naar de havenpier van Arguineguín, in de gemeente Mogán. In dit geval heeft 1-1-2 laten weten, dat in de zoektocht de helikopter van Grupo de Emergencias y Salvamento (GES) (Noodhulpdienst, van de Canarische Regering) heeft samengewerkt met Salvamento Marítimo (de Maritieme Reddingsdienst).

Naar een vermoedelijk te water geraakte opvarende (aldus een verwarrend verhaal van getuigen van een van de sloepen,- er zouden 26 personen aan boord zijn geweest-, wordt nog gezocht door leden van de GES en een helikopter van de Salvamento Marítimo (de Maritieme Reddingsdienst).

Beide vaartuigen zijn afkomstig uit Sub-Saharisch Afrika.


Sub-Saharisch Afrika

Sub-Saharisch Afrika, ook wel de Sub-Sahara of Zwart Afrika genoemd, is een benaming voor de Afrikaanse landen die ten zuiden van de Sahara liggen en die van oorsprong een zwarte bevolking hebben. Somalië, Djibouti en Soedan zijn geografisch deel van Sub-Saharisch Afrika, maar zijn culturele, taalkundig en historisch deel van de Arabische wereld.

De onderstaande landen behoren tot Sub-Saharisch Afrika: Mauritanië - Senegal - Guinee - Sierra Leone - Mali - Liberia - Burkina Faso - Ivoorkust - Ghana - Togo - Benin - Niger - Nigeria - Kameroen - Tsjaad - Centraal-Afrikaanse Republiek - Gabon - Congo-Brazzaville - Zuid-Soedan - Eritrea - Djibouti - Ethiopië - Somalië - Kenia - Tanzania - Democratische Republiek Congo - Burundi - Rwanda - Oeganda - Zambia - Angola - Namibië - Botswana - Zimbabwe - Mozambique - Zuid-Afrika - Madagaskar - Malawi

In 2014 zijn - tot en met 21 mei - 114 immigranten afgekomen op de Canarische kusten
Op de Canarische kusten zijn tot nu toe in 2014 in vijf sloepen met in totaal 114 immigranten aangekomen, zo is op woensdag 21 mei 2014 opgemerkt door de Gedelegeerde van de Spaanse Regering op Canarias, María del Carmen Hernández, kort nadat men twee sloepen heeft onderschept met in totaal 50 personen aan boord.

Hernández Bento heet aangegeven, dat tot nu toe de cijfers over de ongeregelde immigratie ‘geruststellend’ zijn;  omdat, al sinds 2011 tot  nu de gegevens een daling vertonen , hoewel  ze hieraan heeft toegevoegd, "dat men alert moet zijn, als antwoord op de situatie die men doormaakt in Ceuta en Melilla.”

Hernández Bento laat weten, dat er in 2011 op Canarias 27 pateras (sloepen) zijn aangekomen, terwijl dat er 17 waren in 2012; in 2013 zijn er tien aangekomen; en tot nu toe in 2014: vijf. “Het zijn geruststellende cijfers; het is geen massale toestroom, maar men moet alert zijn, op Canarias komen bij tijd en wijle pateras (sloepen) aan; men beschikt momenteel over meer opsporingsmiddelen, maar men moet attent en voorzichtig blijven,” zo heeft ze benadrukt in haar verklaring voor Cadena Ser.
1-AAAAislas-canarias-95.jpg


Bende mensensmokkelaars >
op de route Afrika-Canarias
opgerold

Zes personen gearresteerd

CANARISCHE EILANDEN - zaterdag 12 oktober 2013 - De politiediensten in Spanje en in Mauritanië hebben met de arrestatie van zes personen een bende mensensmokkelaars opgerold die zich bezig heeft gehouden met het illegaal vervoeren van mensen in kajaks vanuit Afrika naar de Canarische Eilanden.

Het Hoofdcommissariaat van Politie op de Canarische Eilanden heeft op zaterdag 11 oktober 2013 in een communiqué laten weten, dat deze operatie zich in twee fasen heeft voltrokken en is begonnen na de aankomst, op 24 augustus 2013, van een kajak op een strand op Tenerife met 26 immigranten aan boord.


