site teller
site teller
site teller
gran-canaria-actueel.jouwweb.nl

aaaaLOGOMETBANNERGranCanariaActueel-265.jpg

aaaaaamapa-canarias2-3-54.jpg


Vijf grote schrijvers die
over de wonderen van de Canarische wijn spreken

Bekendheden met romantische gevoelens voor vrouwen zoals Casanova en Shakespeare haalden de wijn uit de Archipel aan, die ze heel goed kenden.

De Britse toneelschrijver heeft in zijn werk ‘Hendrik V’ geschreven: "Geef me Canarische wijn, en jij, mijn goede geliefde, rust hier."

 CANARISCHE EILANDEN - Día de Concepción (Maria Onbevlekte Ontvangenis), vrijdag 8 december 2017 - Wijn is niet nieuw op de Canarische eilanden. Het eerste eiland waarop druiven werden geteeld was Fuerteventura omdat een eeuw eerder (in 1497)  de eerste plantage werd aangelegd door Fernando de Castro op Tenerife, en in 1526 op El Hierro door  John Hill.
vino-canarias-islas-kZcE--620x349abc-1.jpg
De kroniekschrijvers zeggen dat de beroemde wijn van Lanzarote en Fuerteventura ouder is, omdat ze bijna een eeuw eerder werden veroverd door de Fransman Jean (Juan) de Bethencourt
casanova-islas-canarias-kZcE--510x287abc.jpg

De ‘playboy’ Casanova
De Italiaanse schrijver en spion wist niets van diplomatie. Hij schrijft in zijn memoires: "Ik liet haar eerst een paar koekjes eten die een beetje waren gedoopt in wijn van de Canarische Eilanden en daarna nam ik haar mee naar het grootste deel van het paleis."
Er zijn passages over de wijn van de Eilanden in de bijna 3.500 pagina's die het leven van Casanova vanaf zijn geboorte in 1725 tot aan zijn dood in 1774 behandelen.
shakespeare-vino-canarias-kZcE--510x287abc.jpg
Shakespeare
William Shakespeare noemde in sommige van zijn romantische werken de wijn van de Canarische Eilanden vanwege de kwaliteit. Liefde op het eerste gezicht is vaak het hoofdthema. In "Hendrik V" zegt de toneelschrijver: "Je hebt al veel Canarische genomen en dat is een wonderlijk doordringende wijn".

edgar-rice-vinocanarias-kZcE--510x287abc.jpgDe vader van ‘Tarzan
Edgar Rice Burroughs, de schrijver die o.a. ‘Tarzan’ heeft gecreëerd, heeft zijn toevlucht gezocht tot de Canarische wijn om in een vorig boek een verhaal te vertellen dat zich afspeelt in de 13de  Eeuw in Engeland over het uitgevonden karakter van Norman de Torn. Het handelt over de machtsstrijd tussen Hendrik III en Simon de Montfort. Norman de Torn genoot van de wijn van de Canarische Eilanden na zijn gevechten als zwaardvechter.
Herman-Melville.jpg
De schrijver van ‘Moby Dick’
Herman Melville, de auteur van ‘Moby Dick’ citeert in 1851 in zijn werk ‘Benito Cereno’ de kwaliteit van de wijn van de Canarische Eilanden. Deze roman, die voor het eerst werd gepubliceerd in 1855, is een fictief verslag van een opstand van een Spaans slavenschip onder aanvoering van Don Benito Cereno. Het gaat over dingen van het leven, zoals  kwesties van de slavernij in de Verenigde Staten. De beste scènes van de speelfilm  ‘Moby Dick’ werden  in de jaren ‘50 opgenomen o de Canarisch Eilanden.

stevenson-vino-canarias-kZcE--510x287abc.jpgRobert Louis Stevenson
In een van zijn romans, 'De zwarte pijl,'  verwijst hij naar de elegantie in de mond van de wijn van de eilanden. De roman speelt zich af tijdens het bewind van Koning Hendrik VI tijdens de de Rozenoorlog (1455-1487). De hoofdrolspeler is een jongen in een bos met een voortvluchtige, Joanna Sedley, vermomd als kind met de alias ‘John Matcham’. Het meisje is een rijke erfgename die ontsnapt aan een rijke landeigenaar die haar wil dwingen tot een schijnhuwelijk. Canarische wijn brengt zachtheid in je hart.
0000Islas-canariaslogo-kopie-887.jpg


San Borondón,
het niet bestaande Canarische eiland, waarvoor Karel de Vijfde
toestemming gaf het te veroveren

Alonso Luis Fernández de Lugo, derde Adelantado van Canarias (Gouverneur van een grensprovincie), vroeg in 1542, beslag te leggen op het Canarische eiland San Borondón, dat niet bestaat

Ook  Gabriel de Socarrás kreeg toestemming
om het bewoonbaar te maken voor slaven afkomstig uit Afrika

CANARISCHE EILANDEN - donderdag 19 januari 2017 - We hebben er in deze rubriek al drie keer eerder over geschreven, maar we kunnen het niet nalaten om er nog maar eens een keer over te schrijven: het mythische eiland San Borondón.

Alonso Fernández de Lugo, zoon van Pedro Fernández de Lugo en neef van de Spaanse veroveraar  Alonso Fernández de Lugo, slaagde erin dat rey Carlos V  (koning Karel de Vijfde) hem in 1542 toestemming gaf om op Canarias beslag te leggen op een eiland dat niet bestond: San Borondón.
Hij probeerde het onmogelijke doel te bereiken met een aantal zeelieden van Gran Canaria, die 16 jaar eerder, tevergeefs, hadden geprobeerd het eiland tegen te komen.

De belangstelling voor dit mythische San Borondón bestaat omdat andere avonturiers het wilden controleren. Fernando de Troya en Fernando Álvarez, zeelieden van Gran Canaria, waagden hun zoektocht in 1526.
Na het verzoek van Alonso Fernández de Lugo, in 1555,  zeiden de Portugese zeevaarder Roque Nuñes met een priester van La Palma, Martín de Araña, het gezien te hebben; maar ze konden er niet aan land gaan.
In 1560 hebben Hernando de Villalobos, Gaspar Pérez de Acosta en de monnik Lorenzo Pinedo het ook geprobeerd.
Allen mislukten. Het bestaan van het eiland is een legende.
isla-san-borondon-kHpF--620x349abc.jpg
                       Zo zag Pedro Agustín del Castillo y Vergara in 1731 San Borondón
Over de zaken en belangstelling van Alonso Fernández de Lugo, zegt de chroniqueur Fernández de Oviedo, letterlijk: “Hoewel men hem niet hoeft te prijzen, noch iets dat plezier kan geven aan de lezer, zal hij met zijn zaken beknopt de geschiedenis ingaan, en hoewel ik dat zelfs zou  willen verbergen en mijn geschreven regels meer tot zijn doel waren, of geen letter wilde wijden in de goede wetenschap waarmee ik me zou kunnen excuseren te spreken over zijn successen: omdat noch hij noch iemand anders zouden hebben kunnen raden of hebben kunnen denken over wat ik hier ga zeggen, als vrij man en ik geen ander doel heb dan de waarheid te zeggen.”

Op zijn beurt, geloofde hij die veroveraar van en heerser over La Palma was, Gabriel de Socarrás, ook in het bestaan ervan. En hij vroeg, met positief resultaat, een capitulatie voor de verovering van het eiland San Borondón. Het geval was, dat - naar het oordeel van Emelina Martín Acosta, van de  Universiteit van  Valladolid - dat anders was, “omdat het een gemengd karakter had van de ontdekking;” dat wil zeggen, verovering en het bevolken. “Voor de ontdekking, verovering en afwikkeling ervan moesten twee schepen varen met bevoorrading, manschappen en wapens."

"Na het lokaliseren moesten de bewoners  zich onderwerpen aan de keizer en aan de katholieke godsdienst," vertelt Martin Acosta, die eraan toevoegt: "En vanaf dat moment zou men de  ware kolonisatie uitvoeren; dat wil zeggen, gezinnen brengen, vijftig bewoners met hun vrouwen,  opdat deze het land zouden bewerken met tarwe, gerst, wijnstokken en suikerriet en veeteelt zouden bedrijven."

Als men San Borondón zou veroveren, zou Gabriel de Socarrás benoemd worden tot Gouverneur en Kapitein Generaal met een jaarsalaris van 300.000  en de bevoegdheid om  grondstukken en akkerland te verdelen, “evenals water onder de bewoners, en voor het verdelen van militaire rangen.”  
“Er zouden 50 Sub-Saharaanse slaven op  San Borondón komen, “een derde deel vrouwen, zonder hen een enkel recht toe te kennen,” zo staat in  tekst van de goedkeuring  aan De Socarrás.

Emelina Martín geeft aan, dat in alle documenten die in de 15de Eeuw verwijzen naar Canarias, men altijd de mogelijkheid open laat van de verovering van een nieuw eiland. In feite verwijst men naar “ alle andere eilanden van Canarias,” in  een brief van Juan II van Portugal aan  de  Reyes Católicos (Katholieke Koningen) over de visserij bij Guinee in 1490, in afwachting  van een zekere aanwezigheid van San Borondón op de Archipel.

Abreu Galindo noemt twee expedities die er waren, om het te veroveren. Zeker zijn er meer geweest, geeft Martín Acosta aan. Die geen  bepaalde mislukking wil aangaan ,wat zou kunnen verklaren waarom andere capitulaties niet bekend zijn,  zoals die van als 1526, vanuit  Gran Canaria, en die in 1570 vanuit het eiland La Palma, en bovendien die in 1542 van  Alonso Fernández de Lugo
download-63.jpg
fotos-san-borondon_20103.jpg
Het zwervende eiland San Borondón, dat komt en gaat
Het‘achtste’ Canarische eiland is waargenomen door velen, in  kaart gebracht en gefotografeerd, En er zijn er zelfs , die zeggen erop geweest te zijn, ondanks dat men nooit het bestaan ervan bewezen heeft.
san-borondon--644x362-1.jpg

Het silhouet van het eiland  San Borondón, aan de horizon, in 1958 gefotografeerd door M. Rodríguez Quintero. 

Op 10° 10' westerlengte en 29° 30' noorderbreedte situeert de historicus Juan de Abreu Galindo het raadselachtige eiland San Borondón waarvan door de vijftiende eeuwse Venetiaanse cartograaf  Zuane Pizzigano de vormen zijn getekend op korte afstand van El Hierro, op zijn kaart van 1367,  of op die van de Florentijnse Paolo dal Pozzo Toscanelli in 1476. Het zijn  niet de enige punten waarop men dit zwervende eiland heeft waargenomen, alvorens het, als bij toverslag, lijkt te verdwijnen in de schemering. Er zijn er zelfs, die zeggen voet aan land te hebben gezet op deze grond, de Italiaanse ingenieur Leonardo Torriani (Cremona, ca. 1560 - Coimbra, 1628) tekende in de tijd van Filips de Tweede; langwerpig, met verspreide heuvels en doorkruist door een lage bergketen.

De Portugese legeraanvoerder  Pedro Velho vertelt bij een bepaalde gelegenheid op de route naar Brazilië, zich nabij de Canarische Eilanden bevindend, dat de wind hem verplichtte zijn toevlucht te zoeken op San Borondón, waar hij aan land ging samen met andere zeelieden van Setúbal en er enkele enorme mensensporen ontdekte.
Ze waren het eiland aan het verkennen toen er orkaanwind opstak. Velho riep zijn mannen, maar kreeg geen respons, en bang om zijn schip te verliezen keerde hij in een sloep naar de boot  terug, voor altijd daar de twee matrozen achterlatend.
525px-1630_barbarie_mercator.jpg                                                              Barbarije (Mercator).
Ook de Canario Marcos Verde zegt voet aan land gezet te hebben op het eiland terugkerend op de route naar Barbarije (zie: https://nl.wikipedia.org/wiki/Barbarije). Hij ging met zijn bemanning aan wal op San Borondó, wandelde er  zonder het vinden van menselijke sporen, alvorens terug te keren aan boord toen de nacht viel.

Verhalen als deze hebben de opperbevelhebber van de Canarische Eilanden Juan de Mur y Aguirre ertoe aangezet, de expeditie - welke de laatste zou zijn - te ondernemen naar San Borondón in 1721, onder bevel van Gaspar Domínguez. En net als in voorgaande - hierboven genoemde - missies, zonder succes.

Saint_brendan_german_manuscript.jpg

Van San Brandán naar San Borondón
San Borondón is de naam die op Canarias een Ierse heilige kreeg uit de Zesde Eeuw, San Brandán (Brendán,  of  Brandano =  in het Nederlands: Sint Brandaan; zie: https://nl.wikipedia.org/wiki/Brandaan_van_Clonfert ) die volgens de documenten over zijn leven, gedurende zeven jaar de Atlantische Oceaan doorkruiste in gezelschap van 14 monniken, kloosters stichtend, zoals dat van Clonfert (zie: http://www.monasticireland.com/historicsites/clonfert.htm ).

San Brandán (Sint Brandaan) zocht het eiland van het Paradijs, in de zin van de verhalen over zijn heldendaden die doen denken aan het verhaal van San Amaro en de reis van Trezenzonio, zoals professor Marcos Martínez Hernández aangeeft  in zijn artikel: 'Islas míticas en relación con Canarias’ ( ‘Mythische eilanden in verband met Canarias’).

De mogelijke aanwezigheid op de Archipel van een monnik genaamd Brandano versterkte al snel de vereenzelviging van  San Brandán met de Canarische Eilanden, die tot uiting kwam in de middeleeuwse cartografie.
san-borondon--644x362.jpgI
n 1958 heeft dagblad ‘ABC’ een  afbeelding gepubliceerd met daarop in de verte het zwevende eiland San Borondón. “Het is voor de eerste keer gefotografeerd’, zo meldt de reportage van Luis Diego Cuscoy die de verhalen vertelt,

welke verband houden met la Encubierta (de Verborgene) en haar verschijningen. "Een paar dagen geleden, vijf jaar na haar laatste optreden, is het kleine eiland opgedoken in de luwte van La Palma, zoals voorheen, zoals altijd.
De laatste tekening van het silhouet van San Borondón is getraceerd in de zeventiende Eeuw. En wat is tijd, drie eeuwen later is San Borondón gefotografeerd, "tussen Tazacorte en Los Llanos, signaleert de kroniek.

"De gelukkige fotograaf, bij uitzondering een echte getuige, heeft trouw het feit vastgelegd. Nog iemand, die in de realiteit van dat fluctuerende land gelooft, " besluit deze krant.

Hoewel er nadien video-opnamen zijn gemaakt (zie o.a.: https://youtu.be/75Y3BIlEXQs) zijn de verschijningen becommentarieerd in televisieprogramma's en zelfs aan het licht gekomen in documentaires over de natuurliefhebber Edward Harvey, die het eiland in 1865 had bezocht. Echter, "tegenwoordig  zou het onredelijk zijn, om te zeggen dat San Borondón  een fysieke realiteit is", geeft Jose Gregorio González te kennen in het boek ‘Canarias mágica’(‘Magisch Canarias ')
sanborondn.jpg

 “Tremenda mentira nos metió el patrón (...) Boguemos ligeros, con fuerza y ardor que allá por los mares la Elvira se hundió sin dar con la isla de San Borondón…”, zingt het mannenkoor Los Sabandeños: https://youtu.be/SkhmXyjXo0c Sabandeños  ("Een enorme leugen vertelt ons de schipper (...) We roeiden licht, met kracht en vurig, en daar in zee zonk de 'Elvira', zonder het eiland San Borondón waargenomen te hebben."

Waar geen twijfel over bestaat is, naar het oordeel van Martínez Hernández,  “dat dit geheimzinnige eiland geworteld is in de collectieve verbeelding van de eilandbevolking dat het beschouwt als het achtste eiland van de Canarische Archipel.
000islas-canariaslogo-518.jpg


Vijf geheimzinnige plaatsen op Canarias

CANARISCHE EILANDEN - vrijdag 17 juni 2016 - Of men nu gelovig is, of niet; toch is er meer tussen hemel en aarde...

Luz de Mafasca, Fuerteventura
De legende is ontstaan omdat enkele herders een kruis hebben verbrand om een kampvuur te maken in Antigua, Fuerteventura.
naamloos-204.png
                                          VIDEO: https://vimeo.com/38496489
En het verhaal wil dat het licht van het vuur twee herders verteerde ergens tussen de jaren 1600 en 1670. Pedro Arias was een van die herders. Hij bezat, volgens Pedro Cullén del Castillo, de alma en pena’ (‘lijdende ziel) van het Licht van Mafasca.

Virgen de Adeje, Tenerife
De ridders van de neo-tempeliers arriveerden tussen de 14e en de 16e Eeuw. Aldus José Carlos Gil Marín, er bevindt zich een bewijs van hun aanwezigheid op twee hoog symbolische Tinerfense maagden:
Nuestra Señora de la Luz de Guía
en de Virgen de la Candelaria, tegenwoordig in Adeje.
adeje.png
De Virgen de la Candelaria, in Adeje
D
e maagd van La Luz de Guía draagt op haar kleding een vreemde symbolische code, die verborgen is in de kleding van die in Adeje.

De legende van de Guayota, de duivel van de Teide, op Tenerife
De Guanches brachten een groot aantal offers aan de vulkaan om de toorn van Guayota te sussen, die de woede van de vulkaan bevatte, zodat ze er zouden kunnen blijven leven.
teude.png
De vulkaan Teide gezien vanuit het Parque Nacional del Teide, op Tenerife.
Men heeft amforen en vazen aangetroffen in de uitsparingen van het onderste plateau van de Teide. Guayota strafte de Canario’s regelmatig met lava en vuur.

Barranco de Badajoz, op Tenerife
In 1912 waren twee werknemers van een van de galerijen van Izaña in de Barranco de Badajoz, Tenerife.
Badakjis.png
De waterval in de Barranco de Badajoz, op Tenerife.
Na het graven in een muur, verschenen drie in het wit geklede wezens, en zij gaven de mijnwerkers de juiste plaats aan, waar je moet graven om water te vinden.

Guanche Sterrenkunde, Gran Canaria
De vestiging van de holbewoners in de Caldera de Tejeda (het keteldal vanTejeda) en omgeving, op Gran Canaria.
aston.png
Het archeologisch astronomisch geheel van de antieke bewoners van Gran Canaria.
Een geologisch toneel en natuurlijk landschap gaan samen met de grotschilderingen en kosmologische connotaties. De Guanches studeerden sterrenkunde.
zzzzzzzislas-canariaslogo-599.jpg


De Mythe van de 
Mencey Loco
(Waanzinnige Koning)

CANARISCHE EILANDEN - zondag 5 juni 2016 - Canarias heeft een breed scala aan ongebruikelijke gebeurtenissen, veel daarvan mondeling van generatie op generatie overgedragen.  De Eilanden tellen in aanvulling op een benijdenswaardig klimaat en een geografie vol met prachtige landschappen, een brede waaier aan legenden en ongebruikelijke gebeurtenissen die zich in de loop van de geschiedenis hebben vermengd met de folklore. Een van die Legendes is die van de Mencey Loco (Waanzinnige Guanche-koning).  De folkloregroep Los Sabandeños heeft in de jaren ’70 deze oude legende extra bekendheid gegeven via een cantate.

In pre-Spaanse tijden, was Anaga een van de negen menceyatos (Guanche-koninkrijken) die bestonden op Tenerife en het omvatte de huidige gemeenten Santa Cruz de Tenerife en San Cristóbal de La Laguna, plus het Anaga-bergmassief.
anaga.jpg                                                    Macizo de Anaga (Anaga-Massief).
34875871.jpg                         Beneharo de Mencey Loco (de Waanzinnge Koning)..

Zoals de Canarische geschiedkundige en dichter uit de 17 de Eeuw, Antonio de Viana, meldt in zijn werk ‘La conquista de Tenerife’ (‘De verovering van Tenerife’),werd Anaga geleid door Beneharo en was dit het eerste koninkrijk dat zich verzette tegen de verovering die geleid werd door kapitein Alonso Fernández de Lugo.
14495492.jpg

Deze leider verenigde zich met andere menceyes van het Eiland, zoals met Bencomo en Acaymo in  de confrontatie met de Castillianen in de Batalla de Acentejo (Slag om Acentejo), nadien bekend als de La Matanza de Acentejo (De  Slachting van Acentejo.) 
Bovendien vocht Beneharo in de Batalla de Aguere en in de tweede Batalla de Acentejo, de plaats die tegenwoordig bekend is als La Victoria de Acentejo, want het was de locatie waar de Castillianen erin slaagden het aantal bewoners van Tenerife te verminderen.

De conquista (verovering) overleefd hebbend accepteerde Beneharola Paz de Los Realejos’ (‘de Vrede van Realejos’) en nam de naam aan van:  Fernando de Anaga.

De legende - die zijn oorsprong heeft via de diverse geschriften van chroniqueurs zoals Viera y Clavijo en Juan Nuñez de la Peña; en die is samengegaan met de folklore- vertelt dat de Mencey (Koning) tegenover de intimidatie van de Castillianen, maar ook door de onmacht bij het zien van tot slaven maken van zijn volk door de indringers, zich terugtrok in de  bergen van Anaga, en daar aanleiding gaf tot de mythe van Beneharo, de waanzinnige koning, die een hoofdrol vervult in zoveel gedichten en liederen.
b7b2562f6db84e88cf193ea7add2527c0c3e2945.jpgIn de jaren ’70 is deze legende populair gemaakt met de opname van een grammofoonplaat door Los Sabandeños, getiteld: ‘La Cantata del Mencey Loco’; de cantate, die op zijn beurt is gebaseerd op het gedicht uit 1926: La Tierra y La Raza (Het Land en het Ras) van de Tinerfense dichter Ramón Gil-Roldán.
1aaaislas-canariaslogo-kopie-29.jpg

 


De legende van de Tibicenas

CANARISCHE EILANDEN - vrijdag 3 juni 2016 - Canarias heeft een breed scala aan ongebruikelijke gebeurtenissen, veel daarvan mondeling van generatie op generatie overgedragen. De Eilanden tellen in aanvulling op een benijdenswaardig klimaat en een geografie vol met prachtige landschappen, een brede waaier aan legenden en ongebruikelijke gebeurtenissen die zich in de loop van de geschiedenis hebben vermengd met de folklore.