Er blijven immigranten aankomen op de Spaanse kusten.
"Jullie kunnen niet meer naar ons land komen.
Weten jullie dan niet, dat we in crisis verkeren?"
"Als de dikken dun zijn, zijn dunnen gestorven."
"Wie heeft dat gezegd?"
"Lao Tse."
"Zit die bij u aan boord?"
Noch de hoogste bergen, noch de hoogste zee, zullen ooit een mens met honger tegenhouden.

De Politie heeft deze eerste aankomst in verband gebracht met de aanlanding van een tweede kajak op en strand op Gran Canaria, op 24 september 2013, met 23 personen aan boord.

Canarias overspoeld door de aankomst van immigranten.

"Verdorie! We hebben ons vergist in het doel, we zijn weer in Senegal."
"Nee, nee, dit is Tenerife broeder."
Afrika, nergens een plaats waar men naar toe kan !
Nergens ene plaats, om naar terug te keren.

De drie in Spanje gearresteerden zijn de kapiteins van deze twee kajaks die op de Canarische kusten zijn geland, terwijl de  drie andere in Mauritanië gearresteerden de vermoedelijke smokkelaars zijn van een zending met 49 opvarenden, die €1.800,= per persoon zouden hebben betaald voor hun overtocht naar de Archipel.


"Waar ik het meest van verwacht, is dat we ons pensioen gaan halen."
"Wel, voor mij is de luxe, te kunnen deelnemen aan een staking."

Het Commissariaat heeft benadrukt, dat de Spaanse Politie kan rekenen op een team in Mauritanië gestationeerde agenten wat deel uitmaakt van een internationaal samengesteld team, dat strijdt tegen de georganiseerde bendes die verantwoordelijk zijn voor zendingen immigranten in gammele vaartuigen naar Spanje.


                                            (Archieffoto's)
Het voortdurende contact tussen de Spaanse Politie en die van Mauritanië heeft in het kader van deze operatie de arrestatie mogelijk gemaakt van drie personen in Mauritanië

Een van hen  is de eigenaar van diverse vaartuigen die gebruik worden voor het transport en de andere twee houdt men verantwoordelijk voor het vervoer van de immigranten op volle zee, waarbij de kajaks uiteindelijk aanlanden op de Spaanse kusten, zo staat in de nota te lezen.
1-AAAAislas-canarias-95.jpg


Immigrantensloep aangekomen
op het strand van Meloneras

SAN BARTOLOMÉ DE TIRAJANA - zondag 25 november 2012 - Op zaterdagochtend 24 november 2012 is een sloep met 16 immigranten aangeland op het strand van Meloneras.

Het Rode Kruis van San Bartolomé de Tirajana heeft de immigranten uit Westelijk Sahara, allen meerderjarig en in goede staat van gezondheid, opgevangen.


                                   Foto vrijgegeven door het Rode Kruis.
Niemand hoefde naar een ziekenhuis te worden doorgestuurd en de opvarenden zijn overgebracht naar het bureau van de Policía Nacional in Maspalomas.
1-AAAAislas-canarias-95.jpg


Twee lege CIE (asielzoekerscentra)
op de Canarische Eilanden

Binnenlandse Zaken wil einde aan
'juridisch niemandsland'

LAS PALMAS DE GRAN CANARIA - donderdag 9  februari 2012 -  In 2006 kwam er een lawine aan sloepen aan op de Canarische kusten. Op de Eilanden kwamen ruim 31.000 immigranten aan in deze vaartuigen, en overbevolkte de drie Centros de Internamiento de Extranjeros (Interneringskampen voor Buitenlanders) waarop de Archipel permanent kan rekenen: El Matorral (Fuerteventura), Barranco Seco (Gran Canaria) en Hoya Fría (Tenerife).  Deze massale toestroom verplichtte tot inrichting van geïmproviseerde kampen op andere locaties op de Eilanden, zoals La Isleta, Las Raices en zelfs in een verlaten restaurant op La Gomera.