Veel van die  legenden en ongebruikelijke gebeurtenissen komen van de oorspronkelijke bewoners van Canarias; en niet op schrift gesteld, zijn veel van hun tradities in de vergetelheid geraakt en het weinige wat bewaard is gebleven, is - aanvankelijk - gered door diverse chroniqueurs in mondelinge vorm.
Onder dit alles, valt de rijke cultuur op van de oudste bewoners van de Archipel: die van de Tibicenas.
download-53.jpg
        Deze mythologische wezens verschijnen in diepe barrancos (ravijnen) en dichte bossen.
                                                                      VIDEO:
                                            https://youtu.be/ZgMevprc_Hs
Tibicenas-2.jpg
Tibicenas, ook bekend al Guacanchas, zijn mythologische figuren van de Guanchen, de pre-Spaanse bewoners van de Canarische  Eilanden.
Tibicenas worden voorgesteld als demonen, of geesten die lichamen hebben van grote, wilde honden met rode ogen en voorzien zijn van een zware, zwarte vacht. Ze leefden in grotten diep in de bergen.
parquenaturaltamadaba__318x216.jpgS
ommige van die tegenwoordig nog bestaande grotten worden beschouwd als Tibicena-holen, zoals de ‘Cueva del Tibicena’.
Volgens de mythe, vallen Tibicenas vee en personen aan, vooral ‘s nachts. De Guanche-mythologie wil, dat de Tibicenas nakomelingen zijn van de Guayota (de duivel of kwaadaardige godheid). Bewoners van Tenerife (die ze Guacanchas noemden) en Gran Canaria (die ze Tibicenas noemden) deelden geloof in hen. Beide namen verwijzen naar dezelfde, mythische wezens.
Het meest verbreide geloof over die mythologische wezens vertelt, dat op een dag de duivel - bij de Tinerfeños Guayota genoemd - de zonnegod ontvoerde, Magec, en hem naar het binnenste van de Teide bracht, Echyde genoemd.
Vanaf dat moment werd het donker op aarde, totdat de God van de hemel, Achamán, hem redde. Ondertussen werden in die periode de tibicenas geboren, die - als wezens geboren in de duisternis - vluchten voor Guayota toen die eenmaal was bevrijd  en zich verborgen in grotten, bossen en barrancos (ravijnen) met weinig licht.
max.jpg

Zoals door onderzoekers gered, beschrijven de legenden van de oorspronkelijke bewoners de Tibicenas als duivels in de gedaante van donkere honden die op de eilanden verschenen en deze terroriseerden. Hoewel ze bij gelegenheid ook verschenen in de gedaante van een ander dier, en zelfs in de gedaante van een menselijk wezen.

Beschouwd als helse wezens aanbaden de antiek Canario’s hen, bang als ze waren voor de ongelukken die deze honden hen zouden kunnen aandoen, en ze brachten offers in de vorm van kleine dieren vervaardigd van klei, die later zijn aangetroffen op diverse locaties op de eilanden, zoals o.a. in La Aldea, in de barranco van Guayedra en Agaete, evenals op Tenerife in o.a. in de Cañadas van de Teide.
FXdCuqy.png s5zMWyA.png
De kenmerken van dit mythologische geloof veranderde in een weinig bekende legende iu stedelijk gebied, maar op het platteland  van de eilanden en in de vele  diepe ravijnen hebben , jarenlang  vele getuigenissen opgeleverd die betrekking hebben op deze verschijningen van de Canarische ‘Yeti’-soort.

Hoewel er diverse getuigenissen zijn van diverse ontmoetingen met tibicena, heeft zich bij geen enkele agressie voorgedaan en is er slechts sprake van paniek bij de persoon die deze mythologische wezens heeft gesignaleerd.

In verschillende studies en kronieken spreekt men over een van de meest beroemde ontmoetingen van de 20ste Eeuw in de Grancanarische gemeente Mogán.
Daar gaat in de barranco (het ravijn) van de zuidelijke gemeente bij zonsopgang een landbouwer werken op zijn  akkers. Tijdens de wandeling komt hij een varken met een donkere vacht tegen. Verrast door de ongebruikelijke ontmoeting staart hij het dier aan terwijl dit tegen hem begint te praten en verandert in een bekende vrouw die hem dreigt, hier niets over te vertellen. Afgeschrikt door de bedreigingen, vertelt hij pas jaren later over deze ontmoeting.

Diverse restanten van enorme schedels van onbekende honden zijn gevonden op archeologische vindplaatsen op Gran Canaria en Tenerife. Dit kan het bestaan in het verleden aangeven van een verdwenen ras van grote honden dat het dagelijkse leven van de antieke bewoners ingewikkeld maakte en wat als basis heeft gediend voor het ontstaan van een verhaal hieromtrent, en via mondelinge overlevering is het veranderd in de legende van de Tibicenas.
zzzzzzzislas-canariaslogo-558.jpg


De niet te traceren
 'Grot
van de D
uizend Mummies'

GÜIMAR -  maandag 9 mei 2016 - Deze raadselachtige plaats, op Tenerife, wordt beschouwd als de Heilige Graal van de Canarische archeologie.

Canarias kent een hele waaier aan mysteries, ongewone feiten en mystieke tradities, die men de geschiedenis heen heeft samengevoegd met de volksfolklore en die zijn doorgegeven van generatie op generatie.

Eén van deze legendes vertelt over een legendarische en onvindbare grot op Tenerife, waarvan de Spaanse conquistadores (veroveraars) beweerden, dat er meer dan duizend lichamen Guanche-lijken zouden zijn: ‘De Grot van de Duizend Mummies’.

cuevamomias_1okokokok-1.jpgOnderzoekers en andere deskundigen situeren de veronderstelde locatie van deze enclave in de Barranco de Herques, in het zuidoosten van het eiland, tussen de steden Fasnia en Güímar, en beschouwen deze tot de verbeelding sprekende  grot  als van groot archeologisch belang.

Onder de verschillende gevonden resten uit de erfenis van de bewoners van het antieke Achinech, bevindt zich het ídolo de Guatimac. Historici hebben betoogd dat deze figuur-  die tegenwoordig is te zien in het Archeologisch Museum van Puerto de la Cruz- geassocieerd moet worden  met de wereld van de doden (zie: https://es.wikipedia.org/wiki/Guatimac).
El_Guatimac.jpg
                                                 Het ídolo de Guatimac.
De locatie wordt genoemd in 1764, zoals is vastgelegd door de geschiedkundige Viera y Clavijo op enkele  bladzijden van zijn Noticias de historia general de las Islas Canarias (1772-1773),  “ze wordt ook wel aangezien als de Cueva de los Menceyes (Grot van de Guanche-Koningen) en zou gelegen zijn in een uiterst steile berghelling in de Barranco de Herques, tussen Arico en Güimar, in het land van Abona, en zou vol mummies zijn, wel meer dan duizend.”

De vooraanstaand tekenaar van Tenerife verhaalt over, “de ontdekking van een uitstekend panthéon, welk gewaardeerd monument veel licht laat schijnen op de antieke geschiedenis van Canarias.”

vvv-2.jpgBovendien geeft de kunstenaar Charles Nicholas Cochin een tekening weer die gemaakt is in 1778, waarop de grot staat afgebeeld  bij de komst van een buitenlander bij een heel grote rots, waar dezer ontvangen wordt door de oerbewoners.

Ruim 250 jaar na de veronderstelde ontdekking, en na het voortschrijden van de wetenschap plus talrijke geruchten, misvattingen en speculaties, is wat bekend staat als de ‘Cueva de las Mil Momias’ (‘Grot van de Duizend Mummies)’ niet opnieuw ontdekt.

De hoogleraar Archeologie, Antonio Tejera Gaspar; de onderzoeker Daniel García, de schrijver David Galloway, en de uitgever Juan Francisco Delgado, hebben in 2010 een gelijknamig boek gepubliceerd over deze raadselachtige locatie. Daarin verdiepen zij zich in een werk dat diverse archeologisch-wetenschappelijke studies bevat en komen zij tot het aantonen van  het bestaan van de  genoemde grot, hoewel men tot op heden er niet in geslaagd is, de ligging ervan te ontdekken.
37326566.jpgHoewel de diverse overheden en onderzoekers obstakels hebben aangebracht waarmee men de veelheid aan vindplaatsen die er op de Archipel zijn, beschut, of wil beschermen tegen aantasting  of beroving, heeft dit niet de plundering en verkoop van oer-resten voorkomen in de loop van de geschiedenis. Onder de diverse speculaties, bevestigt men het bestaan van de roem en afmeting van een grot., wat geholpen heeft tot  plundering en het leeghalen van de diverse archeologische resten.

mummies-2.jpgOp archeologisch vlak is de Cueva de las Mil Momias een van de meest relevante ‘vindplaatsen’ van de Eilanden. De ligging ervan is tot op heden een mysterie. Het geheim van deze oorspronkelijke heilige necropolis wordt door sommige deskundigen wel de Heilige Graal van de Canarische archeologie genoemd.
zzzzzzzislas-canariaslogo-474.jpg


De mythe van Atlantis

CANARISCHE EILANDEN - dinsdag 3 mei 2016 - Het bijzondere karakter van de Canarische Eilanden heeft ertoe geleid, wat deze onbekendheden hebben veroorzaakt in de geschiedenis
De Canarische Eilanden zijn sinds de oude wereld altijd gekoppeld geweest aan mysterie en het onbekende. In de zoektocht in de nevel van de tijd, zijn bij vele gelegenheden realiteit, mythen, legenden en geschiedenis door elkaar gehaald.

Het bijzondere karakter van de Archipel heeft door de geschiedenis heen geleid tot het ontstaan van mythen. Alles lijkt onder invloed daarvan te staan: het inheemse ras, de bergen, flora en fauna, en zelfs de eigen naam. Gedurende honderden jaren, waren de Canarische Eilanden, meer dan zomaar een Archipel, intuïtie van klassieke auteurs, die beetje bij beetje werkelijkheid werd.
Atlantis_lands-1.jpg

laatlantida.jpg

arqueologos-atlantida.jpeg
maxresdefault-28.jpgEr is geen verhaal dat niet één of meer hoofdstukken over de oude wereld bevat. Daarin wordt men  vaak geconfronteerd met een aantal onderwerpen, die zich steeds weer herhalen. Daaronder treft men een aantal van de Grieks-Romeinse mythische thema's aan waarbij het niet vaak ontbreekt aan historische inleidingen tot het verleden van Canarias: de Campos Elíseos (Champs Elysees - Eeuwige Jachtvelden), las Islas Afortunadas (de Gelukzalige Eilanden), la Isla de los Bienaventurados (het Eiland van de Gezegenden), el Jardín de las Hespérides (de Tuin der Hesperiden, zie: https://nl.wikipedia.org/wiki/Hesperiden), of la Atlántida  (Atlantis, zie: https://nl.wikipedia.org/wiki/Atlantis_(eiland).
hesperiden_antike-darstellung.jpg                                          De Hesperiden en de drakenbloedboom.
Het verdwijnen van Atlantis is misschien wel een van de grote mysteries van de mensheid. Over de kwestie van de ligging zijn eeuwenlang  rivieren van inkt gewijd in ontelbare geschriften, maar het ontbreekt de  bestaande veronderstellingen aan  substantieel bewijs om ze te ondersteunen.

498755223.jpg
47523_620__318x216.jpgPlato
Sinds de Griekse filosoof Plato, door zijn werk 'Timaeus en Critias' , deze populaire legende heeft toegevoegd aan de wereldliteratuur en aan de denkwereld, bestaat  het imperium van de Atlantiërs, dat blijkbaar door de Atheners is verslagen.

Eeuwenlang - zelfs na la Conquista (de Spaande de Verovering) - werd aangenomen, dat de Canarische Eilanden de bergtoppen van Atlantis waren, wat volgens de Griekse filosoof een groot eiland was, "groter dan Libië en Azië samen, aan de andere kant van Columnas de Hércules (Kolommen van Hercules)", el Estrecho (de Straat van Gibraltar) (‘Non plus ultra’), en dat in een nacht tijd het eiland verdween als gevolg van een grote aardbeving en werd opgeslokt door de zee.
300px-Macaronesia-1.png-                                                                  Macaronesië

Macaronesië
De theorie van de ligging in de Atlantische Oceaan wordt ondersteund door een groot aantal vooraanstaande geologen, die de naam Atlantis hebben gegeven aan een verondersteld  Continent  in andere tijden in de Noord-Atlantische Oceaan, waarvan de Archipel van Macaronesië zou getuigen (de Azoren, Madeira, de Canarische Eilanden en Kaapverdië).

Dit is gebaseerd op de aard van de Paleozoïsche sedimenten en de geografische verspreiding van de inheemse flora en fauna de niet elders niet voorkomt  op de Planeet. Daarnaast hebben veel tijdgenoten het waarheidsgehalte van het door de grote klassiek filosoof Plato vertelde verhaal  in twijfel getrokken, omdat hij het zou hebben  gebruikt om de figuur van het Atheense rijk te verheerlijken.
Atlantislabyrint.jpg                                                                      Atlantis.

Volkscultuur
De aantrekkingskracht van het beroemde verhaal van Atlantis is zodanig, dat het zelfs vandaag de dag nog steeds opgang maakt in de volkscultuur, zie:
https://nl.wikipedia.org/wiki/Critias_(Plato)
 zzzzzzzislas-canariaslogo-450.jpg


Het zwervende eiland San Borondón

De legende uit de Oudheid,
die diep geworteld is in de Canarische volkscultuur

CANARISCHE EILANDEN - maandag 11 april 2016 - De legende gaat, dat ten westen van La Palma en El Hierro een eiland bestaat dat zich - af en toe - laat zien in de mist. Dit eiland, waarvan men al melding maakt sinds de Oudheid, is een van de grootse mysteries in de scheepvaart vanwege de ontelbare getuigenissen die daarmee verband houden. Men heeft officiële expedities georganiseerd om het tegen te komen; en het is onderdeel geweest van politieke overeenkomsten, om over de soevereiniteit ervan te beschikken. Dat is het ongrijpbare en mysterieuze eiland San Borondón.

De oorsprong van dit eiland dateert van een maritieme expeditie die is uitgevoerd in 516 na Christus door de Ierse monnik Saint Brendan, hoofdrolspeler in een van meest beroemde legenden van de Keltische cultuur: De reis van  San Brendano, of  Brandano naar het beloofde land van de gezegende, de eilanden van het Geluk en de Fortuin, of wat hetzelfde is: de Gelukzalige Eilanden.
maxresdefault-26.jpg
san_borondon_644x362__318x216.jpg            Het silhouet van het eiland San Borondón, aan de horizon, gefotografeerd in 1958.
Zoals deze mythologische geschiedenis vertelt, zeilde de monnik over de Atlantische Oceaan samen met met 17 andere religieuzen in een kwetsbare boot tot ze op een dag een eiland vol met bomen en andere vegetatie naderden en waar ze ontscheepten. Toen ze na aankomst op het land een mis hadden gecelebreerd  begon  de grond te schudden.
san-borondon.png                                                Het silhouet van San Borondón.
San-Brandan1-860x280.jpg
566ec2197c1db_ballena_isla.jpgHet eiland, dat een eigen leven leek te hebben, begon te bewegen. De legende zegt, dat in plaats van op een eilandje, de monniken zich bevonden op de rug van een reusachtig zeewezen. Na talrijke gevaren overwonnen te hebben,  slaagde Brendan erin terug te keren naar Ierland. Nadien bevestigen sommige auteurs de theorie waarom de monnik, werkelijk, naar de kust van Noord-Amerika was gevaren.

Het ontstaan van de legende van San Borondón begint zich echter te voeden na de Conquista (Spaanse Verovering).  Sinds de 15d  Eeuw hebben  Spanjaarden en Portugesen talrijke expedities uitgevoerd om dit mythische eiland tegen te komen
sanborondon-1.jpgDe bijgelovige mentaliteit had zoveel invloed, dat deze in staat was het wetenschappelijke karakter - dat de cartografie zou moeten hebben - te vervuilen, en door die invloed kwam men tot het nemen van geopolitieke beslissingen.
MapasanBorondon.jpgHet Verdrag van Alcazova-Toledo
In 1479 kwamen Spanje en Portugal tot een diplomatiek akkoord met het Tratado de Alcazovas-Toledo, het Verdrag, waarmee beide grootmachten de gebieden van de Atlantische Oceaan verdeelden. Met de ondertekening ervan werd voor het eerste de soevereiniteit van de Kroon van Castillië  erkend over de Canarische Eilanden en die erkenning omvatte ook San Borondón.

Aan het eind van de 16de Eeuw komt Leonardo Torriani - ingenieur in dienst van Filips de Tweede - er toe, de afmetingen en de ligging van het eiland te beschrijven, zich baserend op de verhalen van zeelieden die bevestigen het gezien te hebben. Het zou ten westen van de Archipel liggen op 550 kilometer in westnoordwestelijke richting van El Hierro en op 220 kilometer in westzuidwestelijke ligging van La Palma en El Hierro.

maxresdefault1-3.jpg
san_borondon_644x362.jpgEen van de meest beroemde waarnemingen is gedaan door de fotograaf Manuel Rodríguez Quintero die in 1957 vanuit de wijk Las Martelas in Llanos de Aridane het vage silhouet van San Borondón fotografeerde. De foto is in 1958 gepubliceerd in het dagblad ‘ABC’ in een artikel  met de titel: ‘La isla errante de San Borondón es fotografiada por primera vez’ (‘Het zwervende eiland  San Borondón is voor de eerste keer gefotografeerd’).

Het eiland wordt op geen  enkele actuele kaart aangegeven en komt ook niet voor op satellietfoto’s,  hoewel er diverse theorieën zijn, wat de wetenschap zou kunnen aantonen, dat het niet meer is dan simpelweg een weerspiegeling van de meest westelijke eilanden, vooral van La Palma.
Het temperatuurverschil tussen luchtlagen veroorzaakt invallend licht dat men gereflecteerd waarneemt, en zo de verbeelding oproept van de waarnemer, met het zien van verafgelegen landschappen waarvan de ligging niet overeenkomt met de werkelijkheid.

Ondanks dat, blijft San Borondón een voortdurende aanwezigheid in de Canarische volks-folklore, en er is zeker geen eilandbewoner van Tenerife, La Palma, La Gomera en El Hierro die vanaf de top van zijn of haar eiland de blik niet heeft gewend naar de horizon, op zoek naar het verloren eiland van San


De vloek van Laurinaga

FUERTEVENTURA - maandag 2 mei 2016 - Deze Guanche-legende is het volksverhaal waarom Fuerteventura een dor woestijnklimaat heeft. In de 15de Eeuw was Fuerteventura een señorío (Heerlijkheid)  geregeerd door don Pedro Fernández de Saavedra. Dit heerschap, benoemd door de Kroon van Castilië, stond bekend als een veroveraar, zowel van oorlogen als van vrouwen. Na zijn  aankomst op het eiland toonde hij zijn faam met het onderhouden van diverse avontuurtjes met de majas (liefjes). Maar korte tijd daarna trouwde hij met doña Constanza Sarmiento, met wie hij enkele kinderen kreeg, en ook enkele bastaarden.

De legende vertelt, dat een van de zonen van Pedro, uit zijn huwelijk met  Constanza, Luis Fernández de Herrera, met het verstrijken der jaren een knappe jongeling werd. Hij erfde alle tekortkomingen van zijn vader, maar geen enkele van zijn deugden. Hij was fantastisch, heel eigenwijs, hield niet van  oorlog, en was populair onder de  autochtone jongedames die hem bewonderden als een ware held in het verleiden.
fuerteventura14_7025__318x216.jpg                                                         Lanzarote en de vloek van Laurinaga
Fuerteventura-1.jpg
Hij werd verliefd op een meisje genaamd Fernanda. De jongedame had geen hekel aan de aanwezigheid van Don Luis, maar ging niet in op de avances  van de jongeman.
Maanden gingen voorbij en de ‘veroveraar’ bleef haar achtervolgen, tot ze op een dag een uitnodiging van don Luis accepteerde om een jachtpartij bij te wonen die werd georganiseerd door zijn vader, don Pedro.

Don Luis slaagde erin om de hele ochtend door te brengen met zijn vriendin. Na het eten en een levendig gesprek dacht hij  dat het juiste moment wad gekomen en  probeerde hij Fernanda te omarmen. Ze probeerde zich te verdedigen, maar kon niet ontsnappen, ze riep om hulp.

De kreten werden gehoord door de jagers, die opeens de afwezigheid van het paar opmerkten. Bij het horen van de kreten, besteeg don Pedro zijn paard en in gezelschap van andere ruiters begaf hij zich naar de locatie.
1864da1396c5670c6976eab278a46d905f8eac53.jpg
Alvorens daar aan te komen, probeerde een inheemse knecht Fernanda te verdedigen tegen don Luis, maar deze trok beledigd zijn wapen en probeerde hem neer te steken; na een worsteling van enkel seconden overwon de landbouwknecht hem. Op dat moment kwam don Pedro aan, die de knecht  neerstak en hem ter plekke doodde.

peleintro.jpg
                                                   De Guanche-legende van Laurinaga.
Op dat moment verscheen tussen de bomen de moeder van de boerenknecht. Een oudje, genaamd Laurinaga dat, op zoek naar haar zoon, zich rekenschap gaf van wat er gebeurde. Ze richtte haar hoofd op naar de veroorzaker van de tragedie en keek naar don Pedro, de ruiter, die de veroorzaker was van wat er met de jongeman gebeurde, die daarbij de dood vond.

laurinaga1.jpg
Blind van woede en haat bij het zien van haar dode zoon hief ze haar ogen ten hemel. Vervolgens vervloekte zij, met gebroken stem, het land van Fuerteventura omdat dit het domein was van Don Pedro, de veroorzaker van al haar ellende.
parque-natural-de-corralejo-1.jpgToen, zo vertelt de legende, begon er over Fuerteventura een droge wind te waaien afkomstig uit de Sahara, de bloemen verschroeiden en de flora verdwenen. Sindsdien is het eiland veranderd  in een dor woestijnlandschap; het groene landschap verdween volgens de vloek van Laurinaga.

zzzzzzzislas-canariaslogo-445.jpg


De legende van Gara en Jonay

LA GOMERA - maandag 25 april 2016 - De legende van Gara en Jonay is een van de meest populaire verhalen van de Canarische, oorspronkelijke bewoners, waarin deze twee ongelukkige geliefden de hoofdrol spelen. De geschiedenis van Gara en Jonay , gaat over een prins en prinses van de oorspronkelijke bevolking en dit tweetal besloot, vanwege de tegenstand van hun familie, zelfmoord te plegen. Deze legende is gekwalificeerd als de Canarische versie van  Romeo & Julia,  hoewel deze aanzienlijk ouder is dan het beroemde werk van William Shakespeare.

Chorros de Epina
Volgens de legende waren er in de oudheid op het eiland La Gomera zeven mystieke watertappunten, de Chorros de Epina,waarvan de oorsprong onbekend was.
discover-canarias-naturaleza-aventura-la-gomera-chorros-espina-garajonay.jpgDeze waterplaats onthulde iedereen die erin keek, of men een partner zou gaan ontmoeten; als het water helder was, zou de liefde komen; maar, als men zich er niet in kon spiegelen, moest men nog even wachten.
1196.jpg
Tijdens het nieuwjaarsfeest kwam een groep jongeren naar deze locatie om de proef op de som te nemen. Onder hen bevond zich Gara, de prinses van Agulo. Toen het haar beurt was, bleef het water kalm en sereen, maar toen begon het te borrelen en verscheen de weerspiegeling van een vurige zon in plaats van haar gezicht.

gomera.jpg
garajonay3.png
Geërgerd  raadpleegde ze Gerián, de plaatselijke wijze, die zei op geheimzinnige wijze, “wat moet gebeuren, zal gebeuren; vlucht van het vuur, Gara, of het vuur zal jou verteren.”  Gara zweeg, maar het voorteken verspreidde zich.

garajonay2.pngAan de vooravond van de feestelijkheden kwamen de menceyes (Guanche-koningen) en andere edelen aan vanuit Tenerife op de stranden van La Gomera, om deel te nemen aan de feesten van  de Beñesmén.
Aan de vooravond van de feestelijkheden kwamen de menceyes (Guanche-koningen)  en andere edelen aan vanuit Tenerife op de stranden van La Gomera aan, om deel te nemen aam de feesten van  de Beñesmén. Onder hen bevond zich de Mencey van Adeje, die vergezeld werd door zijn zoon Jonay. Gara kon haar blikken niet van Jonay afhouden en toen die elkaar kruisten raakten ze op slag verliefd.

garajonay1.jpg
200px-Garayjonay.jpg INAGENMADERAGARAJONAY.jpg

Kort daarop, nog tijdens de feesten, raakte hun verliefdheid bekend. Het nieuws verspreidde zich rond El Teide, voorheen bekend als El Echeyde (De Hel), die volledig in eruptie raakte en lava en vuur begon uit te stoten, met zulk een kracht dat men het angstaanjagende spektakel vanaf La Gomera kon waarnemen.