Bij de beschuldigingen van maatschappelijke organisaties vanwege overbevolking, erbarmelijke omstandigheden in de interneringskampen – een politievakbond sprak van ‘locaties die vergeven zijn van ratten en afval’ - en de behandeling die de buitenlanders ondergingen, kwam als controversieel hoofdstuk de muiterij in het El Matorral-centrum waarbij meerdere gewonden vielen.


Hoya Fría
.

Het asielzoekerscentrum van El Matorral telt geen enkele geïnterneerde. Die van Hoya Fría en Barranco Seco hebben een minimale bezetting.

Ruim vijf jaar later zijn de Canarische asielzoekerscentra  nagenoeg leeg. Het centrum in El Matorral, het grootste van Spanje met capaciteit voor 1070 personen, herbergt geen enkele immigrant, hoewel  de infrastructuur overeind blijft, evenals een permanent aanwezig politieteam. In het centrum van Hoya Fría, met 238 plaatsen,  worden momenteel vijf buitenlanders in detentie gehouden, die ieder door twee politieagenten worden bewaakt.
Ook onder het minimum verkeert het centrum van Barranco Secco, dat 168 buitenlanders kan herbergen.

Volgens de gegevens die verstrekt zijn door het Ministerie van Binnenlandse Zaken, beleefde in 2011 de aankomst van immigranten in een onwettige situatie een lichte stijging, van 196 in 2010 tot 340 in 2011. In de daaraan voorafgaande jaren, zijn er in 2009 op de Canarische kusten 2.246 buitenlanders aangekomen, in 2008 waren dit er 9.181 en in  2007 telde men er 12.478.

Voor Juan Carlos Lorenzo,  de coördinator op Canarias van de Comisión Española de Ayuda al Refugiado (CEAR) (Spaanse Commissie voor Hulp aan de Vluchteling), werkt de huidige economische  conjunctuur  als ontmoedigend effect op het immigrantenproject, maar dit is niet de enige oorzaak van de neerwaartse trent.
Lorenzo wijst op de ‘politieke afschrikmiddelen’ op nationaal en Europees niveau. “Om veiligheidsredenen  plaatste men de controle van de migrantenstroom boven die van de sociale werkelijkheid. De ontwikkelingsindicatoren laten zien, dat de situatie in Afrika veel desastreuzer is dan twee jaar geleden,” zo benadrukt hij.

De CEAR-vertegenwoordiger wijst op de “sterke drukmaatregelen, “die in de afgelopen jaren zijn  uitgeoefend door Frontex (Agencia Europea para la Gestión de la Cooperación Operativa en las Fronteras Exteriores) (het Europese Agentschap voor het beheer van de Gezamenlijke Operaties aan de Buitengrenzen)  voor de “onderdrukking” van de toestroom met de uitdijing  van de grenzen. Het verkeer wordt gegenereerd, omdat er vraag bestaat, een realiteit die is te voorzien,” legt Lorenzo uit, voor wie  het enige wat het optreden van Frontex bereikt heeft, “het verschuiven” is geweest van de vertrekplaatsen van de migratieroutes.

Blanca Ruiz, coördinatrice van Las Palmas Acoge (Opvang Las Palmas), wijt de afname van het aantal geïnterneerden aan de diverse vonnissen van het Hooggerechtshof die een doctrine (leer) hebben gevormd voor wat betreft het illegale verblijf;  door te bepalen , dat de uitzettingsmaatregel “ niet een  willekeurige sanctie kan zijn” en  voldoende gemotiveerd moet zijn en, dat de volgende sanctie een boete is. “Deze jurisprudentie, heeft het aantal personen doen afnemen, dat in een uitzettingsprocedure verkeert, “ verzekerd Ruiz.

Lege detentiecentra
De drie lege, of bijna lege, detentiecentra van Canarias verschillen van die van de zes overige op Spaans grondgebied,  die op de grens zijn van hun capaciteit. Waarin ze niet van overige  verschillen is een andere leegte, de wettelijke, die zich voordoet door het afwezig zijn van een specifiek reglement, dat hun functioneren regelt en de voorwaarden van de gedetineerden.