De bewoners van La Gomera herinnerden zich het voorteken dat was gegeven aan de onschuldige Gara: Jonay kwam van het ‘Eiland van de Hel’. Daarom was die liefde onmogelijk. Groot kwaad zou  geschieden als ze niet uit elkaar gingen. De vulkaan was inmiddels gedoofd, de feesten liepen ten einde en alle bezoekers keerden terug naar Tenerife. Hun ouders gaven nadrukkelijk en vastbesloten de opdracht. dat de twee elkaar niet meer zouden zien.

Op de terugreis sprong Jonay midden in de nacht in zee. Hij zwom naar La Gomera om uiteindelijk Gara opnieuw te ontmoeten. Beiden vluchtten ze naar El Cedro, de hoogste berg van het eiland, terwijl men hen achtervolgde.
garayjonay.jpg
usr12314_gal1.jpgDe geliefden klommen naar de hoogste top van La Gomera, en toen zij zich in het nauw gedreven zagen, namen ze een stok waar aan beide zijden een scherpe punt geslepen was, die klemden ze tussen hun borsten, ze omhelsden elkaar stevig,  en stierven ineengestrengeld.
mapa_accesogarajonay_tcm7-278733.png
cartel-garajonay-la-gomera.jpgla_gomera_parc_naturel_de_garajonay.jpg
discover-canarias-garajonay-gomera-leyenda.jpg
Sindsdien noemt men deze berg Garajonay, ter herinnering aan de beide geliefden die er de voorkeur aan gaven samen te sterven, dan gescheiden verder te leven.

zzzzzzzislas-canariaslogo-422.jpg


Is Liberata de Guisla levend begraven, of hebben dieven haar stoffelijk overschot verplaatst?

LOS SAUCES - maandag 20 oktober 2014 - De onderzoeker Manuel Lorenzo Arrocha wil een einde maken aan de duistere legende en suggereert de mogelijkheid, dat de tombe van de illustere en despotische dame, gelegen in de crypte van de La Victoria-kerk van San Andrés, onderworpen kan zijn aan diefstal. Hij baseert zijn stelling op de transcriptie van een fragment uit de Mexicaanse roman 'De Periquillo Sarniento' uit 1816, dat "lijkt" op iets soortgelijks, waarvan hij gelooft, dat dit heeft plaatsgevonden in de kerk van Los Sauces (Tenerife).

De legende is duister en is overgeleverd van generatie op generatie, maar de mogelijkheid bestaat, dat María Liberata de Guisla Boot Salazar de Frías Abreu y van de Walle (1722-1806),in tegenstelling tot wat de mondelinge overlevering wil, niet levend is begraven, maar dat dieven haar uit haar tombe hebben gehaald en haar hebben verplaatst, een dag nadat ze begraven is in de crypte van de La Victoria-kerk.    De botresten die zijn aangetroffen in de crypte van La Victoria welke worden toegeschreven aan María Liberata de Guisla. De onderzoeker Manuel Lorenzo Arrocha stelt dit in zijn verhaal: ‘Een schat in het graf van Maria Liberta Guisla?’ dat is opgenomen in onlangs verschenen boek: ‘Enigmas y tesoros en Canarias’ (‘Raadsels en schatten op de Canarische Eilanden '),
ambrosio-arturo-paz-encontrados-victoria-ediima20141019-0377-14large.jpg
María Liberata de Guisla Salazar de Frías Abreu y van de Walle, zo vertelt Manuel Lorenzo, die op 13 februari 1806 is overleden in de leeftijd van 84 jaar in het gehucht San Andrés in de gemeente Los Sauces, was algemeen bekend als ‘La Señora’.

"Van adellijke en welgestelde familie, had ze blijkbaar een sterk karakter: autoritair, despotisch en intolerant en bewaakte ze angstvallig alle privileges die toebehoorden aan haar afkomst, want ze was niet voor niets  de zus van don Juan Domingo de Guisla, de almachtige eerste markies van Guisla Guiselin.” Hij herinnert eraan, “dat Maria Liberata, als beschermvrouw van de kapel, een dag na haar dood werd begraven in de voornoemde crypte van de Nuestra Señora de La Victoria-kerk.”

In maart 1986 voert men in de kerk in San Andrés, gebouwd aan het begin van de 16de eeuw, "een noodzakelijke archeologische opgraving" uit, waarbij men tijdens de restauratiewerkzaamheden aan de kerk - eerst uitgevoerd door de omwonenden en later door de Canarische Regering – de ingang van de crypten ontdekt die bestaan onder de kapellen, de ene gewijd aan de Virgen de La Victoria en de andere aan de Virgen del Rosario. Tijdens de werkzaamheden in de crypte van La Victoria, “komt men drie lijken tegen, een daarvan is zeer waarschijnlijk, dat van ´La Señora’, María Liberata de Guisla”, zo beweert Lorenzo.
manuel-lorenzo-arrocha-investigador-ediima20141019-0375-13large.jpg
 
                           Manuel Lorenzo Arrocha raadpleegt een manuscript.
“De crypte van La Victoria, zo geeft hij aan, “ is iets kleiner, dan die van El Rosario, met een oppervlakte van 10,60 m², en had geen archeologische opgraving nodig in 1986, met uitzondering van sommige antropologische observaties zoals de bodem zelf, bedekt met bladeren en takjes om het verblijf te aromatiseren.

"Op de bank links verscheen een lijk in een kist zonder deksel, relatief goed bewaard gebleven, wat zou kunnen toebehoren aan Don Ambrosio Arturo de Paz, wiens begrafenis in 1814 zou leiden tot de latere legende van Doña Liberata", zegt hij. "Naast de bank verschijnt rechts daarvan, een skelet zonder anatomische verbinding, ontbreekt elke andere kleding, of schoeisel en, waarschijnlijk, zou dit toe behoren aan 'La Señora’, die in haar testament had bevolen, "begraven te worden in de crypte van La Victoria,” eigendom van de familie Guisla, "van wie uitgerekend zij, in het dorp San Andrés, het enig overblijvende lid was."

Manuel Lorenzo benadrukt, “dat de legende van María Liberata begon op de avond volgend op haar begrafenis, toen de koster de kerk binnenkwam om er te bidden. Hij meende geklop te horen onder de grond, wat hem doodsbang maakte; hij in paniek vluchtte en dit voor iedereen verzweeg.”

restos-maria-liberata-de-guisla-cripta-la-victoria-ediima20141019-0374-13large-1.jpg

Maar toen men in 1814 de crypte opnieuw opende, om er de priester don Ambrosio Arturo de Paz te begraven, trof men als schokkende verrassing aan, dat op de traptreden van de crypte het lijk van doña María Liberata lag, klaarblijkelijk met een baksteen in haar hand.

De conclusie die men trok was, “dat men ‘La Señora’ levend had begraven,” en als bevestiging van het verschrikkelijke voorval, “de koster zich de vreemde geluiden herinnerde en het kloppen, dat hij had gehoord op de avond na de teraardebestelling van María Liberata, en hij zijn vreselijke geheim openbaarde,” vertelt Lorenzo. “Vanaf die dag heeft men, van generatie op generatie, mondeling doorgegeven, dat men de alom aanwezige en oppermachtige doña María Liberata de Guisla Boot Salazar de Frías Abreu y van de Walle levend begraven zou hebben,” zo voegt hij toe.

In de jaren tachtig van de vorige eeuw, tijdens archeologische onderzoeken in de kerk van San Andres, is de legende van Liberata opnieuw gevoed met de publicatie van de resultaten, dat deze legende een kern van waarheid bevat. “Doordat men de skeletresten van 'La Señora' op de vloer in een hoek en in complete wanorde heeft aangetroffen, zou men kunnen denken, dat er iets vreemds in de crypte is voorgevallen.” Er zijn echter ook andere verklaringen voor wat er gebeurd kan zijn, “met de kans, dat zich andere, minder morbide en fantastische zaken hebben voorgedaan, dan de onwaarschijnlijke, voortijdige begrafenis ", beweert de onderzoeker.   Het stoffelijk overschot van Ambrosio Arturo de Paz zoals dit is aangetroffen in de crypte van La Victoria. Manuel Lorenzo baseert zijn stelling op de transcriptie van enkele paragrafen van ‘El Periquillo Sarniento’, een satirische nouvelle die is geschreven in 1816 en die wordt beschouwd als het topwerk van de Mexicaanse schrijver José Joaquín Fernández de Lizardi.

Het fragment bevat een van de avonturen van de hoofdpersoon: de heiligschennis door de roof van juwelen en kleding van een in een lijkwade gehuld lijk, dat begraven lag in de crypte van een kerk. “Dit boek lezend, dat merkwaardig genoeg tien jaar na de dood van doña María Liberata is gepubliceerd, ontstaat het gevoel, dat dit misschien iets soortgelijks is wat er is gebeurd in de crypte van La Victoria op een avond in 1806, want men geeft alle omstandigheden weer: de hoge leeftijd en de buitengewone rijkdom van de overledene, de onbewaakte kerk, het kloppen wat de koster heeft gehoord toen de overval is gepleegd en het aantreffen van het ontdane lijk op de traptreden…” zo laat Lorenzo weten en die zich afvraagt, “wat voor juwelen en schatten: ‘La Señora’ mee het graf heeft ingenomen. We zullen waarschijnlijk nooit te weten komen welke rijkdommen dit graf heeft verborgen en de vraag is, of het waar is, dat het oorspronkelijke graf is beroofd, wat de legende over het levend begraven zou kunnen ontkrachten.

In het laatste geval, is het evident, dat de zonden van arrogantie en boosaardigheid van ‘La Señora’, doña María Liberata de Guisla’, zijn weggespoeld in die eindeloze nacht van terreur,” zo besluit de schrijver.  De vraag is niet duidelijk en de duistere legende blijft voortleven.
zzzzzzzislas-canariaslogo-469.jpg


Verborgen Juwelen

CANARISCHE EILANDEN - zondag  12 oktober 2014 - Na vier jaar werken en het aandragen van bijna een vijftigtal onderzoeken en rapporten,  waaronder die van:
-  
Manuel de Paz,   hoogleraar Amerikaanse Geschiedenis, aan de ULL,
-  Luis Alberto Anaya,   professor Moderne Geschiedenis  aan de Universiteit van Las
   Palmas de Gran Canaria (ULPGC), 
-  Germán Santana Pérez,    professor Moderne Geschiedenis aan de ULPGC, 
ziet het boek: ‘Enigmas y tesoros en Canarias. El misterio de Cabeza de Perro’ (‘Raadsels en Schatten op Canarias. Het mysterie van  Hondenkop’) van uitgeverij Herques het licht.

Het gaat om een met liefde uitgegeven boek, waarin men zich in 50 artikelen rekenschap geeft van de verhalen en aspecten die te maken hebben met schatten op de zeven eilanden.
08lo37afot1-1-grootlarge.jpg
“Van kostbare scheepslading die van, of naar Amerika ging; over het leven van sommige piraten die zich begaven tussen de eilanden; over verhalen die te maken hebben met hun schatten; of over waardevolle voorwerpen die tegenwoordig worden bewaard in kerken en enkele musea en die worden beschouwd als ware relikwieën,” zo legt de geschiedkundige en uitgever van de publicatie - Juan Francisco Delgado - uit, die opmerkt, dat het boek wordt ondersteund door diverse, documentaire- en tegengestelde bronnen en door sommige interviews met personen die de mondelinge overdracht hebben bewaard.  
350131-1glarge.jpg 
Guanche-mummies die toebehoorden aan het Museo Casilda (Tacoronte) en die zijn verkocht aan het Museo de la Ciudad de La Plata (Argentinië)
De veelzijdige schrijver van het eiland - Alberto Vázquez-Figueroa - zegt in zijn voorwoord, dat dit boek een lezenswaardig verhaal is, "dat - net als elk goed verhaal - in een adem meesleept tussen legende, fictie en werkelijkheid."  
h-arbol-garoelarge.jpg 39542-1-garoelarge.jpg
                                            Garoé, de Heilige Boom, op El Hierro.
De auteur van Garoé (over de heilige boom op El Hierro), speelt met de symbolen en doet dit door het hele boek heen. Wat betekenen ze, waar zijn ze, wie bracht ze, en hoe verdwenen ze, of: waarom hebben ze met de eilanden te maken?  Het zijn enkele van de vragen welke men gaat beantwoorden in de diverse hoofstukken die deze goed verzorgde, gedrukte uitgave bevat in een harde omslag en die geïllustreerd is met talrijke foto’s.
155020141008132712large.jpg

Eigenaardig erfgoed
Raadsels en schatten’ bestaat uit drie verschillende gedeelten. Het eerst gedeelte - bestaande uit 21 hoofdstukken - is gewijd aan een rondgang langs personen, plaatsen en objecten die te maken hebben met legenden, raadsels en diverse schatten van de zeven eilanden, of die kunnen worden beschouwd als schatten, of die een belangrijke waarde hebben als erfgoed, en beschikken over de eigenaardigheid, behoorlijk bekend te zijn bij een groot deel van de bevolking. Waaronder:

- Een heel waardevol schilderij (door de uniciteit en de kenmerken); - Een collectie antieke Romeinse munten en munten uit Mesopotamië (geschonken door Alejandro Lifchuz; een Rus, die op Gran Canaria woonachtig is) en die zich  bevinden in het Museo Canario in Las Palmas de Gran Canaria;
- Een monumentaal kruis van Cubaans zilver ( het belangrijkste filigraan-voorwerp ter wereld), dat zich bevindt in de San Marcos-kerk in Icod de Los Vinos (Tenerife):
- Resten van scheepswrakken (met schatten en verhalen daarover);
- De incunabelen, als schatten van het Antieke Fonds van de Universiteit van La Laguna en van het Museo Canario;
- Een schat op La Palma;
- Een zilveren lamp, die duikers uit zee hebben weten te redden (Telde);
- Een keramische schat op de zeebodem bij La Gomera;
- De schat van de Cueva de Los Verdes;
- De schat van de Kapel van San Pedro Alcántara (Fuerteventura);
- De schat van La Dehesa, die men beschouwt als een raadselachtig toneel (El Hierro).
155020141008132657large.jpg
Het tweede deel is geheel gewijd aan de figuur van de piraat Cabeza del Perro (Hondenkop), want er bestaat een serie twijfels over het bestaan van hem op de Westelijke Eilanden, ondanks, dat alle verhalen van de traditionele, mondelinge overdracht sinds het einde van de 19de Eeuw dit bevestigen), “ omdat het een literaire figuur is die gecreëerd is door Aurelio Pérez Zamora. Maar er bestaan andere scenario’s (gebaseerd op diverse, historische teksten), over het bestaan van een andere piraat 200 jaar eerder, op de Oostelijke eilanden met dezelfde naam,” zo legt de uitgever uit.

Parallel daaraan vertelt men diverse verhalen die zijn verkregen uit kranten uit dat tijdperk en door interviews die gemaakt zijn met langlevende mensen over de aspecten van het leven en wreedheden begaan door de genoemde piraat in Canarische wateren.  
08lo37afot1large-1.jpg
Het derde en laatste deel - het meest uitgebreide in aantal pagina’s - bevat 30 korte hoofdstukken, waarin men vertelt en detailleert (via diverse documenten en interviews) over verhalen en legenden over schatten, en die gebaseerd zijn op ware feiten.

Zo analyseert men bijvoorbeeld de geschiedenis van diverse schatten die op de eilanden zijn  begraven, zoals: - de schatten van de piraat Amaro Parga, - de schat die achtergelaten is door Nelson bij zijn aanval op Tenerife, - de schatten van het schip ‘Alfonso XII’ (Gando), - de schatten van de, van El Hierro afkomstige, Pedro Quintero (Virrey de Manila) (Onderkoning van Manila).

Een hoofdstuk is gewijd aan de schipbreuken en de schatten op de Canarische zeebodem: - de schat van Majanicho en de Cueva del Dinero (‘De Grot van het Geld’) (Fuerteventura), - de schat van Pino Gacho en ander verhalen over schatten op La Palma, - de schat van Soo (Lanzarote),  - een verdwenen schat, die van La Virgen del Buen Paso (La Gomera), - de rijkdommen van Don Pedro Quintero Núñez, Virrey de Manila (El Hierro), enzovoorts.

“Er is nog een ‘nieuwerwets’ artikel,” benadrukt Delgado Gómez, dat vertelt over de opvallende aspecten van de schatten die zijn nagelaten door Jose de Viera y Clavijo
foto03795-lslarge.jpg
Presentatie van het boek, op zaterdagh11 oktober 2014, aan het Canarische Parlement. Volgens de uitgever wil: ‘Enigmas y tesoros de Canarias’, op een aanzienlijke wijze bijdragen aan de brede bekendmaking van het culturele en artistieke erfgoed van de Archipel en bovendien het potentieel van alle Eilanden toeristisch versterken, want men probeert de eilandbewoners en de bezoekers bekend te maken met de diverse aspecten van het onbekende, historische erfgoed, dat de Eilanden bezitten (met de kwalificatie ‘schat’, vanwege hun eigenaardigheden).  

enigmaslarge.jpg

Het boekEnigmas y tesoros en Canarias’ (‘Raadsels en Schatten op Canarias’) is sinds 10 oktober 2014 te koop in de boekhandels. Uitgeverij Herques heeft o.a. eerder gepubliceerd: - ‘Canarias. Islas y pueblos’, - ‘Canarias. Viaje a lo desconocido’  (het meest verkochte boek op Canarias in 2008),  - ‘La Cueva de las mil momias’  (het meest verkochte boek op Canarias in 2010).
zzzzzzzislas-canariaslogo-471.jpg


Contouren van een denkbeeldig eiland
het mythische San Borondón

SAN BORONDÓN’ - donderdag 20 september 2012- Manuel Poggio en Luis Regueira hebben een studie verricht over de cartografie welke men in de loop van de geschiedenis heeft gemaakt van dit mysterieuze grondgebied, waarin men tientallen landkaarten toont, inclusief een van Torriani.

Dit eiland, zeggen de onderzoekers, "vormt een van de meest fascinerende landschappen van de Canarische  geschiedenis en de Canarische ze geografie," en, "is binnengetreden in het culturele universum van de eilandbewoners, die in de gladde rots een gemeenschappelijk keurmerk zien van een gemeenschappelijke identiteit.
1mapa_Torriani-San_Borondon_EDIIMA20141117_0974_13.jpg               De landkaart welke Leonardo Torriani in1592 maakte van San Borondón.
sanborondonmanuelrodriguezquintero.jpg
                 ↑ San Borondón, gefotografeerd in 1953 door Manuel Rodríguez Quintero. 

 


San-Borondn-Fotografiado-por-Jaime-Rubio.jpg
Het mytische eiland 'San Borondón' gefotografeerd in 2003 door de bekende, Grancanarische journalist Jaime Rubio Rosales (zie o.a.: http://www.anitathomsen.info/?p=766), die hier o.a. ook aandacht aan besteedt in zijn boek: 'Historia Oculta de Canarias' )
Het is een mythisch - denkbeeldig - eiland, dat verschijnt en verdwijnt; dat “komt en gaat”, maar waarvan men in de loop van de geschiedenis de omtrek heeft vastgesteld en deze op de landkaarten heeft ingetekend.
images-1.jpg

San-Borondon.jpg
                                                                'San Borondón'
De onderzoekers Manuel Poggio Capote en Luis Regueira Benítez hebben een studie verricht over de cartografie van San Borondón, welke ze op maandag 17 november 2014 hebben gepresenteerd in het Casa Salazar in Santa Cruz de La Palma, in het kader van het IV Jornadas Culturales (Vierde Culturele Seminar over de overwinning op Francis Drake).

Regueira en Poggio, auteurs van het boek: ‘La isla perdida. Memorias de San Borondón desde La Palma’ (‘Het verloren eiland. Herinneringen aan San Borondón vanaf La Palma’), hebben tijdens de presentatie ervan, uiteengezet,” dat het bestaan op Canarias van de legende van San Borondón rust op drie grondpijlers.”
8.jpg
                               De San Borondon-door Pedro Agustin del Castillo.
2mapa-San_Borondon-Pedro_Agustin_del_Castillo_EDIIMA20141117_0979_13.jpg
                    De San Borondon-kaart van Pedro Agustin del Castillo.
‘Ontoegankelijk’
Enerzijds, “op de legenden uit de Klassieke Oudheid die spreken over het bestaan van de Gelukzalige Eilanden; ten tijde van de Romeinen identificeerde men deze eilanden als Canarias; en het is veelzeggend, dat de eerste geografen -  zoals Claudio Ptolomeo in de Tweede Eeuw na Christus - deze Archipel een eiland toekennen dat ‘Aprositus’ genoemd wordt, wat letterlijk ‘ontoegankelijk’ betekend.

Optisch verschijnsel in de atmosfeer
Anderzijds, is de regelmatige verschijning een optisch verschijnsel in de atmosfeer, dat maakt, dat onder bepaalde omstandigheden de bewoners van Canarias op diverse punten aan de horizon iets zien wat men zou kunnen beschouwen als nog een eiland.
In het tijdperk van de geografische ontdekkingen beschouwde men deze verschijning als een aanwijzing, dat er nog vasteland ontdekt moet worden in de Atlantische Oceaan.”

San Brandano (Sint Brandaan*)
De derde pijler van de mythe is een reisverhaal uit de Twaalfde Eeuw, “het is het verhaal over de Ierse Monnik Brendan de Clonfert; san Brandano (Sint Brandaan), die leefde in de Vijfde en Zesde Eeuw. 

Deze heilige is vooral bekend door enkele manuscripten welke dateren uit de Negende en Tiende Eeuw waarin men verhaalt van de ‘Navigatio Sancti Brandani’; Atlantische reis, die hij maakte in gezelschap van andere geestelijken, en welke hem een serie fabelachtige avonturen opleverde; waaronder, dat van een reusachtige vis, welke men abusievelijk aanzag voor vaste grond en men op de rug daarvan met Pasen een H. Mis heeft opgedragen;”  zo vertellen Poggio en Regueira;  en ze hebben het nadrukkelijk over een walvis en onderstrepen, dat die er de oorzaak van is, dat men in de Middeleeuwen en in Moderne tijden San Brandano  (Sint Brandaan*) herhaaldelijk afbeeldt op een walvis. Daarom is het niet onredelijk, dit verhaal in verband te brengen met deze heilige, met het zicht op een eiland, “dat komt en gaat.”
SanBorondon.jpg"...een reusachtige vis, welke men abusievelijk aanzag voor vaste grond en men op de rug daarvan met Pasen een H. Mis heeft opgedragen..."

brendaan2.jpg
Brandaan is met zijn bootje geland op een vis, ↑ pentekening uit een handschrift met een Duitse prozaversie van 'de Reis'.