De asielzoekerscentra zijn gecreëerd in 1985 op grond van de aanname van de eerste Ley de Extranjería (Immigratiewet), die voorzag in de internering in centra zonder penitentiair karakter van immigranten met een illegale status, als voorzorgsmaatregel terwijl men hun uitzetting  regelde. De maximale verblijfsduur was vastgesteld op 40 dagen; een termijn, die men in 2009 heeft verlengd tot 90 dagen door gebruik te maken van de Terugkeer-richtlijn van de Europese Unie, die de lidstaten aanspoorde ,de cijfers te fixeren op de maximaal toegestane 180 verblijfsdagen.

Tien jaar eerder, in 1999, bepaalde een ministeriële order een regeling voor de centra, hoewel - volgens de 350 instellingen die de petitie  ondertekenden, “het recht niet ophoudt bij de poorten van de asielzoekerscentra” - is de toepassing ervan “een wassen neus ” gebleken, door de “ontoereikendheid en de ambiguïteit in de bepalingen.”

De gevangenisvoorwaarden van de centra, hun dekking, de schending van de immigrantenrechten en de beperkte toegang van Ngo’s, waren de voornaamste grieven van  diverse maatschappelijke organisaties, de Defensor del Pueblo (Ombudsman) en van de Procureur in  de afgelopen jaren.

In het jaarverslag van het Openbaar Ministerie constateert men, bijvoorbeeld, dat in het centrum van Hoya Fría op Tenerife, men geen sociale dienst heeft geïnstalleerd zoals de Ministeriële Order beveelt en ook geen “adequate” juridische bijstand voor de geïnterneerden.

Een jaar eerder heeft de Ombudsman in zijn jaarverslag opgenomen, dat het centrum een sociaal werker aangenomen zou hebben voor de boekjaren 2008 en 2009, maar blijk heeft gegeven van zijn afwezigheid tijdens zijn bezoek aan de installaties in 2007. In hetzelfde document legt hij uit, dat het asielzoekerscentrum van Barranco Secco, “alleen in de laatste vijf maanden van het jaar,”  zou beschikken over een sociaal werker. De Procureur, op zijn beurt, benadrukt in zijn recente jaarverslag, dat het centrum van Gran Canaria niet beschikt over een veiligheids- en noodplan tegen brand. Bij deze tekortkomingen noemt het CEAR de onvoldoende aanwezigheid van vertalers. “Wat niet voldoende was voor het aan hen afgeven van documenten in  diverse talen”, zo beweert Juan Carlos Lorenzo.

De nieuwe minister van Binnenlandse Zaken, Jorge Fernández Díaz,  heeft in de afgelopen week zijn bereidheid getoond een einde te maken aan dit “wettelijke niemandsland”, door het uitwerken  van een reglement, voor het vaststellen van regels voor de organisatie en werking, met een model, dat  het politiewerk beperkt tot veiligheidstaken en met gespecialiseerd personeel voor de rest.

De Sindicato Unificado de Policía (Politievakbond), die de asielzoekerscentra betiteld heeft als “het donkere gebied  in de Rechtstaat”, is van mening, dat  de door de minister aangekondigde maatregel, hoewel nodig, “niet de oplossing is van het grootste probleem”.

José María Benito, de woordvoerder van de vakbond, plaatst vraagtekens bij het bestaan van de centra, in de wetenschap, dat men mensen een behandeling geeft die, in de meeste gevallen, een  administratieve overtreding hebben begaan en geen misdaad., “die niet adequaat is.”

“Het is geen probleem van de politie, maar een sociaal- economisch probleem,” zegt hij  terwijl hij de verschillen in efficiëntie aangeeft van de diverse centra, in het bijzonder de huidige situatie op de Canarische Eilanden.

“De asielzoekerscentra handelen tegen de waardigheid van de persoon, “ zo besluit Juan Carlos Lorenzo van de CEAR, die de sluiting van de centra kenschetst als, “het toneel waarop de Mensenrechten ons zouden moeten leiden.” Een mening, die gedeeld wordt door Blanca Ruiz, van Las Palmas Acoge, die overweegt, dat de vrijheidsbeneming voor administratieve overtredingen , “botst met de wettelijke regelingen en met die van het Spaanse recht.”
1-AAAAislas-canarias-95.jpg


 

e-23.jpg

cLOGOMETBANNERGranCanariaActueel-1-2-45.jpg