300px-Saint_brendan_german_manuscript.jpg ct15.jpg

220px-Brandaan02.gif  images2.jpg
Zie o.a.:
http://nl.wikipedia.org/wiki/Brandaan_van_Clonfert

ct76.jpg images.jpg 
Deze onderzoekers - die gespecialiseerd zijn in de mythe over de Archipel - verzekeren, dat als men in de cartografie op zoek gaat naar het eiland San Borondón, “men tientallen landkaarten kan tegenkomen waarop dit staat afgebeeld.”

Wereldkaartuit1482gebaseerdopPtolemaeusJOEG-3.jpg                                  Wereldkaart uit 1482 gebaseerd op Ptolomeüs

“De vroegste zijn reproducties van de landkaarten van Claudius Ptolemaeus, (zie: http://nl.wikipedia.org/wiki/Claudius_Ptolemaeus), waarop Aprostius verschijnt ter hoogte van de Canarische Eilanden. 

Maar als men dit eiland werkelijk kan relateren aan de figuur van san Brandano - en men daarom spreekt van San Borondón (Sint Brandaan) - kan dat vanaf de middeleeuwse wereldkaarten welke men vanaf de Elfde Eeuw volgens het T-O-kaart patroon vervaardigde. (http://es.ask.com/wiki/Mappa_mundilang=nl&o=2802&ad=doubleDownan=apnap=ask.com).
mapamundivanEbsdorf.jpg                                                         Mapamundi van Ebsdorf.

Hereford_Mappa_Mundi_1300.jpg
                       Het indrukwekkende werk van Richard de Haldingham (1275).
Deze landkaarten - zoals de beroemde mapamundi van Ebsdorf (1235) en het indrukwekkende werk van Richard de Haldingham (1275) - bevatten een tekst bij de Afrikaanse eilanden waar te lezen staat, dat Brendan daar arriveerde op zijn reis.”
(Zie http://nl.wikipedia.org/wiki/Hereford_Mappa_Mundi 
en:
http://nl.wikipedia.org/wiki/Bestand:Hereford_Mappa_Mundi_1300.jpg)
059a3faf4b3592d30cceb3c26be9f258.jpg

Portulano
“Vanaf de Vijftiende Eeuw,” zo gaan de auteurs Manuel Poggio en Luis Regueira verder, “als de cartografie zich ontwikkelt en - in dienst van de navigatie - de zogenoemde portulano (landkaarten, gemaakt met behulp van het kompas) verschijnen, beginnen de kaarten een cluster van eilanden in de Atlantische Oceaan te vertonen, waarop men de werkelijke eilanden vermengt met ontelbare mythische eilanden.

In deze gevallen verschijnt al de naam San Brendano die gebruikt wordt als toponiem, maar die in werkelijkheid niet refereert aan een concreet eiland, maar wel naar het eilandenrijk, dat reikt vanaf de Azoren tot aan Canarias.

“De gebruikelijke formulering om naar de Canarische Archipel te verwijzen was: ‘Insullae Fortunatae sancti Brandani’ (‘Islas Afortunadas de san Brandano’, ofwel: ‘de Gelukzalige Eilanden van Sint Brandaan’) en bevatte andere, onbestaande eilanden zoals Brasil, Antilia, Selvagia en vele andere. Sommige zijn beschouwd als verwijzingen naar de tijd voordat Columbus Amerika ontdekte, waardoor zij eindigden met de naam van de werkelijke landen, welke men in de daarop volgende jaren zou gaan ontdekken,” zo geven de auteurs aan.
AngelinoDulcert.jpg                                           De kaart van Angelino Dulcert.
Angelino Dulcert

De eerste portulano waarop de Canarische Eilanden (uitsluitend: Lanzarote, Fuerteventura en Lobos) verschijnen als werkelijk bestaande eilanden - na hun herontdekking door Lanzelotto Malocello in  1312 -  zo bevestigen Manuel Poggio en Luis Regueira, was de beroemde landkaart van Angelino Dulcert uit 1339,  en daar verschijnt deze grote Archipel op met een lint in het Latijn waarop het genoemd wordt: ‘’Eilanden van san Brandano’, of ‘Las Niña’s (‘de Meisjes’).
300px-Carte_behaim.JPG                       De beroemde ‘manzana de la tierra’ van Martin Behaim.
“In 1492,” zo benadrukken Manuel Poggio en Luis Regueira, werd er een andere  grote landkaart uitgegeven met daarop eerste wereldbol, de beroemde ‘manzana de la tierra’ van Martin Behaim (http://nl.wikipedia.org/wiki/Martin_Behaim). 

Op deze wereldbol staat Amerika niet afgebeeld  en midden in de Oceaan die Europa en Afrika scheidt van  Azië, is een Sant Borondón-eiland opgenomen met een legenda die zegt, dat san Brandano hier in 656 aan land is gegaan.
Het is de eerste keer, dat San Borondón op een kaart verschijnt met deze naam en als uniek eiland.
the-piri-reis-map-of-world-in-1513.jpg                      De mapamundi (wereldkaart) van de Turkse piraat Piri Reis uit 1513 
Piri Reis
Vanaf de mapamundi (wereldkaart) van de Turkse piraat Piri Reis uit 1513 (http://nl.wikipedia.org/wiki/Piri_Reis-kaart), die is samengesteld met informatie van andere landkaarten uit de tijd voordat Christoffel Columbus Amerika ontdekte, “verplaats San Borondón zich naar het noorden op de kaarten. 
640px-Piri_reis_world_map_01.jpg

Deze Turkse landkaart plaatst het nabij Terra Nova, wat een van de meest frequente posities is op de nadien uitgegeven landkaarten; maar dit geval is in het bijzonder interessant, omdat het een illustratie bevat van een schip met christelijke monniken op de Borondoniaanse walvis en enkele personen samen met hem op de rug van het dier.
Een soortgelijke scène kan men zien op de landkaart van de Scandinavische Olaus Magnus uit 1539,” zo geven de auteurs Manuel Poggio en Luis Regueira aan.

Abraham Ortelius 

“Sinds het einde van die Eeuw,’ met het verschijnen van een in Europa, industrieel gedrukte landkaart die voor het eerst is gebruikt door Abraham Ortelius in 1570, is het niet vreemd, San Borondón nabij Terra Nova te zien, of nabij de Ierse kust,” zo merken onze Canarische auteurs op.
3mapa-Gautier_D-Agoty-San_Borondon_EDIIMA20141117_0982_13.jpg                  De kaart van San Borondón, vervaardigd door Gautier D'Agoty in 1756.
Poggio en Regueira laten weten, “dat voor Europese cartografen het zwervende eiland in deze noordelijke zeeën verblijft, maar op Canarias blijft men van mening, dat San Borondón een Canarisch eiland is, en men is zo overtuigd van het bestaan ervan, dat het verschijnt op de landkaarten van Leonardo Torriani, Pedro Agustín del Castillo, Dámaso de Quesada, Chávez en andere personages.

Geheimzinnig, ontoegankelijk eiland
En zodoende leeft de belangstelling op, om voor eens en voor altijd alle geheimen te ontdekken van dit geheimzinnige, ontoegankelijke eiland, waarbij het een feit is, dat men veel expedities heeft georganiseerd om dat te ontdekken.”

“De kracht van een Canarisch San Borondón is zo sterk, dat de Europese cartografen het eiland terug hebben geplaatst voor de Canarische kusten, Dat deed al in 1653 Pierre Duval d’Abbeville - de voornaamste geograaf van de Franse koning - die aan zijn kaart van de Canarische Eilanden een uitleg toevoegt over het klaarblijkelijke niet bestaan van l’Isle, dat Guillaume tot aan 1745 toevoegt aan zijn landkaart van Afrika,” zo benadrukken de auteurs Poggio en Regueira

Een van de laatste voorbeelden van het in kaart gebrachte San Borondón, “verschijnt in 1756, opmerkelijk genoeg op een wetenschappelijke landkaart welke is ontworpen voor een boek van Gautier d’Agity, over aardbevingen.

Vanaf dan is het uitgerekend de wetenschap die het bestaan van San Borondón ontkent, en men daarom in de cartografie nalaat, daar aandacht aan te schenken.
San Borondón blijft echter bestaan op Canarias, tenminste in de vorm van een mythisch eiland als een van de meest boeiende passages van de Canarische geschiedenis eb de Canarische etnografie,” zo stellen Poggio en Regueira

Paul Gaffarel
De cartografie van San Borondón is behandeld door diverse auteurs. Een van de eersten was Paul Gaffarel, die in 1869 in een studie een eerste herziening van de kaarten opvoert.

Eloy Benito Ruano
Veel later is het de professor en academicus Eloy Benito Ruano die in 1982 het onderwerp behandeld voor een mededeling in het Coloquio de Historia Marítima de Las Palmas de Gran Canaria en voor een studie welke men nooit heeft gepubliceerd.

Juan Tous Meliá
In 1996 geeft Juan Tous Meliá zijn boek uit met de titel: ‘El plan de las Afortunadas islas de reyno de Canarias y la isla de San Borondón’ ( De kaart van de Gelukzalige eilanden van het koninkrijk Canarias en van het eiland San Borondón),waarin hij zowel een kleine verbinding legt met de algemene landkaarten waarop men San Borondón noemt, evenals - vooral - een analyse van ontmoetingen met eilandauteurs en grafische vertegenwoordigers van het eiland van de Ierse heilige.

Jorge Sörgel de la Rosa
“Maar het zou 2001 en 2005 moeten worden, als aan de hand van een arts en bestudeerden van San Borondón, Jorge Sörgel de la Rosa, er een eerste inventarisatie wordt gemaakt van de brendaniana cartografie, waarvoor men talrijke Europese bibliotheken heeft moeten bezoeken,” zo laten Poggio en Regueira weten

Tenslotte leveren Poggio en Regueira ook enkele bijdragen op dit vlak, in het boek: ‘La isla perdida’ (‘Het verloren eiland’, dat ze hebben gepubliceerd in 2009 en waarin ze opmerken, “dat de mythe van San Borondón erfgoed is van de gehele Archipel.”)

Vaak heeft dit land zich laten zien vanaf de diverse uitzichtspunten van Canarias, en ook met het verschijnen van de herinnering eraan in de cartografie, in de literatuur, in de toponomie en - vooral - in het culturele universum van de eilandbewoners die in de gladde rots een teken zien van gemeenschappelijke identiteit.
“Als San Borondón een symbolische betekenis heeft, zal dit zeker worden gerelateerd aan het plezier van het ontdekken van het immateriële, ver weg van wat de rede ons leert," zeggen Poggio en Regueira.
wilm003reis02ill14.gif images1-1.jpg
wilm003reis02ill04.gif wilm003reis02ill07.gif
* Sint Brandaan
Het feest van Sint Brandaan wordt gevierd op 16 mei.

De reis van Sint Brandaan, is een reisverhaal uit de twaalfde eeuw en daarmee het oudste reisverhaal uit de Nederlandse letterkunde.

Brandaan heeft werkelijk bestaan. In de 6de eeuw stichtte hij in Ierland enkele kloosters en hij stond bekend als zeevaarder. In de loop der tijd raakte zijn levensverhaal evenwel losgezongen van de werkelijkheid. In een tekst uit de 9de of 10de eeuw - de Navigatio Sancti Brendani abbatis - wordt beschreven hoe Brandaan met zijn monniken op zoek gaat naar een paradijselijk eiland. Deze Latijnse beschrijving was bedoeld voor monniken die de reis konden opvatten als een metafoor van de moeizame mentale ontwikkeling die elke kloosterling in zijn leven zal moeten doormaken.

In de twaalfde eeuw kreeg het verhaal over de reizende abt een nieuwe betekenis. De volkstalige Reis van Sint Brandaan moest bij een werelds publiek ontzag wekken voor Gods schepping en tegelijkertijd doen voelen dat de ergste zondaars nog altijd kunnen hopen op genade van God. De tekst past in de destijds gevoerde discussie over het hiernamaals. Er had altijd een scherpe tweedeling bestaan tussen hemel en hel: wie doodging was verdoemd of uitverkoren, een tussenweg bestond niet. Vanaf de twaalfde eeuw geloofde men dat het anders zat: alleen de door en door slechte mensen gingen rechtstreeks naar de hel. Iedereen die wel eens fouten had gemaakt in zijn leven, maar niet zo erg dat hij de hel verdiende, kwam na zijn dood terecht in het vagevuur. Daar werd zijn ziel gezuiverd door zelf boete te doen en door het gebed van de mensen op aarde. Zo bleef er hoop om bij het laatste oordeel, aan het einde der tijden, toegang te krijgen tot de hemel.

De Reis van Sint Brandaan kwam tot stand in het 12de-eeuwse Rijnland, in het tegenwoordige Duitsland. Het werd geschreven in een dialect dat zowel overeenkomsten vertoont met het Nederlands als met het Duits. De tekst raakte vervolgens in beide taalgebieden verspreid. De Nederlandse versie werd onder meer opgenomen in het handschrift-Van Hulthem. Dat het avontuurlijke reisverhaal nog altijd tot de verbeelding spreekt blijkt uit het boek Anderland van Paul Biegel (1990) en de vele boeken die er in diverse talen over zijn volgeschreven. (Zie: http://www.literatuurgeschiedenis.nl/lg/middeleeuwen/tekst/lgme008.html)

Korte inhoud: Brandaan, abt van een groot, Iers klooster, leest in een oud boek allerlei merkwaardige natuurverschijnselen die hij niet kan geloven. 
Het is zo ongeloofwaardig wat hij leest, dat hij geïrriteerd het boek in het vuur werpt, maar dan verschijnt een engel die hem opdraagt per schip een reis te ondernemen, om de waarheid te achterhalen en opnieuw te boek te stellen.<
Er volgen negen jaren waarin Brandaan en zijn tachtig medebroeders de wereldzeeën bevaren. Tijdens de gevaarlijke en avontuurlijke reis vallen ze van de ene verbazing in de andere: zeemonsters, een vis met een eiland (met een woud) op de rug, een wereld op de zeebodem, een aards pararadijs, de verrader Judas die af en toe verlichting krijgt van de helse pijnen die hij moet ondergaan... 
Hij spreekt met duivels en gedrochten van verheven afkomst en Brandaan raakt er stilaan van doordrongen, dat Gods schepping in het geheel niet te doorgronden is en, dat Hij sneller bereid is tot genade, dan men ooit zou kunnen bevroeden.

Als na negen jaar blijkt, dat het logboek waarin de avonturen werden opgetekend, volledig is gevuld, laat Brandaan zijn schip terugkeren naar Ierland en, van zijn ongeloof genezen, keert hij terug naar zijn klooster.
Het boek waarin hij zijn ervaringen heeft opgetekend, bewaart de herinnering aan zijn reis. Hij draagt het boek op aan God en sterft kort nadien. Het is de aartsengel Michaël die zijn ziel komt ophalen: een uitzonderlijke eer voor een uitzonderlijke heilige.
1-AAAAislas-canarias-85.jpg


De mythe van San Borondón
is actueler dan ooit

Een optisch fenomeen, de simulatie van een eiland

SANTA CRUZ DE LA PALMA - zondag 19 augustus 2012 - Voor de een is het een optisch verschijnsel wat zich op onregelmatige tijden voordoet, voor de ander een onopgelost mysterie, dat oprijst uit de Atlantische Oceaan. De mythe van het fabel-eiland San Borondón blijft voortleven.

De onderzoekers Manuel Poggio en Luis Regueira, die de legende bestuderen, hebben vastgesteld, dat de Canarische volkscultuur dit eiland beschrijft als een bestaand territorium, dat door een natuurramp tot zinken is gebracht en dat, sindsdien blijft voortleven in de verbeelding. In 1957 heeft een fotograaf op La Palma een silhouet van het mythische eiland weten vast te leggen op de gevoelige plaat. Deze foto is gepubliceerd in het dagblad ‘ABC’.

borondon336-1.large.jpg

In de afgelopen drie jaar hebben Poggio en Regueira zich verdiept in de etnografie van de San Borondón-legende, de diepst gewortelde in de Canarische cultuur.

“Het gaat om een terrein waarin men deze gegevens vastlegt, of, anders zouden die voor altijd verloren kunnen zijn gegaan,” erkent Poggia, onderzoeker een officieel kroniekschrijver van Santa Cruz de La Palma. “Het meest interessante, dat tegenover het front van mondelinge overlevering staat, is de wetenschappelijke versie van de legende welke de reis volgt van een Ierse monnik op een fantastische reis over de Atlantische Oceaan,” zo legt Poggia uit.


Manuel Poggio.

De Canarische volkscultuur, zowel die van La Palma, evenals die van Tenerife en La Gomera, beschrijft de San Borondón-legende als een bestaand eiland wat behoort tot de Canarische Archipel en, dat door een natuurramp is gezonken. Sinds dat moment, blijft men verheugd, om in sporadische gevallen het eiland te zien,” zo zegt hij.

Manuel Poggio en Luis Regueira  bestuderen de legende en stellen vast, datde  Canarische volkscultuur het fantastische territorium beschrijft als een werkelijk bestaand land.

Poggio twijfelt er niet aan, dat de San Borondón-legende, “een van de kardinale elementen is in de Canarische cultuur.”

“De legende, van een fabel-land wat verschijnt en verdwijnt aan de horizon van de meest westelijk gelegen eilanden, heeft geleid tot een stroom van allerhande materiaal,” zo merkt hij op. Daarom voegt hij er aan toe, “dat men San Borondón kan benaderen vanuit  een breed scala aan disciplines.”

Bijvoorbeeld betoont hij, “zijn de artistieke interpretaties van de mythe betekenisvol.” In die zin merkt hij op, “een goed voorbeeld daarvan is, dat het onderwerp is opgedoken op de recente uitgebrachte CD van de jazz-groep Latitud Junonia, getiteld: St. Brendan”.
Poggio noemt als andere nieuwigheid, “het gebruiik in de afgelopen jaren van het hulpmiddel San Borondón in publiciteitscampagnes, waarvan er een is van een supermarktketen en de tweede voor de reclame van een frisdrank.” De officiële kroniekschrijver van Santa Cruz de La Palma geeft aan, dat "San Borondón meer dan ooit in de belangstelling staat."

Poggio en Regueira hebben in 2009 ‘La isla perdida, Memoria de San Borondón desde La Palma’ gepubliceerd; een boek, dat getuigenissen bevat van personen die verzekeren het mythische land te hebben waargenomen.
Momenteel werken ze aan een publicatie, “die het spoor weergeeft wat San Borondón heeft achtergelaten in  de Canarische Cultuur.” Het betreft “een multidisciplinair essay waarin we proberen de geschiedenis, de folklore, de literatuur, de kunst, de plaatsnamen, een alle ander zaken  een plaats te geven die op een globale manier, samen het universum van San Borondón vormen, “zo geeft Poggio aan.

De genoemde onderzoekers ondervinden veel medewerking van de Canario’s, als het erop aankomt gegevens over de legende te verzamelen. “Het begin van een onderzoek is altijd een beetje lastig. Echter, de gulheid van de Canario’s heeft ertoe geleid, dat we een verzameling hebben aan overtuigingen, verdichtsels en volksverhalen over de legende.”

Poggio en Regueira, “we willen een werk aanbieden waarin iedereen die wil, zijn getuigenis kan afleggen over dit zo suggestieve onderwerp.” Ze laten weten, dat ze op Gran Canaria geen enkel register, of etnografisch bewijs hebben aangetroffen.

Een optisch fenomeen wat een eiland simuleert
La Palma is de hoofpersoon in de legende van San Borondón, “omdat vanaf haar kusten het droomeiland het meest is waargenomen en omdat vanuit haar havens de schepen van de rede vertrokken die het aandurfden het avontuur van de zoektocht aan te gaan” zo staat te lezen in het boek ‘La isla perdida’(‘Het verloren eiland’).

Echter, zo voegt men toe, “de mythe van San Borondón is erfgoed van de gehele Archipel. Vele malen heeft dit land zich laten zien vanaf andere Canarische landtongen, in de literatuur en bovenal, in de universele cultuur van de eilandbewoners, waarin ze de ongrijpbare rots zien als een gemeenschappelijke identiteit, die sterker is, dan de rivaliteit tussen het ene eiland en het andere, waarmee men geconfronteerd wordt.

Onder de eilandbewoners van La Palma die beweren het fabelachtige grondgebied te hebben waargenomen, en die zijn aangehaald in ‘La isla perdida’, bevindt zich Yerema Hernández, een jongedame die, met de camera van haar mobiele telefoon, erin geslaagd is een momentopname van San Borondón te maken. “In de rechtlijnigheid van onze tijd, zal het niet gemakkelijk zijn een verhaal te vertellen over een ervaring zoals die van hen: dat niets minder is, dan de overweging van een niets bestaan land,” zo merken de auteurs van het publicatie op.

Nochtans is een van de meest bekende waarnemingen uit de 20ste Eeuw, terug te vinden op het filmrolletje van een fotocamera, zoals Poggio en Regueira aanhalen. De fotograaf Manuel Rodríguez Quintero (1897-1971), is er tussen 15 en 21 september 1957 in geslaagd, om rond zes uur ‘s middags, vanuit de Las Martelas-wijk, in Los Llanos de Aridane, het silhouet van San Borondón  te onderscheiden. Het verschijnsel is waargenomen door bewoners van Los Llanos en Tazacorte.

De foto die gepubliceerd is in het nationale dagblad ‘ABC’ - in een artikel, dat is ondertekend met Cuscoy - heeft als onderschrift: “Het vliegende San Borondón-eiland is voor de eerste keer gefotografeerd.”

Voor de wetenschap is de verklaring van  dit soort waarnemingen, een optisch effect, wat een eiland simuleert en, dat  wordt veroorzaakt door diverse omstandigheden (met inbegrip van  het weer).   Poggio en Regueira vragen zich af: “Kunnen we op een , of andere manier afdoende bewijzen, dat dit in wezen San Borondón is? En ze antwoorden: “ De Canario, en  onze analyse, de bewoners van La Palma, hebben Sint  Borondón nodig, om te geloven in het eiland.  Alleen al, omdat het niet te bevatten is. Omdat dit het constante verlangen van de mens naar avontuur representeert, omdat het bij eerdere gelegenheden een paradijselijke vorm heeft aangenomen als van het beloofde land, met het idee van Amerika als land van de succesvolle, onbegrensde mogelijkheden in het achterhoofd.

Dit verklaart misschien het grote aantal expedities wat vanuit La Palma is vertrokken, voor moderne waarnemingen, geïnspireerd door de legenden en op de kunstwerken van het eiland,” zo besluiten ze.

Sint Brandaan
Lees meer over Brandaan van Clonfert op
:
http://nl.wikipedia.org/wiki/Brandaan_van_Clonfert
1-AAAAislas-canarias-kopie-267.jpg


 

aaaaakaart_canaria-38-55.jpg

aaaaLOGOMETBANNERGranCanariaActueel-2--484.jpg

zon-143.jpg